Μάγκι. ΑΑ-ΑΧ! Μάγκυ! διαμονήMaggie, ΣΥΝΕΠΕΙΑ, «το ραντεβού μου κωπηλατήθηκε. σε αυτά Ένα τρεμάμενο δάχτυλο κράτησε πάνω μου το ρύγχος του φτωχού γέροντα σκύλου.
Γύρισε προς το μέρος μου και μου είπε: «Όταν επιστρέψεις από την τουαλέτα, νομίζω ότι πρέπει να μιλήσουμε σοβαρά για την προπόνησή της».
Ο Χιάβι, κοιτάζοντας τον σκύλο που ροχάλιζε κοντά μας την τελευταία ώρα.
‘Τι;’
Καθώς στεκόταν στο τραπέζι, επιτιθέμενος επιθετικά στη Μάγκι στο προβάδισμα, τραβήχτηκε πίσω στο πλάι της όταν προσπάθησε να με ταμπώσει.
Προσπαθεί να σε ακολουθήσει όταν φεύγεις. Δεν ακούει την πειθαρχία, βλέπεις; Πρέπει να την πας σε μαθήματα σκύλων. Χρειάζεται τουλάχιστον έξι εβδομάδες. Μην αστειεύεσαι».
Δεν είχα, φυσικά, συνειδητοποιήσει ότι ο Dan* ήταν ένα ασυνήθιστο control freak όταν συμφώνησε να βγει για ένα ποτό μαζί του.
Από την άποψή του, φαινόταν ελαφρώς απεριποίητος – κλειστά μαλλιά, ελαφρώς βρύα, ένα ή δύο τατουάζ – αλλά ήταν εκπαιδευτής σκύλων και, ειλικρινά, έπρεπε να ξέρει τα πάντα.
Κάθε φορά που έβλεπα έναν άνθρωπο να δουλεύει με ζώα, άρχισα να οραματίζομαι το υγιές μέλλον μας μαζί – να ζούμε από τη γη με τα τρία σκυλιά μας, δύο γάτες, πέντε κατσίκες και έναν λυπημένος γάιδαρος.
Και με μια πιο άμεση έννοια, ως ιδιοκτήτρια της Maggie – μια υπέροχη μίξη Jack Russell/Corgi 12 ετών που έσωσα πριν από πέντε χρόνια – σκέφτηκα ότι ίσως θα τα πήγαινα καλά μαζί της.
Κανονίσαμε να συναντηθούμε στην παμπ την επόμενη εβδομάδα. «Φέρε τη Μάγκι! Θα ήθελα πολύ να τον γνωρίσω!». είπε.
Δεν μπορούσα να τα ξέρω όλα, οπότε ήμουν πολύ, πολύ απογοητευμένος.
Καθίσαμε στον δημόσιο κήπο με τη Μάγκι, η οποία, κάνοντας ένα επιθετικό γλείψιμο στο πρόσωπο, αποκοιμήθηκε κουλουριασμένη δίπλα μου στο παλτό μου.
Ο Dan ήταν νευρικός στην αρχή και έκανε πάρα πολλά αστεία – αλλά τον βρήκα αγαπητό. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου ποτού, ανοίξαμε πιο βαθιά – πόσο έτοιμοι νιώσαμε ξανά μετά τα πρόσφατα έκτακτα νέα, πόσο καλή ήταν η Maggie για την ψυχική μου υγεία.
Καθώς επέστρεφε με το τρίτο μας ποτό, κάθισε στο πλάι μου στο τραπέζι και αναπόφευκτα τον φίλησα.
Περίπου μια ώρα αργότερα, ήρθε στο ιδιωτικό δωμάτιο και, καθισμένος στην καρέκλα του καλυμμένος με αλκοόλ, συγχαρώ τον εαυτό μου για αυτήν την επιτυχία, όπως αρμόζει σε έναν ενήλικα.
Όταν επέστρεψε, σηκώθηκα και πήγα και στο μπάνιο, ξυπνώντας τη Μάγκι στην πορεία. Βγήκε από το παλτό μου και πήγε να με ακολουθήσει – σε αυτό το σημείο ο Νταν άρπαξε το προβάδισμά του και την τράβηξε κοντά του.
Ανεβάζοντας τη φωνή του σε ένα άσεμνο ντεσιμπέλ που ένιωσε, είπε: «Μάγκι! Μείνε, ακουμπώντας στην πλάτη του και μένοντας κοντά στη φτέρνα.
Δεν μπορούσα να πιστέψω την ξαφνική αλλαγή στον τόνο.
Το ζευγάρι τότε μας κοίταξε με φρίκη και προσπάθησε να το κοροϊδέψει. «Ουάου, τρέξε πραγματικά ένα σφιχτό πλοίο».
δεν υπήρχε χαρά στα μάτια του. Απλώς επαναλαμβάνοντας τη δράση, πριν μου πει ότι ήμουν ανυπάκουος και έπρεπε να εκπαιδευτώ σωστά.
