Το TikTok μου είπε ότι η ΔΕΠΥ μου ήταν η υπερδύναμή μου. Και πίστεψα – αλλά μόνο για πέντε λεπτά.
Πραγματοποιώντας κύλιση στην εφαρμογή αφού διαγνώστηκα για πρώτη φορά, ήμουν απελπισμένος να βρω τους «ανθρώπους μου» – που φαινόταν να με αισθάνονται.
Το feed μου πλημμύρισε ξαφνικά από ανθρώπους που ήταν σαν εμένα: σκοτεινοί, δημιουργικοί, ομιλητικοί και, το σημαντικότερο, αργά για τα πάντα.
Στη συνέχεια, όμως, σε αμέτρητα podcast και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είδα άλλους νευροαποκλίνοντες ανθρώπους να ενθαρρύνουν τους ADHD τους να θεωρούν την κατάστασή τους όχι ως κάτι που πρέπει να συγκρατήσει, αλλά ως «υπερδύναμη».
Γιατί ήθελα να πιστέψω στη φευγαλέα στιγμή. Αφού ξεκλείδωσα την αληθινή μου κατανόηση και τις απαντήσεις στα ερωτήματα που κυνηγούσα για πολύ καιρό, αργότερα κατέληξα σε μια σοβαρή συνειδητοποίηση: είχα περάσει περισσότερα από 20 χρόνια χωρίς να καταλάβω τον εγκέφαλό μου. Πένθος για την απώλεια χρόνου.
Ρωτήστε το μετρό
Χρησιμοποιήστε την τεχνητή νοημοσύνη για να εμβαθύνετε στις ιστορίες που σας ενδιαφέρουν – η Metro Metro και οι εκδόσεις που εμπιστεύεται.
Τώρα η τραγουδίστρια και ηθοποιός Natalie Imbruglia το αποκάλυψε επίσης, όταν διαγνώστηκε με ΔΕΠΥ (και ΙΨΔ, και οι δύο αργότερα στη ζωή της). Ενώ χαιρετίζω αυτήν την επίγνωση (η συζήτηση της στα μάτια του κοινού βοηθάει μόνο στον αποστιγματισμό της), όπως πολλοί άλλοι, την παρομοιάζει με «υπερδυνάμεις».
Είπε Φορές: «Είναι απλώς ταμπέλες. Όχι αρνητικό, υπερδύναμή μου.
«Αλλά αυτό είναι κάτι σχετικά με τη νευροποικιλομορφία μου που δυσκολεύομαι να αποδεχτώ, γιατί είμαι τόσο καλός όταν είμαι νευρικός πριν από μια παράσταση.
«Η περιεμμηνόπαυση το έκανε χειρότερο».
Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η έκδοση της ΔΕΠΥ δεν είναι για μένα.
Ήθελα να πιστέψω ότι θα μπορούσα να θεραπεύσω αυτή τη διάγνωση – και ότι θα μπορούσα να την κάνω πιο εύκολη. Θα μπορούσα να χάσω τον πόνο μου, Ή θα μπορούσα να πάρω τους ιστούς σε άλλο μέρος.
Πολύ γρήγορα, ωστόσο, κατάλαβα ότι δεν δούλευα μόνο εγώ.
Το να βλέπεις τη ΔΕΠΥ ως ένα είδος θαυματουργής ιστορίας προέλευσης είναι τοξική θετικότητα στα καλύτερά της, προσπαθώντας να μας κάνει να βλέπουμε συνεχώς το «καλό» στην κατάσταση, αγνοώντας τις δυσκολίες που την συνοδεύουν.
Παίζει με την ιδέα ότι, το να ζεις με ΔΕΠ-Υ είναι γλυκό, πρέπει απλώς να παίζουμε με τις δυνάμεις μας – και να αγνοούμε πώς είναι να ζεις σε έναν κόσμο που σχεδιάστηκε και έχει αναπηρία από ένα νευροτυπικό άτομο.
Για αυτόν τον λόγο, πιστεύω ότι τώρα είναι η ώρα να σταματήσουμε να διαιωνίζουμε αυτή τη ρητορική – γιατί όχι μόνο συκοφαντεί τη ΔΕΠΥ ως κάτι που μπορεί να χρησιμοποιηθεί προς όφελός μας, αλλά υποδηλώνει επίσης ότι μπορούμε σχεδόν να βγούμε από τη «φούσκα των κοριτσιών από την ικανότητα που εξακολουθεί να καταπιέζει τους νευροαποκλίνοντες ανθρώπους καθημερινά».
