Η απεικόνιση του θείου του Μάικλ Τζάκσον από τον Τζααφάρ Τζάκσον στο ομώνυμο Μιχαήλ σίγουρα θα είναι ένα σημείο συζήτησης μεταξύ των θεατών της ταινίας για μήνες επόμενους, καθώς ο νεότερος Τζάκσον προσφέρει μια εντυπωσιακή, επί τόπου άποψη για τον Βασιλιά της Ποπ, από το βλέμμα μέχρι τους τρόπους, το χαμόγελό του, τις χορευτικές του κινήσεις — και ναι — τη φωνή του.
Όσον αφορά τις φωνές που μιλούν, αυτοί είναι όλοι οι Jaafar και Juliano Valdi, οι οποίοι απεικόνισαν έναν 10χρονο, τον Μάικλ της 5ης εποχής του Jackson, σε μια εξίσου πειστική ερμηνεία. Αλλά η απόκτηση των εμβληματικών τραγουδιστικών φωνητικών του Τζάκσον απαιτεί έξυπνη επεξεργασία ήχου, με την ομάδα να συνδυάζει τα ζωντανά φωνητικά του Jaafar και του Valdi που ερμήνευσαν στο σετ με τις πρωτότυπες ηχογραφήσεις του Michael.
Οι φωνές των ηθοποιών ακούγονται στις ερμηνείες όταν δεν υπάρχει γνήσια ηχογράφηση του Τζάκσον, όπως σκηνές όπου ο Τζααφάρ σκάει στο στούντιο ενώ ηχογραφεί το “Don’t Stop Til You Get Enough” ή όταν ο Valdi κάνει τις αρχικές λήψεις του “I Want You Back”. Η φωνή του Michael γίνεται πιο κυρίαρχη όταν η καθαρή ηχογράφηση αφήνεται να κυριαρχήσει.
«Κάναμε πολλές συζητήσεις, θα μπορούσαμε να βάλουμε τον Jaafar και τον Juliano να πάνε σε ένα στούντιο και να ηχογραφήσουν αυτά τα τραγούδια, και η απάντηση ήταν ναι», λέει Μιχαήλ μουσικός επόπτης John Warhurst. “Ήταν ικανοί να αποδώσουν αυτά τα φωνητικά. Αλλά μετά γίνεται περισσότερο μια γενική φιλοσοφία του όταν οι άνθρωποι πηγαίνουν να δουν την ταινία, θέλουν ο πραγματικός Michael να είναι μέρος αυτής της ταινίας ή θέλουν να είναι 100 τοις εκατό Giuliano και Jaafar; Κάθε ταινία είναι διαφορετική, αλλά εδώ πιστεύουμε ότι ο κόσμος θέλει ο Michael να είναι μέρος της.”
Ο Warhurst έχει δουλέψει σε πολλές από τις πιο σημαντικές μουσικές ταινίες της περασμένης δεκαετίας, μεταξύ των οποίων Bob Marley: One Love, Whitney Houston: I Wanna Dance With Somebody και Bohemian Rhapsody, το τελευταίο του χάρισε ένα Όσκαρ. Παρακάτω, αναλύει την εκτενή διαδικασία για το πώς Μιχαήλ χειρίστηκε τα φωνητικά.
Ας ξεκινήσουμε από την κορυφή. Πώς το κάνατε τελικά;
Έχω δουλέψει σε αρκετές μουσικές ταινίες όλα αυτά τα χρόνια, υπάρχουν μερικοί διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους μπορείς να προσεγγίσεις τα φωνητικά. Αλλά ο καλύτερος τρόπος που έχω βρει είναι να το προσεγγίσω σαν ζωντανό μιούζικαλ. Αυτό συνεπάγεται ότι ο ηθοποιός πηγαίνει στο σετ και ερμηνεύει ο ίδιος τα κομμάτια. Αγνοήστε τον τρόπο με τον οποίο θα το βάλουμε μαζί στο post-production σε αυτό το στάδιο. Όταν χρησιμοποιείτε ηχογραφήσεις, ένα από τα πρώτα πράγματα που χρειάζεστε είναι αυτό που αποκαλώ οπτικό καμβά. Δεν μπορείς να βάλεις μια απίστευτα δυνατή φωνή σε ένα πρόσωπο που δεν μοιάζει να προβάλλει τέτοιου είδους δύναμη. Οι ηθοποιοί πρέπει να μάθουν τα τραγούδια ώστε να μπορούν να τα τραγουδήσουν με την ίδια ενέργεια και δύναμη όπως ο αρχικός καλλιτέχνης και μετά να τα εκτελέσουν.
