Η γυναίκα μου μένει στο σπίτι μαμά – δεν μπορώ παρά να λυπάμαι που ξόδεψα χρήματα

Όταν ένας σύντροφος εγκαταλείπει την καριέρα του για να μεγαλώσει παιδιά, η οικονομική δυναμική της σχέσης αλλάζει με τρόπους που τα περισσότερα ζευγάρια είναι απροετοίμαστα.

Αυτό που θα συμβεί στη συνέχεια, ποιος ελέγχει τα χρήματα, ποιος παίρνει άδεια να ζητήσει το δώρο και ποιος αγανακτεί για τον διακανονισμό, είναι μια από τις πιο συχνές πηγές έντασης στις σύγχρονες σχέσεις. Ναι, αλλά υπήρχε κάποιος από αυτά που ειπώθηκαν.

Για τον αναγνώστη του Cash Problem αυτής της εβδομάδας, ο Nick, ένας 38χρονος σύμβουλος μάρκετινγκ από το Surrey, έχει δημιουργήσει χρόνια απογοήτευσης.

Η δημοσιογράφος του Metro, Σάρα Ντέιβιντσον, ρώτησε πώς να συζητήσει το θέμα με τη σύζυγό της που είναι πλήρης απασχόληση.

Το ερώτημα…

Με τη γυναίκα μου είμαστε μαζί 10 χρόνια και έχουμε δύο παιδιά κάτω των πέντε.

Εγκατέλειψε την καριέρα του στην αγορά πριν από τέσσερα χρόνια για να φροντίσει τα παιδιά, κάτι που είναι σωστό για την οικογένειά μας.

Το πρόβλημα είναι ότι πλέον διαχειρίζεται τα κοινά μας οικονομικά για να ξοδεύει όλα του τα χρήματα όπως θέλει, σε ρούχα, ακριβές μέρες έξω, δείπνα με φίλους.

Στο μεταξύ περιμένω τον λογαριασμό των χρημάτων που έχω μέσα μου.

Κερδίζω 75.000 £ και νιώθω ότι δεν έχω οικονομική αυτονομία στο σπίτι μου.

Αρχίζει να πονάει. Είναι δίκαιος τρόπος να μοιράζετε τα χρήματα σε ένα νοικοκυριό ή απλώς κυβερνώ;

Η απάντηση…

Πρώτα, Νικ, ρώτησες αν προτιμάς να ελέγχεις παρά να παραπονιέσαι. Είναι καλό σημάδι. Αυτό είναι περισσότερη αυτογνωσία από ό,τι σας θυμίζουν οι περισσότεροι.

Αλλά επιτρέψτε μου να ξεκινήσω με κάτι που μπορεί να είναι άβολο να ακούσω.

Πριν αποφασίσετε για τις μηνιαίες συνήθειες δαπανών και τους προϋπολογισμούς, πρέπει να προσδιορίσετε πόσο αξίζει η συνεισφορά της συζύγου σας σε αυτό το σπίτι. Γιατί δεν μπορεί να πάρει μισθό αλλά κάνει δουλειά και χρήματα για αυτό.

Το Γραφείο Εθνικής Στατιστικής εκτιμά ότι η συνολική αξία της μη αμειβόμενης οικιακής φροντίδας στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι 1,24 τρισεκατομμύρια λίρες – που ισοδυναμεί με το 63% του ΑΕΠ ολόκληρης της οικονομίας. Μόνο η άτυπη περίθαλψη υπολογίζεται σε 244 δισεκατομμύρια λίρες.

Αυτά τα στοιχεία δεν είναι αυθαίρετα. Προσπαθούν να καταλάβουν πόσο θα κοστίσει πραγματικά η αντικατάσταση της εργασίας που κάνουν οι γονείς που μένουν στο σπίτι.

Ας το δούμε έτσι. Ένα σεμινάριο πλήρους απασχόλησης για δύο παιδιά κάτω των πέντε ετών στην Αγγλία κοστίζει πάνω από τριάντα χιλιάδες λίρες το χρόνο. Ένα στιλέτο στη Νοτιοανατολική πλευρά κυμαίνεται από 35.000 £ έως 45.000 £.