Το να προσπαθώ να στηριχτώ στην ενέργειά μου με στραγγίζει όλη την ώρα – και αυτό το μυαλό δεν λύνει το γεγονός ότι αυτός ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος για έναν εγκέφαλο σαν τον δικό μου.
Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα αργούσα. Είμαι τόσο ρουστίκ που τρέχω τα πόδια μου. Αφήνω σχεδόν κάθε δουλειά μέχρι την τελευταία στιγμή και πάντα παλεύω με την ψυχική μου υγεία.
Θυμάμαι έντονα τη μαμά μου που μου είπε στα 15 μου ότι αν ο γιατρός κοιτούσε τον εγκέφαλό μου, θα άναβε φωτεινά και πολύχρωμα.
Είμαι πεπεισμένος ότι είμαι σκληρός για να επεξεργάζομαι τις πληροφορίες με διαφορετικό τρόπο και πάντα ένιωθα τα συναισθήματα που ένιωθα σε ένα βαθύτερο φάσμα.
Είχα έναν γιατρό για το άγχος και την κατάθλιψη και συνταγογραφούσα SSRI και βήτα αποκλειστές και μετά συνέστησα διαλογισμό. Τίποτα δεν λειτούργησε, γιατί τίποτα από αυτά που συνέβαιναν δεν συζητούνταν.
Τελικά, τον Νοέμβριο του 2021, σε ηλικία 23 ετών – μετά από αξιολόγηση με ψυχίατρο – έλαβα διάγνωση συνδυασμένης ΔΕΠΥ. Υπάρχουν τρεις τύποι ΔΕΠΥ: η απρόσεκτη, η υπερκινητική και η συνδυαστική, που σημαίνει ότι εμφανίζουν στοιχεία τόσο υπερκινητικότητας όσο και απροσεξίας.
Είμαι ενοχλητικός, αλλά το μυαλό μου μπορεί επίσης να είναι απίστευτα τρελό. Μπορεί να είμαι αποδιοργανωμένη, αλλά έχω επίσης πολλή ενέργεια που με διαπερνά: το πόδι μου αιωρείται πάντα πάνω-κάτω και συχνά είμαι αναποφάσιστος.
Το άκουσμα αυτών των λέξεων από το στόμα του ψυχιάτρου ήταν γεμάτο παρηγοριά, λες και χρόνια αγώνας είχαν θεραπευτεί με μια πτώση.
Δεν ήμουν σπασμένος – ο εγκέφαλός μου ήταν λίγο διαφορετικός. Στην αρχή όλα βγάζουν νόημα.
Καταλαβαίνω απόλυτα γιατί οποιοσδήποτε – νευροαποκλίνων ή άλλος – θα προσπαθούσε να επικεντρωθεί στα πολλά θετικά που μπορεί να φέρει η ζωή με ΔΕΠΥ.
Δεν είναι όλες οι εμπειρίες που ταιριάζουν σε όλες, αλλά προσωπικά ξέρω ότι γεμίζω συνεχώς ιδέες, μπορώ να πηδήξω σε μια κρίση στη δράση, είμαι πολύ δημιουργικός και είμαι απίστευτα παθιασμένος (μόνο για να καταλήξω υπερ-καθηλωμένος στις ειδικές ώρες μου).
Αλλά όταν κλαίω στο πάτωμα του δωματίου μου επειδή το δωμάτιό μου είναι χάλια, ξέχασα να πληρώσω έναν λογαριασμό ή το μυαλό μου τρέχει τόσο πολύ που ο ύπνος αντικαθίσταται από την αϋπνία, αυτά τα θετικά πράγματα δεν μου έρχονται.
Και σε αυτές τις χαμηλές στιγμές, δεν νιώθω ότι είμαι ανώτερος.
Το μόνο που μπορώ να νιώσω είναι το κενό. Είναι σκοτεινό και μπορεί να είναι μοναχικό.
Το να αποκαλείς τη ΔΕΠΥ υπερδύναμη μπορεί να ακούγεται θετικό, αλλά η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας ότι η ζωή με αυτήν μπορεί να είναι πραγματικά εξουθενωτική. Προτείνει ότι μπορούμε να μετατρέψουμε τους αγώνες μας σε προτερήματά μας, αν προσπαθήσουμε αρκετά σκληρά.
Όταν σκεφτόμαστε υπερήρωες και ειδικές δυνάμεις, δημιουργούμε εικόνες καλοπροαίρετων σωτήρες με κεφαλαία. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είναι εκεί για να σώσουν τον κόσμο.
