Προσπάθησα να γίνω κορίτσι, μετά αγόρι – μετά με ανακάλυψαν ως μη δυαδικό

Έκανα κύλιση στο Instagram τις προάλλες όταν ξαφνικά σταμάτησα. Κοιτώντας την οθόνη του τηλεφώνου μου, έμεινα μπερδεμένος.

Μόλις είδα τον όρο «non-binary» για πρώτη φορά στη ζωή μου, σε ένα απλό σεμινάριο μετά την εξήγηση του ορισμού – και ήταν σαν κάποιος να χτύπησε μια λαμπρή λάμπα στον εγκέφαλό μου.

Μου έκανε νόημα μόνο πόσο πυκνά και γρήγορα ενώνονταν οι σκέψεις μου. «Δεν χρειάζεται να επιλέξω εκείνος/αντωνυμία αν δεν το θέλω», συνειδητοποίησα. «Δεν χρειάζεται να διαλέξω ένα φύλο έκφρασης».

Εκείνη την εποχή, ήμουν 21. Θα είχα περάσει τα χρόνια της ζωής μου ως κορίτσι. μετά προσπαθεί να είναι αγόρι για αρκετά χρόνια.

Τώρα, ως ανάρτηση στο Instagram, ξέρω ότι δεν είμαι δυαδική – και από τότε ένιωσα σαν να γύρισα σπίτι.

Μεγαλώνοντας, μεγάλωσα πολύ υπέρ-γυναικεία. Με έβαλαν σε αγωνιστικό χορό όταν ήμουν τριών. Αυτό σημαίνει χορός κάθε εβδομάδα, με ρούχα «κορίτσια», από τη νεολαία.

Αλλά ταυτόχρονα μου άρεσε να παλεύω με τον πατέρα μου – και χαίρομαι στις σπάνιες περιπτώσεις που έδινα στο αγόρι το καθήκον να χορεύει.

Δεν ήξερα τη λέξη «non-binary», αλλά υπάρχει μια φωτογραφία όπου φοράω ένα φόρεμα πριγκίπισσας – το οποίο λάτρεψα με ένα ζευγάρι μπότες Timberland. Πάντα πίστευα ότι αυτή η εικόνα ήταν η επιτομή της συνεχούς αμφισβήτησής μου για το φύλο.

Ως επί το πλείστον, αν και πάντα ένιωθα ότι φοράω το μόνιμο φόρεμα της φύσης μιας γυναίκας. και απλά δεν ένιωθε καλά. Σταμάτησα τον χορό όταν ήμουν γύρω στα 14 – αν και μου άρεσε γιατί δεν ήθελα να παρουσιάζω τον εαυτό μου όπως έπρεπε συνεχώς. Ο πατέρας μου συνήθιζε να πυγμαχεί, οπότε άρχισα να το κάνω σε αυτό το σημείο και ένιωθε ευφορία.

Καθώς μεγάλωσα, όμως, πίεζα και ώθησα τον εαυτό μου να γίνει κορίτσι. Κοίταξα τα κορίτσια στο σχολείο και σκέφτηκα: “Λοιπόν, δεν είμαι αγόρι, σίγουρα θα έπρεπε να κάνω αυτό που κάνουν;”

Όλες οι τάσεις μου κόλλησαν. Αντέγραψα όλα μου τα πρόσωπα. Χρησιμοποίησα ψεύτικα και ακρυλικά νύχια. Λατρεύω τις ψεύτικες βλεφαρίδες τώρα, αλλά τότε, ένιωθα όπως έκανα είχε να τα φοράτε όλη την ώρα. Στα 15 μου, ήθελα και μια δουλειά χαρτιού.

Έβαλα δηλαδή μια στολή γιατί δεν ήξερα τι άλλο να κάνω.

Αλλά τότε, στα τέλη της εφηβείας μου, παρακολούθησα ένα επεισόδιο του Hollyoaks που περιείχε έναν τρανς χαρακτήρα, τον Jason Costello: ο οποίος έκοψε τα μαλλιά του και δήλωσε στην οικογένειά του ότι αυτός είναι τώρα.

«Θεέ μου», σκέφτηκα. “Μπορούμε να το κάνουμε αυτό!”

Καθ’ όλη τη διάρκεια της εφηβείας μου εξερευνούσα τον ανδρισμό μου. Ξύρισα όλα μου τα μαλλιά και πέταξα όλα μου τα ρούχα, αγοράζοντας όλα καινούργια ρούχα. Άρχισα να δένω το στήθος και να χρησιμοποιώ τις αντωνυμίες «αυτός». Στην πραγματικότητα άρχισα να κοιτάζω την τεστοστερόνη.

Απλώς το έθεσα: αφού δεν ήμουν ποτέ ένα άνετο κορίτσι, θα ήθελα να ήμουν πιο ωραίο αγόρι.

Και κατά κάποιο τρόπο ήμουν. Ένιωθα πιο χαρούμενος με ένα μικρότερο στήθος. Ο κόσμος χρησιμοποίησε τις σωστές αντωνυμίες και ένιωθα περισσότερο τον έλεγχο.

Αλλά το μειονέκτημα ήταν ότι, ενώ εξακολουθούσα να απολαμβάνω πολύ τα θηλυκά στοιχεία, δεν ένιωθα ότι μπορούσα να το εξερευνήσω. Δεν ήθελα τίποτα που να μου προτείνει οπουδήποτε κοντά μου – φοβόμουν ότι αν μου άρεσε αυτό το πράγμα, τελικά δεν ήμουν πραγματικά αγόρι.

