ΕΝΑΟ Keir Starmer ανακάλυψε ότι το ζέσταμα ενός δροσερού μπάνιου απαιτεί περισσότερα από απλά λόγια. Οι ψηφοφόροι επιφυλάσσονται μεγαλύτερη τιμωρία Οι πολιτικοί, ένιωθαν, είχαν ενεργήσει πολύ λίγο, πολύ αργά για να τους κρατήσουν μακριά από τη φτώχεια. Για τον Andy Burnham, πολλά θα εξαρτηθούν τώρα από το αν έχει τις σωστές ιδέες και από τον John Healey, τον κατάλληλο καγκελάριο, για να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη κρίση προσιτών προσιτών στη Βρετανία, καθώς ο νέος πρωθυπουργός προτείνει σήμερα νέα μέτρα για να δώσει στους ανθρώπους «λίγη ανάπαυλα».
Πριν αναλάβει η Ρέιτσελ Ριβςη μέση οικογένεια έπρεπε να είναι χειρότερα το 2029 από το 2019. Αυτό δεν πρέπει να συμβεί. Ο κανόνας είναι να αυξηθεί το εισόδημα του νοικοκυριού κατά περίπου 5000 λίρες στερλίνα (σε τιμές 2026) κάθε πέντε χρόνια. Ποτέ άλλοτε στους σύγχρονους δίσκους δεν διήρκεσαν μια ολόκληρη δεκαετία.
Δεδομένης της κλίμακας του προβλήματος, η τελευταία καγκελάριος δεν κατάφερε τελικά να μετακινήσει τον επιλογέα αρκετά μακριά ή αρκετά γρήγορα. Αυτό σημαίνει ότι ο Healy ουσιαστικά θα κληρονομήσει το ίδιο βλέμμα βιοτικό επίπεδο, όπως έκανε ο Ριβς. Μόνο που αυτή τη φορά δεν έχει σχεδόν καθόλου χρόνο για προετοιμασία και θα έχει τον μισό χρόνο για να δράσει – πριν χρειαστεί να υπερασπιστεί το ρεκόρ του στην κάλπη.
Για να χειροτερέψουν τα πράγματα, η οικονομική κατάσταση είναι πλέον ακόμη πιο δύσκολη. Οικιακά και επαγγελματικά έξοδα ξήρανσηκαι απαιτούν αναπλήρωση μέσω χαμηλότερων επιτοκίων ή κρατικής στήριξης. Αλλά την ίδια στιγμή, ο πληθωρισμός και το κόστος δανεισμού έχουν ήδη αυξηθεί, τη στιγμή που νέες πιέσεις κόστους που προκαλούνται από τη σύγκρουση στο Ιράν αρχίζουν να διαπερνούν τις αλυσίδες εφοδιασμού.
Έτσι, αν μη τι άλλο, η Τράπεζα της Αγγλίας είναι πιο πιθανό να αυξήσει τα επιτόκια ακόμη υψηλότερα – και να μειώσει περαιτέρω τις δαπάνες σε ολόκληρη την οικονομία – παρά να τα μειώσει. Κάθε κυβέρνηση που παρεμβαίνει πολύ αδέξια για να υποστηρίξει το βιοτικό επίπεδο κινδυνεύει τώρα να αυξήσει ακόμη περισσότερο το κόστος δανεισμού για τις ίδιες, τις οικογένειες και τις επιχειρήσεις.
Είναι δύσκολο να υπερεκτιμηθεί η σοβαρότητα αυτής της τριπλής πρόκλησης που αντιμετωπίζει ο νέος Καγκελάριος: μια πολιτικά μη επιβιώσιμη προοπτική του εισοδήματος των νοικοκυριών, λίγος χρόνος για ανταπόκριση και μια «φυσική» μακροοικονομική παγίδα στην οποία ένα λάθος θα μπορούσε μόνο να κάνει τα πράγματα χειρότερα.
Το βασικό ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί είναι πώς να παρέχεται η σωστή υποστήριξη στις οικογένειες τώρα χωρίς να ενεργοποιούνται υψηλότερα επιτόκια. Απάντηση: μειώστε άμεσα τον πληθωρισμό μειώνοντας τις τιμές των βασικών αγαθών, ειδικά για οικογένειες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος. και πληρώστε για αυτό με ελαφρώς υψηλότερους φορολογικούς λογαριασμούς ή ένα μικρό ποσό χαμένων εσόδων από εισόδημα από επενδύσεις, όπως κέρδη κεφαλαίου, μερίσματα και ενοίκια.
Ας πάρουμε δύο παραδείγματα: ενέργεια και ενοικίαση σπιτιού. Πρώτον, η σημερινή προσωρινή μείωση του ΦΠΑ στην ηλεκτρική ενέργεια είναι μια καλή ένδειξη πρόθεσης, αλλά η κυβέρνηση σύντομα θα πρέπει να εκσυγχρονιστεί ξανά. Το Ίδρυμα Joseph Rowntree πρότεινε “εγγύηση προσιτής ενέργειας», το οποίο θα μεταρρυθμίσει το σύστημα τιμολόγησης της Ofgem για να παρέχει ένα βασικό μερίδιο φθηνότερης ενέργειας για όλους – με μεγαλύτερο μερίδιο για όσους έχουν χαμηλότερα εισοδήματα ή μεγαλύτερες ενεργειακές ανάγκες.
