Ο τριπλασιασμός των μελών σε συνδικάτα στις ΗΠΑ θα αύξανε τον μέσο μισθό του μέσου αμερικανού εργάτη κατά 14,5%, εκτοπίζοντας τους εργαζομένους κατά 1,2 τρισεκατομμύρια δολάρια ετησίως και μειώνοντας σημαντικά το φυλετικό μισθολογικό χάσμα, σύμφωνα με νέα έκθεση που δημοσιεύθηκε την Τετάρτη.
έκθεση από το Ινστιτούτο Οικονομικής Πολιτικής σημειώνει ότι το ποσοστό συμμετοχής σε συνδικάτα στο εργατικό δυναμικό, γνωστό και ως συνδικαλιστική πυκνότητα, ήταν κάποτε τρεις φορές υψηλότερο από ό,τι είναι σήμερα. Η πυκνότητα της Ένωσης στη δεκαετία του 1950 ήταν περισσότερο από 30% πριν αρχίσει να παρακμάζει τη δεκαετία του 1960. Μέχρι τη δεκαετία του 1980, η πυκνότητα των συνδικάτων είχε πέσει σε 22,2% μόνο να μειωθεί ακόμη περισσότερο τις τελευταίες δεκαετίες, στο 10% το 2025.
Παρά τη χαμηλότερη συνδικαλιστική πυκνότητα, η δημόσια αποδοχή των συνδικάτων παρέμεινε υψηλή τα τελευταία χρόνια. περισσότερο από 68% Οι Αμερικανοί βλέπουν ευνοϊκά τα συνδικάτα το 2025. Πάνω από 50 εκατομμύρια Οι Αμερικανοί εργάτες θα γίνονταν μέλος ενός συνδικάτου αν μπορούσαν.
Η έκθεση σημειώνει ότι η μείωση της πυκνότητας των συνδικάτων έρχεται εν μέσω επιθετικής κατάρρευσης των συνδικάτων από εταιρείες και νέων αντισυνδικαλιστικών νόμων. Οι μειώσεις στην πυκνότητα των συνδικάτων συσχετίζονται επίσης με την αύξηση της ανισότητας του πλούτου και του εισοδήματος. Από το 1979, η παραγωγικότητα της εργασίας στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει αυξηθεί 2,7 φορές ταχύτερα από τον ρυθμό αύξησης των μισθών των εργαζομένων.
«Καθιστώντας δυσκολότερο για τους εργαζόμενους να οργανωθούν και να διαπραγματευτούν συλλογικά, οι πλούσιοι έχουν αποκτήσει όλο και περισσότερο εισόδημα και πλούτο, εξαφανίζοντας τη μεσαία τάξη των ΗΠΑ», έγραψε στον πρόλογο της έκθεσης ο Ρόμπερτ Ράιχ, πρώην υπουργός Εργασίας των ΗΠΑ. «Τώρα ο πλούτος των πλουσιότερων Αμερικανών έχει εκτοξευθεί στα ύψη, με το ανώτατο 0,1% των Αμερικανών να κατέχει περισσότερο από πέντε φορές τον συνολικό πλούτο ολόκληρου του κάτω μισού της χώρας».
Εάν η πυκνότητα των συνδικάτων στις ΗΠΑ τριπλασιαζόταν στο 30%, ο μέσος εργαζόμενος θα έβλεπε αύξηση 14,5%, που θα ήταν 7.700 $ ετησίως – περισσότερα από 1,2 τρισεκατομμύρια $ ετησίως για τους εργαζόμενους – ή σχεδόν 270.000 $ σε μια καριέρα 35 ετών. Θα κλείσει επίσης το φυλετικό χάσμα στους μισθούς και θα αυξήσει την ασφαλιστική κάλυψη υγείας. Οι αλλαγές θα αντιστρέψουν το ένα τρίτο της αύξησης της ανισότητας από το 1979, σύμφωνα με την έκθεση.
Σύμφωνα με την έκθεση, τα ασφάλιστρα στους μισθούς που σχετίζονται με τη συμμετοχή σε συνδικάτα κυμαίνονταν ιστορικά από 15% έως 20% και μπορεί να υποτιμηθούν λόγω της χαμηλής πυκνότητας των συνδικάτων. Οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας αυξάνουν επίσης τους μισθούς για όλους τους μη συνδικαλιστικούς εργαζόμενους.
«Δεν μπορώ να σας πω πόσες φορές έχω μιλήσει με εργάτες, ανεξάρτητα από το πού πάτε – μεγαλούπολη ή μικρή πόλη – που βασικά λένε ξανά και ξανά, “Το νοίκι μου συνεχίζει να αυξάνεται, ο μισθός μου δεν ανεβαίνει όσο παλιά, μπαίνω στο μπακάλικο και αναρωτιέμαι, πότε έγινε τόσο ακριβό αυτό το σκατά;” Είναι απλώς μια σταθερά». είπε η Λιζ Σούλερ, πρόεδρος της AFL-CIO, της μεγαλύτερης ομοσπονδίας εργατικών συνδικάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου την Τετάρτη.
Η έκθεση προσφέρει επίσης έναν οδικό χάρτη για το πώς μπορούν να αυξηθούν τα μέλη του συνδικάτου, συμπεριλαμβανομένης της ψήφισης του νόμου για την προστασία του δικαιώματος οργάνωσης, που θα ενίσχυε τα δικαιώματα συλλογικών διαπραγματεύσεων και του νόμου για τη δωρεάν διαπραγμάτευση για τη δημόσια υπηρεσία, που θα εγγυάται τα δικαιώματα συλλογικών διαπραγματεύσεων για τους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα. Η έκθεση περιγράφει επίσης προτάσεις που θα εγγυώνται ετήσιες αυξήσεις στους μισθούς για τους νέους εργαζόμενους που εντάσσονται σε ένα συνδικάτο και απαιτούν συλλογικές διαπραγματεύσεις σε εταιρείες όπου η αναλογία αμοιβών διευθύνοντος συμβούλου προς εργαζομένους υπερβαίνει το 100:1.
Σύμφωνα με την έκθεση, η κατάργηση των νόμων για το «δικαίωμα στην εργασία» και οι περιορισμοί μόνο στις διαπραγματεύσεις του δημόσιου τομέα θα αύξανε την πυκνότητα των συνδικάτων στις ΗΠΑ από 9,9% σε 14,4%.
Η προσωπική υγεία και ευημερία αναφέρονται επίσης στην έκθεση ως οφέλη από την αυξημένη συνδικαλιστική πυκνότητα, καθώς οι πολιτείες με υψηλή πυκνότητα συνδικάτων έχουν μεγαλύτερες επενδύσεις στη δημόσια εκπαίδευση, την επέκταση του Medicaid και τα δικαιώματα ψήφου.
«Πιστεύω ότι αυτή η έκθεση δείχνει ότι δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να διορθωθεί αυτό που ταλαιπωρεί αυτή τη χώρα από το να δοθεί η ευκαιρία σε περισσότερους εργαζόμενους να ενταχθούν σε ένα συνδικάτο», είπε ο Schuler. “Τα συνδικάτα έχουν πραγματικά τη δύναμη να αλλάξουν αυτή τη χώρα. Αλλάζουν ζωές. Αλλάζουν τον τρόπο που ζουν οι οικογένειες. Αλλάζουν ολόκληρες κοινότητες.”