Αυτό σήμαινε ότι στερούσα από τον εαυτό μου πράγματα που μου άρεσε πραγματικά – και, είτε ήταν στα νιάτα μου είτε όταν προσπαθούσα να είμαι αρρενωπός στα τέλη της εφηβείας μου, έβαζε βάρος σε αυτά τα δυαδικά. Όλα ήταν απίστευτα μπερδεμένα και επηρέασαν ακόμη και τις σχέσεις μου. Όποτε είχα έναν ρομαντικό σύντροφο, ένιωθα κολλημένος με την ταυτότητα φύλου που με ήξεραν ότι είμαι. Ανάγκασα τον εαυτό μου να παραμείνω σε δυαδικές φωνές διαφόρων φύλων για να κρατήσω τους ανθρώπους που αγαπούσα γύρω μου.

Η ανακάλυψη του όρου «non-binary» στο τέλος του πρώτου lockdown Covid ήταν αρκετά μεταμορφωτική. Αμέσως κατάλαβα ότι ήταν σωστό. Όλα από το παρελθόν απλώς μπερδεύτηκαν και οι γονείς μου συμφώνησαν. «Χλιστρήστε με τον πατέρα σας με ένα φόρεμα πριγκίπισσας της Disney», λένε γλυκά. ‘Αυτά είναι για σάς.’

Για λίγο προσπάθησα να πιέσω τον εαυτό μου στο ανδρόγυνο. Έτυχε λοιπόν να μην καταλάβαινα το δυαδικό – και επίσης πώς να κάνω πιστούς που σέβονται την ταυτότητά μου. Αν εγώ κοίταξε πίσω ανδρόγυνο, σκέφτηκα, ο κόσμος θα μου φερόταν έτσι.

Σιγά σιγά, όμως, σταμάτησα να πιέζομαι για να ταιριάζει στο σχήμα της ετικέτας που χρησιμοποιούσα. Έμαθα ότι μπορώ να απολαμβάνω κάποια κοριτσίστικα πράγματα, κάποια θηλυκά πράγματα και δεν αλλάζει αυτό που είμαι.

Είμαι τώρα 27 και είμαι non-binary εδώ και περίπου έξι χρόνια. Είναι οι αντωνυμίες μου. Σκέφτομαι τις μέρες που ανησυχούσα για το πώς θα με έβλεπαν οι άνθρωποι – «Μοιάζω με κορίτσι; Κάθομαι σαν παιδί; — και νιώθω σαν να σηκώθηκε ένα βάρος από τους ώμους μου.

Ήταν δυνατά και βρυχηθμό? Μερικές φορές αντιμετωπίζω δυσφορία και απογοητεύομαι περισσότερο τώρα, ειδικά όταν φαίνομαι πιο θηλυκή από ό,τι όταν είμαι ανδρόγυνος.

Αλλά ξέρω ποιος είμαι. Δεν προσπαθώ να βάλω κάτι στο κουτί. Αγοράζω ρούχα γιατί τα θέλω. οχι που το γυναικα αυτο? Αυτό θα με κάνει να φαίνομαι πολύ γυναικεία;». Μπορώ να ντυθώ και να ντυθώ, για παράδειγμα, και να μην νιώθω κορίτσι. Εξακολουθώ να νιώθω μη δυαδική.

Μετανιώνω που δεν είχα γλωσσική ταυτότητα όταν ήμουν νεότερος. Αν το είχα κάνει, θα ήξερα ότι δεν ήμουν δυαδικός από την πρώτη κιόλας φορά που ήμουν αρκετά μεγάλος για να διαβάσω μια λέξη σε μια σελίδα — και αυτό θα μπορούσε να με είχε προκαλέσει μόνο άγχος και άγχος.

Αλλά με παρηγορεί το γεγονός ότι τώρα μπορώ να έχω μια μη δυαδική αναπαράσταση που δεν είχα ποτέ. Μέσα από τη δουλειά μου ως σεξουαλική παιδαγωγός, επισκέπτομαι σχολεία και μιλάω με νέους. συχνά, οι μαθητές μου λένε ότι είμαι ο πρώτος μη δυαδικός ενήλικας που έχουν γνωρίσει και σημαίνει ότι μπορώ να βοηθήσω τους σημερινούς νέους να βρουν τη γλώσσα τους γύρω από το φύλο.

Για πολύ καιρό προσπαθούσα να βάλω τον εαυτό μου σε ένα κουτί. Αυτό κάνουν οι άνθρωποι – ανεβάζουμε τον εαυτό μας και βάζουμε ταμπέλες. Τώρα, προσωπικά αισθάνομαι και εκφράζω το μη δυαδικό και ως μη φύλο και ως παντός φύλου. Φοράω ό,τι θέλω, και δεν έχει σημασία τι πιστεύει ο καθένας, γιατί ξέρω την ταυτότητά μου.

Και δεν ένιωσα ποτέ ξανά ελεύθερος.

Όπως είπε στην Izzie Price

Έχετε κάποια ιστορία που θα θέλατε να μοιραστείτε; Επικοινωνήστε στέλνοντας email στο izzie.price@metro.co.uk.

Μοιραστείτε τις απόψεις σας στα σχόλια παρακάτω.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Ήμουν μέρος της γέννησης της κόρης μου – ποτέ δεν φοβήθηκα τόσο

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Στέφθηκα ως τρανς άτομο – και τελικά ένιωσα σαν ένα από τα αγόρια

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Ο πατέρας μου είχε σχιζοφρένεια – οι άνθρωποι θα μου κάνουν πάντα την ίδια τρελή ερώτηση