Η ενεργειακή υποστήριξη αυτού του είδους θα μπορούσε να αντικαταστήσει λιγότερο στοχευμένες περικοπές ΦΠΑ στα επόμενα χρόνια, αλλά να διατηρήσει την εστίαση στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας για να υποστηρίξει μια μετάβαση στο μηδέν. Θα μπορούσε να σχεδιαστεί για να ταιριάζει στο εύρος τιμών της κυβέρνησης και τα έσοδα θα μπορούσαν να αυξηθούν κατά κλείνοντας το χάσμα στο φορολογικό καθεστώς μεταξύ κεφαλαιουχικών κερδών (και άλλων μορφών εισοδήματος από επενδύσεις) και εισοδήματος από εργασία – τερματίζοντας έτσι την τρέχουσα αδικία που το ένα τέταρτο των ανθρώπων με εισοδήματα άνω των 10 εκατομμυρίων λιρών ετησίως πληρώστε λιγότερο ο πραγματικός φορολογικός συντελεστής είναι υψηλότερος από τον μέσο εργαζόμενο.
Στο δεύτερο θέμα – την ενοικίαση κατοικιών – η κυβέρνηση θα πρέπει να παρέμβει για να επιβραδύνει τις αυξήσεις των ενοικίων σε εθνικό επίπεδο, επιτρέποντας παράλληλα στους δημάρχους να εξαιρεθούν ή να προχωρήσουν περαιτέρω, ώστε τα μέτρα να μπορούν να προσαρμοστούν στις τοπικές αγορές στέγης. Αυτό θα πρέπει να συνοδεύεται από επανεξισορρόπηση της φορολογίας των ιδιοκτητών, επιτρέποντας στους ιδιοκτήτες με στεγαστικά δάνεια να αφαιρέσουν πλήρως το κόστος των τόκων τους από τον φόρο, το οποίο καταβάλλεται αντ ‘αυτού με την επιβολή της Εθνικής Ασφαλιστικής για τυχόν υπόλοιπο εισόδημα.
Δεδομένου ότι οι ενυπόθηκοι ιδιοκτήτες έχουν συνήθως πολύ χαμηλότερες αποδόσεις από εκείνους που κατέχουν πλήρως, τελευταία στοιχεία δείχνει ότι ένας συνδυασμός ελέγχου των ενοικίων και φορολογικής μεταρρύθμισης αυτού του είδους θα μπορούσε πράγματι να μειώσει τον αριθμό των οικονομικά αναξιοπαθούντων ιδιοκτητών συνολικά. Αυτό είναι σημαντικό για τη διατήρηση των τιμών των κατοικιών και την προσφορά νέων ακινήτων στην αγορά, που παραδοσιακά ήταν ο κύριος σκοπός του ελέγχου των ενοικίων.
Νέο μόντελινγκ δείχνει πώς ένα πακέτο που βασίζεται σε προτάσεις όπως οι παραπάνω (για την ενέργεια, τα ενοίκια και τους φόρους) θα μπορούσε να επαναφέρει τα πραγματικά εισοδήματα στην ανάπτυξη για τα περισσότερα νοικοκυριά – κάτι περισσότερο από αντιστάθμιση τόσο της πτώσης των εισοδημάτων από το περσινό κοινοβούλιο όσο και των αναμενόμενων επιπτώσεων από τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή. Τα μέτρα θα μπορούσαν επίσης να μειώσουν τον πληθωρισμό κατά μισή ποσοστιαία μονάδα, αμβλύνοντας την ανοδική πίεση στα επιτόκια.
μετά την προώθηση του ενημερωτικού δελτίου
Υπάρχουν επίσης ισχυρές (αν και συχνά παραβλέπονται) στοιχεία ότι η βελτίωση της οικονομικής ασφάλειας των νοικοκυριών με αυτόν τον τρόπο συμβάλλει επίσης στην τόνωση της μακροπρόθεσμης οικονομικής ανάπτυξης. Όταν οι άνθρωποι είναι πιο ασφαλείς οικονομικά, είναι και οι δύο πιο παραγωγικοί στη δουλειά σήμερα και πιθανότατα πάρτε το ρίσκο να προχωρήσετε σε μια καλύτερη δουλειά Αύριο.
Φυσικά παραμένουν σημαντικά προβλήματα. Ο Healey θα πρέπει να διαλέξει το σιτάρι από την ήρα και τις πολλές ανταγωνιστικές απαιτήσεις, και θα πρέπει επίσης να διαχειριστεί τον θόρυβο από αυτούς που θα χάσουν από τη φορολογική μεταρρύθμιση. Τελικά, ο Burnham έχει δίκιο όταν λέει:αναβολήΟι ψηφοφόροι είχαν ήδη υποσχεθεί κάποτε μια «αλλαγή» του καγκελαρίου – τόσο αυτοί όσο και ο νέος πρωθυπουργός τον χρειάζονται πραγματικά τώρα.
