ΣΙΑΤΛ— Το περασμένο φθινόπωρο, σε μια προσπάθεια να εμπνεύσει μια εθνική ομάδα ποδοσφαίρου χωρίς αυτοπεποίθηση και πίστη, ο προπονητής Mauricio Pochettino σκέφτηκε ένα σύνθημα για το Παγκόσμιο Κύπελλο αυτού του καλοκαιριού, ένα σύνθημα που οι ΗΠΑ θα έπαιζαν εντός έδρας.
«Γιατί όχι κι εμείς;» ρώτησε.
Γιατί οι ΗΠΑ δεν μπόρεσαν να κάνουν μια βαθιά πορεία στο τουρνουά; Γιατί οι ΗΠΑ δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν τις καλύτερες ομάδες στον κόσμο; Γιατί δεν μας;
Πήρε την απάντησή του τη Δευτέρα: γιατί οι ΗΠΑ απλά δεν είναι αρκετά καλές.
Ο Αμερικανός τερματοφύλακας Matt Freese κρατά τα χέρια του στο κεφάλι του, αφού ο Βέλγος μέσος Hans Vanaken σκόραρε πάνω του κατά τη διάρκεια ενός αγώνα Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Lumen Field τη Δευτέρα.
(Allen J. Schaben/Los Angeles Times)
Ένα ζευγάρι εκθαμβωτικών εμφανίσεων σε ομαδικό παιχνίδι και μια νίκη επί μιας τρίτης ομάδας στον πρώτο αγώνα αποκλεισμού έκαναν τις ΗΠΑ να πιστέψουν και να ελπίζουν. Ίσως ο Ποτσετίνο να είχε δίκιο. Ίσως ήταν η εποχή των Αμερικανών.
Όλα όμως αποδείχτηκαν μια αντικατοπτρική.
Τη Δευτέρα, το Βέλγιο επανέφερε τους Αμερικανούς στην πραγματικότητα νικώντας τους με 4-1 σε έναν αγώνα του όγδοου γύρου που κυριάρχησε πλήρως στη χώρα. Ήταν το τέταρτο συνεχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο στο οποίο οι ΗΠΑ έφτασαν στους 16, ένα σκαλοπάτι στη σκάλα του τουρνουά που οι Αμερικανοί έχουν ξεπεράσει μόνο μία φορά σε 96 χρόνια.
Παρά την ελπίδα, την υπόσχεση και την πεποίθηση που ενέπνευσε ο Ποτσετίνο, η ομάδα του τερμάτισε στο ίδιο μέρος όπου σχεδόν κάθε αμερικανική ομάδα του Παγκοσμίου Κυπέλλου έχει τερματίσει από το 1994.
«Είχαμε τόση εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον και νιώσαμε τη λύτρωση να έρχεται ξανά μαζί», είπε ο αμυντικός Antonee Robinson. «Έχουμε απογοητευτεί».
«Σήμερα», συμφώνησε ο μέσος Τάιλερ Άνταμς, «δεν ήταν καλή μέρα».
Στη συνέχεια, ακόμη και ο Ποτσετίνο παραδέχτηκε ότι μπορεί να είχε υπερπουλήσει λίγο.
«Η βελτίωση ή η ανάπτυξη δεν είναι σαν να είσαι σε πύραυλο», είπε ο Ποτσετίνο, του οποίου το μέλλον είναι ασαφές με το US Soccer και τον προπονητή να λένε ότι θα συζητήσουν το μέλλον του μετά από ένα διάλειμμα μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο. “Ήμασταν σε μπελάδες και βελτιωθήκαμε πολύ κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ. Αλλά δεν είναι γραμμικό ότι θα αναπτυχθούμε τόσο γρήγορα.”
Ο προπονητής των ΗΠΑ, Μαουρίτσιο Ποκετίνο, χαιρετίζει το κοινό μετά την ήττα με 4-1 από το Βέλγιο σε έναν αγώνα των 16 του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Lumen Field στο Σιάτλ τη Δευτέρα.
(Allen J. Schaben/Los Angeles Times)
Το Βέλγιο, που κατετάγη όγδοο στον κόσμο, ήταν η πρώτη ομάδα των 25 κορυφαίων που έπαιξε με τις ΗΠΑ στο τουρνουά και μόνο η δεύτερη ομάδα που προκρίθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο με το παλιό σχήμα των 32 ομάδων. Και οι Αμερικανοί σκόνταψαν στο μεγάλο βήμα μπροστά στην κατηγορία, με την ήττα να ταιριάζει με το πιο μονόπλευρο αποτέλεσμα σε αγώνα Μουντιάλ από το 1990.
