Πήγα σαν να ήμουν χωρίς στέμμα – και επιτέλους ένιωσα σαν ένα από τα αγόρια

Τραβώντας το πουκάμισό μου πάνω από το κεφάλι μου και πετώντας το στην άμμο, κατέβηκα τρέχοντας στην παραλία στους συντρόφους μου που γελούσαν.

Ήταν μια εξαιρετική συνηθισμένη στιγμή που ένιωσα μια συντριπτική χαρά – όχι μόνο επειδή ήμουν στα Κανάρια Νησιά, σε διακοπές με τους φίλους μου το 2024.

Επειδή όμως στέφθηκα -όπως συνήθως παίζουν οι άντρες φίλοι μου με το ποδόσφαιρο- και τελικά ένιωσα ένα από τα αγόρια.

Περίμενα υπομονετικά αυτή τη στιγμή και ένιωσα μια απερίγραπτη ελευθερία.

Να παίξω ποδόσφαιρο με τα αγόρια – ένα από αυτά ήταν ευφορία. Γιατί, ενώ έπαιζα με τα αγόρια πριν, ήταν η πρώτη φορά που το έκανα με το χέρι μου.

Οι ουλές ακόμα φρέσκες στο στήθος μου γυαλίζουν στον ήλιο, κλώτσησα την μπάλα στον αέρα και κολύμπησα σε αυτή την τέλεια στιγμή.

Είναι μια εποχή που με έχει κολλήσει και θα είναι μαζί μου για πάντα.

Αλλά δεν είναι πάντα άνετο να παίζεις σπορ.

Ως 6χρονο κορίτσι, έπαιζα ποδόσφαιρο στο Little League στο Colliers Wood, στο Νότιο Λονδίνο και ήμουν το μόνο κορίτσι στην ομάδα.

Φώναξαν γύρω μου: Είμαι παιδί, είμαι παιδί! στο θέατρο στο σχολείο, οπότε ένιωθα ήδη διαφορετικά για τον εαυτό μου.

Αλλά όχι σοβαρά. Μάλιστα, περιφρονούσαν τις ικανότητές μου και με υπερασπίστηκαν – μια θέση που σπάνια ήθελαν να βρίσκονται τα παιδιά, αφού ένιωθαν ότι έβαζαν πίσω τους «χειρότερους» παίκτες.

Ως επίμονο παιδί, έκανα λίγα για να τους αποδείξω ότι έκαναν λάθος και με έφεραν μπροστά ως το κύριο λάκτισμα.

Αλλά ως το μοναδικό κορίτσι στην ομάδα, ένιωθα σαν ένα από τα περίεργα έξω.

Λάτρεψα το άθλημα, ωστόσο – αλλά όταν μπήκα στο γυμνάσιο, δεν υπήρχε χρηματοδότηση για το ποδόσφαιρο και το ενδιαφέρον μου για τα οικονομικά του σχολείου εξαφανίστηκε.

Τα παιχνίδια δεν έμειναν ως ενδιαφέρον μέχρι που έφτασα στο Nottingham πανεπιστήμιο το 2018, και εντάχθηκε στη γυναικεία ομάδα ράγκμπι.

Δεν έχω παίξει ποτέ ράγκμπι πριν, έπρεπε να αναπληρώσω ό,τι μου έλειπε σε δεξιότητες, σε σωματικό χώρο – έτσι σταμάτησα το κάπνισμα και πήγα στο γυμναστήριο

Ολόκληρος ο τρόπος ζωής μου έχει ολοκληρωθεί. Και ήθελα να κάνω αυτές τις αλλαγές γιατί, σε αντίθεση με το ποδόσφαιρο των αγοριών, το γυναικείο ράγκμπι ένιωθε διαφορετικό. Οι περισσότερες γυναίκες χαλαρώνουν και είναι απίστευτα δεκτικές σε εμένα και το στόμα μου.

Ήμουν ακόμα γυναίκα, αλλά γινόμουν πιο ανδρικός και πιο επιτυχημένος στο ράγκμπι.

Σε όλη μου τη ζωή άκουγα ότι ήμουν λίγο πιο θηριώδης, ότι δεν ήξερα τα δυνατά μου σημεία, ότι έπρεπε να είμαι γυναίκα.

Και μετά βρήκα αυτό το άθλημα όπου ήταν πολύ καλό να έχεις φαρδύτερους ώμους και να αντιμετωπίζεις άλλους ανθρώπους.

Για πρώτη φορά στη ζωή μου έγιναν γνωστά τα καλά πράγματα ενός ανθρώπου.

Πήγα σύντομα, αφού δεν είχα ξαναπαίξει ράγκμπι, σε δύο χρόνια με τον αντιπρόεδρο της ομάδας.

Άλλαξε εντελώς τη σχέση μου με τη φυσική κατάσταση.

Αλλά σε όλο αυτό το ταξίδι ήμουν ακόμα στη διαδικασία να συμφιλιωθώ με την ταυτότητα φύλου μου και να θέλω να βγω έξω.

Το 2022, άρχισα να βρίσκω το φύλο μου και όσο περνούσε ο καιρός, άρχισα να χρησιμοποιώ διαφορετικές αντωνυμίες.

Το μόνο άτομο στο οποίο ήρθα ποτέ ήταν η μαμά μου, πριν από δύο εβδομάδες ξεκίνησα την τεστοστερόνη. Δέχτηκε αμέσως και είπε ότι τα σημάδια ήταν πάντα εκεί.

Στη συνέχεια, στις 23 Οκτωβρίου 2023, τελικά πήρα τα χέρια μου.

Χρόνια με άβολα αθλητικά σουτιέν ήταν τελικά πίσω μου.

Αλλά είχα ακόμα ένα πράγμα να αντιμετωπίσω – δεν ήταν εύκολο με την τρανς εφαρμογή.

Άφησα το ράγκμπι μετά την αποφοίτησή μου από το πανεπιστήμιο το 2022 και δεν μπήκα σε άλλο σύλλογο γιατί ένιωθα ότι περνούσα μια μετάβαση ως άνθρωπος.

Αλλά πήγα στο γυμναστήριο – έγινε το παιχνίδι μου και το ασφαλές μου καταφύγιο.

Μόλις το 2025, όταν βαρέθηκα τον κόσμο του πανεπιστημίου, αποφάσισα να ακολουθήσω το πάθος μου και έγινα personal trainer.

Τώρα διαχειρίζομαι με χαρά μια επιχείρηση προσωπικής εκπαίδευσης όπου παίρνω το επίκεντρο και προκαλώ τους ανθρώπους δίνοντάς τους χώρο να συνδεθούν με το σώμα τους.

Δεν είναι εύκολο – πολλοί τρανς άνθρωποι έχουν πολύ περίπλοκες σχέσεις με το σώμα τους και ένα περιβάλλον γυμναστικής που μπορεί να αποτινάξει την τοξική αρρενωπότητα αισθάνεται ασφαλές. Επίσης, η δαιμονοποίηση των τρανς ατόμων από τα μέσα ενημέρωσης – μιλώντας για μπάνια και ποιος επιτρέπεται ή δεν επιτρέπεται να αθλείται – μπορεί να δημιουργήσει φόβο.

Και ακόμη και με το ποδόσφαιρο, όταν η FA λέει ότι τα τρανς άτομα δεν επιτρέπεται να αγωνίζονται στο παιχνίδι όπως είναι, οι άνθρωποι νιώθουν ότι δεν επιτρέπεται να συμμετέχετε σε επίπεδο βάσης.