Συχνά με αυτές τις σκηνές, προσποιούμαστε ότι βρισκόμαστε σε στούντιο ηχογράφησης και αυτό σημαίνει ότι μπορούμε πραγματικά να ηχογραφήσουμε. Ο ηθοποιός φοράει ακουστικά. Έχουμε ένα τεράστιο μικρόφωνο μπροστά τους. Θα πρέπει να μπορούμε να το γυρίσουμε ακριβώς σαν να το ηχογραφούσαμε για ένα άλμπουμ. Το επόμενο σημαντικό συστατικό είναι όσα live μπορείτε να πάρετε χωρίς μουσική.
Είναι πιο περίπλοκο όταν κάνουμε παραστάσεις στα γήπεδα. Δεν μοιάζει πολύ με μια ηχογράφηση. Υπάρχουν περισσότερα έξω από την ηχογράφηση. Βλέπετε τον Jaafar να κάνει περισσότερα από τα δικά του κομμάτια και διαφημίσεις. Και όταν έχετε ένα σετ αυτού του μεγέθους, πρέπει πραγματικά να το δώσετε πολύ. Θέλεις να ταρακουνηθεί το έδαφος. Θέλετε να το αισθάνονται όλοι στο δωμάτιο, και να είναι τέτοια ατμόσφαιρα.
Ακούγεται σαν να παίρνετε ουσιαστικά στελέχη των φωνητικών τους.
Ναι, για την απόδοσή τους. Μόλις έχουμε τον σωστό οπτικό καμβά και τις ηχογραφήσεις, όταν φτάσετε στο post-production, έχουμε 15 με 20 λήψεις του Jaafar ή του Juliano και τη μία λήψη του Michael με την ηχογράφηση του. Εκεί μπαίνει το μείγμα. Σε εκείνη τη σκηνή, όταν ο Jaafar παίζει ως Michael ηχογραφώντας το “Don’t Stop ‘Til You Get Enough”, κάνει αυτό το σκάσιμο. Αυτό το ονομάζω «διάλογο». Δεν έχουμε τον Μάικλ να το κάνει αυτό. Αυτός είναι ο Τζααφάρ.
Ή εκείνη η σκηνή του Juliano που κάνει τις πρώτες γραμμές του “I Want You Back” όπου ο Berry Gordy πρέπει να σταματήσει τον Michael και να του πει ότι κινείται πάρα πολύ. Αν χρησιμοποιούσαμε τον Michael στην πρώτη λήψη, όταν τον χρησιμοποιούσαμε ξανά στον τελικό, θα ήταν σαν ένα αντίγραφο. Έτσι, η πρώτη φορά είναι απλώς ο Juliano, στη συνέχεια, τη δεύτερη φορά, όταν πρόκειται να πλησιάσει, προσθέτουμε λίγο Michael.
Πόσο διαρκεί η διαδικασία;
Η διαδικασία ξεκινά μόλις κάποιος πάρει cast. Ειδικά όταν πρόκειται για τραγούδι, το μόνο πράγμα που καταλαβαίνει το αυτί μου είναι πάντα η δύναμη της φωνής, η δύναμη της φωνής, και αυτό δεν είναι κάτι που πρόκειται να κάνετε σε δύο ή τρεις εβδομάδες. Χρειάζεσαι πολύ φωνητική προπόνηση.
Και μετά υπάρχει πάντα μπρος-πίσω στο post production, δεν είναι ποτέ η πρώτη έκδοση μιας ταινίας. Ο καθένας θέλει να δοκιμάσει τα πάντα με κάθε διαφορετικό δυνατό τρόπο. Επαναεργάζεσαι συνεχώς. Και μετά χαίρεσαι πολύ με τα φωνητικά και σου λένε, «όχι, θα ξαναμοντάσουμε αυτή τη σκηνή».
Πόσο παρόμοια διαδικασία ήταν Bohemian Rhapsody; Ξέρω ότι ο τραγουδιστής Marc Martel συμμετείχε πολύ εκεί για να πάρει τα φωνητικά του Freddie.