Οι ΗΠΑ έκαναν μόλις επτά βολές, τις λιγότερες που έχουν κάνει σε αγώνα αποκλεισμού για το Παγκόσμιο Κύπελλο τα τελευταία 32 χρόνια. Ο Ματ Φρίς, ο τερματοφύλακας της ομάδας με σπουδές στο Χάρβαρντ, έκανε ένα τρομερό παιχνίδι στο δεύτερο ημίχρονο που έδωσε το τρίτο του γκολ στο Βέλγιο και ο Κρίστιαν Πούλισιτς, ο οποίος δεν έπαιξε ολόκληρο ματς στη διοργάνωση, έχασε την κατοχή 11 φορές στο πρώτο ημίχρονο πριν φύγει με τραυματισμό στα μέσα του δεύτερου ημιχρόνου.
Δεν θα έχει άλλη ευκαιρία να παίξει έναν πλήρη αγώνα Μουντιάλ για τα επόμενα τέσσερα χρόνια.
«Ένιωσα πολύ καλά αυτό το καλοκαίρι παίζοντας με τα αγόρια και πίστευα ότι το επίπεδό μου ήταν υψηλό», είπε ο Πούλισιτς, ο οποίος κάθισε μόνος στον πάγκο των ΗΠΑ, με το κεφάλι με τα χέρια, καθώς έληξαν τα τελευταία λεπτά. «Είναι απογοητευτικό, δεν είχα πραγματικά τις στιγμές που ήλπιζα να μας βοηθήσω πραγματικά να προχωρήσουμε και να ξεπεράσουμε αυτό το επόμενο βήμα να κερδίσουμε μια πολύ καλή ομάδα.
«Οπότε φυσικά είμαι απογοητευμένος από τον εαυτό μου».
Συνολικά, ήταν ένα ξεχασμένο τέλος σε ένα τουρνουά που είχε μια πολλά υποσχόμενη αρχή. Οι ΗΠΑ κέρδισαν τρεις από τους τέσσερις πρώτους αγώνες, τις περισσότερες νίκες ποτέ σε Παγκόσμιο Κύπελλο, ενώ σημείωσαν δέκα γκολ ρεκόρ. Ο Folarin Balogun σημείωσε τρία, ταιριάζοντας τα περισσότερα από Αμερικανό στο τουρνουά από το 1930.
Ο Βέλγος επιθετικός Charles de Ketelaere πηδά πάνω από τον Αμερικανό αμυντικό Tim Ream για να βάλει κεφαλιά την μπάλα για ένα γκολ κατά τη διάρκεια ενός αγώνα της φάσης των 16 του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Lumen Field στο Σιάτλ τη Δευτέρα.
(Robert Gauthier/Los Angeles Times)
Αλλά και ο Balogun μπορεί να έπαιξε εν αγνοία του ρόλο στην κατάρρευση της ομάδας.
Στη νίκη της περασμένης εβδομάδας επί της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, ο Balogun τράβηξε κόκκινη κάρτα στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου, ένα πέναλτι που θα έπρεπε να του είχε απαγορεύσει να παίξει με το Βέλγιο. Ωστόσο, μια μέρα πριν τον αγώνα, η FIFA ανακοίνωσε ότι η διακοπή είχε διακοπεί, επιτρέποντας στον Balogun να ξεκινήσει με το Βέλγιο.
Ήταν μόλις η δεύτερη φορά στην ιστορία του Μουντιάλ που έγινε ένα τέτοιο βήμα. Και όταν ο Πρόεδρος Τραμπ ανέλαβε τα εύσημα για την άρση της αναστολής, λέγοντας ότι είχε καλέσει τον Πρόεδρο της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο για να ασκήσει πιέσεις για λογαριασμό του Μπαλογούν, πυροδότησε μια καταιγίδα που παραλίγο να επισκιάσει το παιχνίδι.
Οι Αμερικανοί παίκτες λένε ότι η διαμάχη δεν τους έχει επηρεάσει. Σύμπτωση, είπαν, ότι έπαιξαν τον χειρότερο αγώνα τους στη διοργάνωση τη Δευτέρα.
«Εξωτερικός θόρυβος», τον αποκάλεσε ο καπετάνιος Τιμ Ριμ.