Η σύζυγός σας προετοιμάζεται έτσι, περισσότερο διαχείριση του νοικοκυριού, περισσότερες μακροπρόθεσμες αποδοχές και απορροφώντας τον αντίκτυπο της σύνταξης λόγω τεσσάρων ή περισσότερων ετών εκτός εργατικού δυναμικού.

Δεν είναι μια διαρροή για το εισόδημά σας. Είναι ένας σημαντικός οικονομικός συνεισφέρων στην οικογένειά σας – ακριβώς με τρόπο που δεν εμφανίζεται στις τραπεζικές σας καταστάσεις.

Τούτου λεχθέντος, τίποτα από αυτά δεν σημαίνει ότι η τρέχουσα ρύθμιση είναι δίκαιη ή βιώσιμη. Προφανώς δεν είναι, και θέλετε να μιλήσετε σωστά.

Το ερώτημα δεν είναι αν η γυναίκα σου πρέπει να ξοδέψει τα χρήματα. Είναι απολύτως. Το πρόβλημα είναι ότι κανένας από τους δύο δεν έχει ένα σύστημα που να σας δίνει και αυτονομία και ορατότητα.

Η λύση που προτείνουν οι περισσότεροι οικονομικοί σύμβουλοι για μεμονωμένες οικογένειες εισοδήματος είναι μια προσέγγιση τριών επιπέδων.

Όλα τα εισοδήματα πηγαίνουν σε έναν κοινό λογαριασμό, ο οποίος καλύπτει τα κοινόχρηστα νοικοκυριά. υποθήκη ή ενοίκιο, λογαριασμοί, διατροφή, παιδική μέριμνα, αποταμίευση και διακοπές.

Στη συνέχεια, κάθε μέλος λαμβάνει ίσο προσωπικό μισθό, που καταβάλλεται στους ατομικούς του λογαριασμούς κάθε μήνα, τον οποίο μπορεί να ξοδεύει ελεύθερα χωρίς αμφιβολία ή αιτιολόγηση.

Το ποσό αυτού του προσωπικού επιδόματος πρέπει να συζητηθεί από κοινού, με βάση το τι πραγματικά μπορεί να αντέξει η οικογένεια μετά την κάλυψη όλων των κοινών εξόδων. Αλλά η διαφορά είναι ότι πρέπει να είναι ίσο. Η γυναίκα σου έχει τόσα όσα εσύ. Ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο.

Αυτό αφαιρεί τη δύναμη της ανισότητας και από τις δύο πλευρές. Αντιμετωπίζει τον κοινό λογαριασμό ως προσωπικό της ταμείο. Καταλήγεις να νιώθεις ότι έχεις λόγο για καφέ. Κανείς από τους δύο δεν ζητά άδεια.

Εάν αυτή η συνομιλία αντισταθεί, αξίζει να σημειωθεί ότι, ως οικονομικός έλεγχος και προς τις δύο κατευθύνσεις – μια αναγνωρισμένη μορφή συμπεριφορικού εξαναγκασμού.

φιλανθρωπία Επιζών από οικονομική κατάχρηση Έχει χρήσιμους πόρους εάν η δυναμική αισθάνεται κάτι περισσότερο από μια διαφωνία σχετικά με τον προϋπολογισμό.

Αλλά αν πρόκειται μόνο για δύο άτομα που δεν κάθισαν ποτέ και δεν συμφώνησαν στους κανόνες, το σύστημα των τριών κουτιών είναι απάτη.

Μιλήστε αυτό το Σαββατοκύριακο – προτού ο θυμός ασβεστωθεί σε μια πιο δύσκολη λύση.

Έχετε κάποια ιστορία που θα θέλατε να μοιραστείτε; Επικοινωνήστε στέλνοντας email στο MetroLifestyleTeam@metro.co.uk

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Είμαι ασεξουαλική, μη δυαδική, παντρεμένη μαμά – τίποτα από αυτά δεν είναι αντιφατικό

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Όπως η Lily Phillips, οι φίλοι μου που εργάζονται σεξ χάνουν τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς — θα ήμουν ο επόμενος

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Θέλω να παντρευτώ και να κάνω ένα μωρό – αλλά το να ξεκινήσω πάνω από την ηλικία μου με τρομάζει