Ήταν μια πολύ παρόμοια διαδικασία (για να αποκτήσετε τον οπτικό καμβά). Η διαφορά με τον Φρέντι και τον Ράμι ήταν ότι ο Φρέντι ήταν τενόρος και ο Ράμι περισσότερο βαρύτονος, είχε πολύ πιο βαθιά φωνή. Εκεί μπήκε σε αυτό ο Mark Martel. Καταλάβαμε τις διαφορές και ακουγόταν σαν τον Φρέντι και θα μπορούσαμε να πάρουμε τα φωνητικά αν δεν είχαμε μια πρωτότυπη ηχογράφηση που ταίριαζε.
Με τον Τζααφάρ και τον Τζουλιάνο δεν το χρειαζόμασταν. Ήταν και οι δύο τόσο κοντά. Ο Τζααφάρ είναι ανιψιός του Μιχαήλ. Φυσικά η φωνή του είναι πολύ κοντά σε εύρος και ήχο με του Michael, κάτι που έκανε τη δουλειά μου πολύ πιο εύκολη. Στο post-production είχαμε αρκετές συζητήσεις για το αν θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε απλώς τον Jaafar και τον Juliano ή αν χρειαζόμασταν τον Michael. Ήταν τόσο κοντά, το κάρφωσαν. Καταλήξαμε να αποφασίσουμε ότι ήταν πιο λογικό να μείνουμε με τον Michael. Το κράτησε πιο συνεπές σε όλες τις σκηνές.
Αν θέλουμε να σπάσουμε το DNA αν θέλετε, ιδιαίτερα με το τελικό προϊόν, ακούγεται ότι είναι κυρίως η φωνητική του Michael, και μετά ο Jaafar και ο Juliano είναι οι άγκυρες για να συνδέσουν το φωνητικό.
Το σκέφτομαι αντίστροφα. Είναι οι ερμηνείες τους, με τον Μάικλ πάνω από αυτό.
Και για να είμαστε σαφείς, δεν υπάρχει AI;
Όχι, είμαι πολύ καθαριστής ήχου. Μόλις έχετε την καλύτερη ηχογράφηση που μπορείτε, κάνετε τα λιγότερα βήματα μακριά από αυτόν τον δίσκο. Εφαρμόζουμε όπως το EQ, και μετά εφαρμόζουμε συμπίεση και μετά εφαρμόζουμε αντήχηση και μετά το τεντώνουμε. Αυτά τα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης είναι εκπληκτικά, αλλά υπάρχουν κομμάτια που είναι καλά και ξαφνικά μπορεί να ακούγεται μασημένο.
Η δουλειά με αυτά τα φωνητικά ηθοποιών είναι προφανώς πολύ περισσότερη δουλειά από το lip syncing. Πόσο πιο δύσκολο είναι να αφήσετε τους ηθοποιούς να συγχρονίζουν τα χείλη;
Δεν υπάρχει κανένας στον κόσμο που θα μπορούσε να το κάνει τόσο καλά, τόσο σφιχτό που να μην εντοπίζεις κάτι όταν το βλέπεις στη μεγάλη οθόνη. Θα ένιωθες μια μικρή διαφορά μεταξύ της εικόνας και του ήχου. Ο κόσμος το ξεχνάει επίσης όταν είσαι στο πλατό, δεν κάνουμε μόνο μια φορά αυτό το τραγούδι. Πάμε όλη μέρα, και αυτό είναι εξαντλητικό.
Όταν ο Μάικλ ήταν σε περιοδεία, πήγαινε στο σετ εκείνο το βράδυ και τραγουδούσε το τραγούδι μια φορά. Θα το τραγουδήσουμε 24 φορές για κάθε διαφορετική οπτική γωνία από την οποία θα μπορούσαμε να το τραβήξουμε. Πρέπει να διατηρήσουμε την ένταση που βλέπετε στη σκηνή κατά την πρώτη λήψη. Όταν κάνετε συγχρονισμό χειλιών, αυτό που τείνει να συμβεί είναι ότι η οπτική απόδοση πέφτει επίσης. Τείνει να μετατρέπεται σε λίγο χρυσόψαρο, όπου το πρόσωπο μοιάζει να μιμείται επίσης. Χάνεις το οπτικό μέρος και μετά απλά δεν λειτουργεί.
Σύνδεσμος πηγής: www.hollywoodreporter.com