Ισως. Αλλά ήταν ένας ήχος που δεν μπορούσε να πνίξει το πόσο άσχημα έπαιζε η ομάδα.
Οι Βέλγοι παίκτες παρηγορούν τους Αμερικανούς παίκτες αφού το Βέλγιο νίκησε τους Αμερικανούς με 4-1 σε αγώνα νοκ άουτ του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Lumen Field στο Σιάτλ τη Δευτέρα.
(Allen J. Schaben/Los Angeles Times)
«Μπορώ μόνο να είμαι ειλικρινής», είπε ο Balogun, ο οποίος ήταν ίσως ο πιο υπεύθυνος Αμερικανός παίκτης στο τουρνουά. “Δεν νομίζω ότι κάναμε καλό παιχνίδι σήμερα. Σε άλλα παιχνίδια παίξαμε καλά. Ήμασταν πολύ έντονοι, μπορέσαμε να παράγουμε ενέργεια από τον κόσμο. Και σήμερα δεν δώσαμε στον κόσμο να επευφημήσει”.
“Αυτό είναι το πιο απογοητευτικό κομμάτι. Αυτό είναι το κομμάτι που με πονάει περισσότερο προσωπικά. Πρέπει να περιμένουμε άλλα τέσσερα χρόνια πριν φτάσουμε σε αυτή τη θέση, και αυτό είναι οδυνηρό.”
Πόνος και λύπη. Αυτά ήταν κοινά συναισθήματα τη Δευτέρα.
«Είναι μια απογοήτευση», είπε ο αμυντικός Κρις Ρίτσαρντς. “Παίζεις για τον σύλλογό σου και εκπροσωπείς το πολύ ένα εκατομμύριο κόσμο. Αν εκπροσωπείς τη χώρα σου, είναι 340 εκατομμύρια άνθρωποι. Είμαι πολύ απογοητευμένος με το πώς εξελίχθηκε σήμερα.”
«Είναι χάλια», πρόσθεσε ο Άνταμς, ο οποίος ήταν αρχηγός της ομάδας των ΗΠΑ που αποκλείστηκε στη φάση των 16 πριν από τέσσερα χρόνια.
Τι έχει αλλάξει από το 2022, ρωτήθηκε.
«Ακριβώς το ίδιο αισθάνεται», απάντησε. “Έχετε νοκ άουτ από ένα τουρνουά, δεν αισθάνεστε καλά. Αρχίζετε να σκέφτεστε τι θα μπορούσατε να είχατε κάνει καλύτερα. Αν κανείς δεν έχανε ποτέ, πιθανότατα δεν θα υπήρχε πρόοδος.”
Ωστόσο, η αμερικανική ομάδα σημείωσε πρόοδο. Μόλις βγήκε από το γήπεδο. Στο δεύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο που διεξήχθη στις ΗΠΑ, οι Αμερικανοί έπαιξαν μπροστά σε ένα ζωντανό κοινό που αριθμούσε συνολικά σχεδόν 350.000 άτομα και ένα εγχώριο τηλεοπτικό κοινό άνω των 110 εκατομμυρίων.
«Ένα μεγάλο μήνυμα κατά τη διάρκεια του τουρνουά ήταν ο αντίκτυπος που θα μπορούσαμε να έχουμε», είπε ο Ream. “Προφανώς όλα σταματούν τώρα, αλλά δεν νομίζω ότι η συζήτηση αλλάζει. Υπάρχουν αγόρια και κορίτσια που παρακολούθησαν και εμπνεύστηκαν. Είμαι σίγουρος ότι ο κόσμος θα πει, “Ω, θα επιβραδυνθεί τώρα”. Αλλά αν κοιτάξετε τι κάναμε, δεν νομίζω ότι αυτή η συζήτηση πρέπει να σβήσει.
“Νομίζω ότι πρέπει να είναι πόσο απίστευτο ήταν αυτό το ταξίδι με αυτήν την ομάδα. Πώς μπορούμε να συνεχίσουμε τη συζήτηση; Αυτοί οι τύποι και τα κορίτσια, πώς μπορούμε να συνεχίσουμε να τους εμπνέουμε να τους εμπνέουν τώρα που το τουρνουά (μας) τελείωσε.”
Έτσι το σύνθημα γίνεται “γιατί όχι αυτοί;”
Θα περάσουν τέσσερα χρόνια για να μάθουμε αν είναι και αυτό μια αντικατοπτρική.
Ο αναπληρωτής αθλητικός συντάκτης Ed Guzman συνέβαλε σε αυτήν την αναφορά.