Ένιωσα εκνευρισμένη. Ήξερα ότι η Μάγκι δεν ήταν τέλεια – γάβγιζε συχνά σε άλλα σκυλιά, για παράδειγμα. Αλλά την κράτησα μπροστά όταν τα σκυλιά ήταν γύρω, και αυτό ήταν.
Ήταν αρκετά ευγενική στα γεράματά της και ήθελε απλώς να κοιμάται και να την αγκαλιάζουν. Αυτό -προσπαθώντας να ακολουθήσει τον κύριό του- ένιωσε ότι κάτι τέτοιο θα σκότωνε την ανήλικη ατμόσφαιρα.
Πραγματικά δεν μπορούσα να πιστέψω ότι το σχόλιό μου πέρασε από τον σκύλο μου; ειδικά την πρώτη μέρα.
«Α, δεν είναι πολλά», προσπάθησα να συλλογιστώ. Δεν κάνει τίποτα, προσπαθεί να με ακολουθήσει. Απλώς κρατήστε το προβάδισμα, θα επιστρέψω σε δύο μέρη ».
Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα εικοσάλεπτο διάλογο για το πώς έβαζα τη φροντίδα μου στην εκπαίδευσή της και πόσο άδικο ήταν που ήμουν απασχολημένος με την καθημερινότητά μου, χωρίς να είμαι κοντά της ως «αρχηγός».
Θέλω να πω, τα δυνατά σημεία? αλλά δεν ήταν σαν εκείνο το νήπιο που μόλις έσκισε και το έφερα τεράστιο και καπνιστό στο τραπέζι μας. Η δράση δεν θύμιζε σχεδόν το μάθημα και, το πιο σημαντικό, ήταν ακόμα απαραίτητο.
Αργότερα δικαιολογήθηκα, λέγοντας ότι ήταν αργά και ότι έπρεπε να πάω σπίτι.
Με πήγε στο σταθμό και στάθηκε κρατώντας το προβάδισμα της Μάγκι καθώς έτρεχε δίπλα μας.
“Α-ΑΧ!” της θύμισε ότι μερικές φορές είχε περπατήσει ελαφρώς μπροστά της, του έτριβε την πλάτη.
Δεν ήθελα να ακούσω ποτέ ξανά το “A-AH”.
Τα δόντια έτριξαν, απομακρύνθηκα από κοντά του και περπάτησα τη Μάγκι στο πλάι μου (από εκείνη την πλευρά) στην υπόλοιπη διαδρομή. Στο σταθμό είπε ότι πέρασε όμορφα και θα ήθελε να με ξαναδεί. Του έδωσα μια ενθουσιώδη, επιχειρηματική αγκαλιά και έφυγα.
Μια εβδομάδα αργότερα μου έστειλε μια μεγάλη παράγραφο εξηγώντας πώς τον είχα κάνει να νιώθει άβολα για λίγο. «Δεν μπορώ, με όλη μου τη συνείδηση, να έχω τέτοια καλή τύχη, όσο κι αν νιώθεις. Ως εκπαιδευτής σκύλων, είμαι υπεύθυνος να δώσω το καλό παράδειγμα με όλους όσους συναντώ, ήταν ένα αξέχαστο απόσπασμα.
Τελείωσε με έναν σύνδεσμο για ένα μάθημα εκπαίδευσης σκύλων έξι εβδομάδων σε ένα πάρκο κοντά στο μέρος όπου έμενα.
Ένιωσα άβολα διαβάζοντας ότι κάποιος είχε γράψει έτσι ώστε να ένιωθε ότι θα μπορούσαν να είναι ξένοι στα κατοικίδιά τους την πρώτη μέρα.
Αφού κουράστηκα όμως από τη μανία, αναγνώρισα ότι μου έλειπε η χάρη. Ήταν η πρώτη μέρα. Δεν πέρασα μήνες σε αυτό. Αυτό που κάνουν οι άνθρωποι δεν είναι κάτι που μπορώ να ελέγξω. Αυτό που μπορώ να ελέγξω είναι πώς επιλέγω να ενεργώ.
Σκέφτηκα να απαντήσω στο κείμενο του Dan με το μακροσκελές μήνυμά μου, αλλά μετά σκέφτηκα: ‘ΑΑ-ΑΧ!’ Θα ήταν καλύτερα να σταματήσεις και να φύγεις.
* Το όνομα έχει αλλάξει
Έχετε κάποια ιστορία που θα θέλατε να μοιραστείτε; Επικοινωνήστε στέλνοντας email στο jessica.aureli@metro.co.uk.
Μοιραστείτε τις απόψεις σας στα σχόλια παρακάτω.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Μου είπε ότι ήμουν φαλακρός – του είπα ότι δεν ήμουν αγόρι
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Προφανώς αυτή η μη σεξουαλική πράξη τρελαίνει υπέροχους ανθρώπους
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Η απόλυτη φαντασίωση μου είναι να με βλέπει να κοιμάμαι με άλλον άντρα