Δεν βλέπω πώς νομίζω ότι ταιριάζει αυτό το τροπάριο.
Η πραγματικότητα είναι ότι η ΔΕΠΥ εξακολουθεί να κρύβει τόσο πολύ στίγμα και άγνοια – και το γεγονός ότι είναι σαν μια «υπερδύναμη» δείχνει ξεκάθαρα ότι υπολογίζεται ότι 3 εκατομμύρια Βρετανοί ζουν με αυτήν κάθε μέρα.
Έχουν αυξηθεί οι διαγνώσεις ΔΕΠΥ τα τελευταία χρόνια;
Το 2023, α για σπουδές από το UCL Ανακάλυψα ότι ο αριθμός των ατόμων που έχουν διαγνωστεί με ΔΕΠΥ έχει αυξηθεί τα τελευταία 20 χρόνια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι «όλοι» το έχουν τώρα.
Μεταξύ 2000 και 2018, σημειώθηκε είκοσι φορές αύξηση στις διαγνώσεις ΔΕΠΥ, έως και σχεδόν πενήντα φορές αύξηση στις συνταγές που εκδίδονται σε ηλικίες 18-29 ετών.
Σε μεγάλο βαθμό λόγω του ιατρικού μισογυνισμού που ευνοεί την έρευνα για προβλήματα υγείας σε άνδρες και παιδιά, οι γυναίκες εξακολουθούν να είναι σε μεγάλο βαθμό κρυμμένες. Ίδρυμα ΔΕΠΥ Υπολογίζεται ότι μεταξύ 50 και 70% από τις 1.000.000 γυναίκες στο Ηνωμένο Βασίλειο που ζουν με ΔΕΠΥ είναι αδιάγνωστες.
Τα τελευταία χρόνια, ο αριθμός των ατόμων που αναζητούν βοήθεια για ΔΕΠΥ έχει αυξηθεί, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η πάθηση γίνεται πιο συχνή.
Ωστόσο, αυτό επηρεάζει μόνο μεταξύ 2% και 6% τον πληθυσμό του κόσμου
Σε αυτό το πλαίσιο, πλημμυρίζουμε συνεχώς από παραπληροφόρηση για την κοινότητά μας: ότι η ΔΕΠΥ είναι πλέον «υποδιαγνωσμένη».
Το 2023, το BBC έστειλε έναν δημοσιογράφο για να δει εάν ιδιώτες με ΔΕΠΥ θα μπορούσαν να λάβουν διάγνωση χωρίς να έχουν την πάθηση.
Στο postmath, η φιλανθρωπική οργάνωση ADHD UK βρήκε 2.203 άτομα που ζουν με την πάθηση και διαπίστωσε ότι το 90% του στίγματος της ΔΕΠΥ είχε αυξηθεί στην ανάρρωση των ασθενών τους, ενώ το 88% θεώρησε ότι δεν ήταν ίσο σε αντιπροσώπευση.
Έτσι, το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε για τους εαυτούς μας ως κοινότητα είναι να αφήσουμε πίσω μας αυτή την αφήγηση υπερήρωων.
Δεν θέλω να αλλάξω τη διάγνωσή μου για τον κόσμο. Η κατανόηση του ποιος είμαι και πώς λειτουργεί ο εγκέφαλός μου άλλαξε τη ζωή μου για πάντα. Αλλά η ΔΕΠΥ δεν χρειάζεται ένα νήμα παρακίνησης ή καπάκι. αυτό και μόνο θέλει κατανόηση.
Το να προτείνω ότι δεν απενεργοποιεί εντελώς την κατάσταση ώστε να συνεχίσουν τόσοι πολλοί από τη Demea, κάνω εντελώς λάθος. Η κοινωνία μας χρωστάει περισσότερα από αυτό.
Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στις 6 Οκτωβρίου 2025.
Έχετε κάποια ιστορία που θα θέλατε να μοιραστείτε; Επικοινωνήστε στέλνοντας email στο MetroLifestyleTeam@metro.co.uk
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Οι κωμικοί πρέπει να σταματήσουν να αναλαμβάνουν δουλειές ως τηλεοπτικοί παρουσιαστές
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Οι Βρετανοί γίνονται επίσημα πιο αγενείς – αλλά εδώ είναι τι πραγματικά συμβαίνει
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Υπάρχουν 12 είδη ανόητων και εσύ είσαι ένας από αυτούς
