Σημείωμα συντάκτη για το τεύχος Μαΐου του περιοδικού «Momentum».

Μου αρέσει να διαβάζω για τις διαδικασίες και τις πρακτικές των καλλιτεχνών. Η Τόνι Μόρισον έγραψε πριν ξημερώσει, πριν ξυπνήσουν τα παιδιά της και έπρεπε να έρθει στο εκδοτικό γραφείο. Τα βράδια, η Μάγια Αγγέλου καθάριζε και άφηνε όλα τα πιάτα της πριν καθίσει με όσα είχε γράψει εκείνο το πρωί. Η Λουίζ Μπουρζουά υπέφερε μόνο στη σιωπή. Αυτοί οι κανόνες και οι πρακτικές είναι υπενθυμίσεις της τέχνης που απαιτεί δουλειά – και μια τεράστια ποσότητα ενέργειας.

Οι γονείς μεγάλωσαν επίσης ως καλλιτέχνες και έπρεπε να βρουν χρόνο για τα έργα τους ανάμεσα στη ζωή και τις καθημερινές υποχρεώσεις. Ο πατέρας μου έγραψε το πρώτο πράγμα το πρωί. Η μητέρα μου ζωγράφιζε τις ώρες μετά το μεσημεριανό γεύμα και πριν τελειώσουμε με το σχολείο. Μου δόθηκε εντολή να χαράξω σκόπιμα τον χρόνο που χρειάζεται για να γράψω, να διαβάσω και να δημιουργήσω. Αυτό σήμαινε ότι σχεδόν πάντα έκανα κάτι, μερικές φορές βαριόμουν, αλλά όταν δεν αφιέρωνα αυτό το χρόνο, ήμουν εγγυημένα σε κακή διάθεση, σαν ένα πιάτο που ξεπηδά από το δείπνο.

Στη συνέντευξη της Viv Chen με τον Tory Burch, η σχεδιάστρια συγκρίνει τη δουλειά της με το να είναι «σαν ένα άθλημα όπου έχει να κάνει με την πειθαρχία, τους υπολογισμούς και την υπομονή». Είναι ένα συναίσθημα που αιχμαλωτίζει μεγάλο μέρος του πνεύματος αυτού του γεγονότος, το οποίο βλέπει την τέχνη ως γέλιο και το γέλιο ως τέχνη. Είτε παίζετε ποδόσφαιρο, είτε ράβετε ρούχα είτε κάνετε μια χειρονομία, είναι ένα σωματικό και ψυχικό παιχνίδι.

Πάνω από όλα, οι αθλητές σε αυτές τις σελίδες μας δείχνουν τις ανταμοιβές των υπηρεσιών τους. Αυτό το βλέπουμε στις εικόνες των φθαρμένων παπουτσιών Tory Burch να χτυπούν στο ζεστό πάτωμα του Λος Άντζελες και στο πρόγραμμα αθλητικών ειδών που εργάζονται εδώ και μήνες οι μαθητές της Otis, τα αποτελέσματα είναι κυριολεκτικά καυτά και ηλεκτρικά. Το μαρτυρούμε αυτό στις εικόνες της Betye Saar, ντυμένη με ένα βασιλικό καφτάν Gucci, που θα είναι η τελευταία έκθεση που έχει τυλίξει ποτέ στη ζωή της. Γίνουμε μάρτυρες αυτής της εικόνας της βασίλισσας του ποδοσφαίρου μας στο εξώφυλλο, δυνατή, με σεβασμό και ειρήνη. Αυτές οι ιστορίες είναι όλες υπενθυμίσεις ότι η αφοσίωση στην τέχνη τους όχι μόνο τους κρατά ζωντανούς, είναι αυτό που κάνει τη ζωή να ζωντανεύει.