Αγωνίζομαι για τα δικαιώματα LGBT+ εδώ και 30 χρόνια

Στέκεστε στο κέντρο του Μάντσεστερ Σίτι, πάρτε μια βαθιά ανάσα.

Ήταν 1989 και πρόσφατα είχα μετακομίσει σε αυτή τη βόρεια πόλη.

Επισκέφτηκα το elitr, αλλά ένιωσα κάτι άλλο εκείνη την ώρα.

Ήμουν 21 ετών και σύντομα έφευγα από το σπίτι με τον σύντροφό μου την εποχή του Τζον.

Δεν το είχα συνειδητοποιήσει τότε, αλλά αυτή θα ήταν η αρχή του ταξιδιού μου στον LGBTQ+ ακτιβισμό, που θα με οδηγούσε να ιδρύσω ένα LGBT ίδρυμα – ένα εθνικό φιλανθρωπικό ίδρυμα LGBTQ+ για την υγεία και την ευεξία.

Στα πρώτα του χρόνια, είχε μια συνηθισμένη, ευτυχισμένη ανατροφή στο Ανατολικό Σάσεξ στη Νότια Ακτή.

Το είχα πει σε κάποιους φίλους και ανθρώπους στο κολέγιο -πολλοί από τους οποίους παραπονιούνταν για τον εαυτό τους- αλλά όχι σε κάποια μέλη της οικογένειας.

Πάντα είχα μια δημιουργική σειρά και για να αποφύγω οποιαδήποτε ομοφοβική σκληρότητα, περικυκλώθηκα με άλλους δημιουργικούς ανθρώπους – βρήκα τη φυλή μου ανάμεσα σε άλλους καλλιτέχνες. Βρήκα εκεί όπου γνώρισα άλλους LGBTQ+ ή συμμάχους.

Μέχρι τα 16 μου, ήταν ξεκάθαρο ότι ήθελα να πάω στο κολέγιο τέχνης, κάτι που ο πατέρας μου ήταν κατηγορηματικά αντίθετος. Είχαμε πολλές ανησυχίες, αλλά στο τέλος κέρδισα και μπόρεσα να φύγω.

Πέρασα υπέροχα στο Lancashire Polytechnic – μπήκα στην Ένωση Φοιτητών, έγινα μέλος της Gay Society και βρήκα τον εαυτό μου να ενδιαφέρεται για την πολιτική.

Τον πρώτο μου χρόνο, συμμετείχα στη διοργάνωση της Εβδομάδας Ευαισθητοποίησης για τον HIV και επέστρεψα σπίτι για τις καλοκαιρινές διακοπές ονειρευόμενος όλη την υπέροχη κοινοτική οργάνωση που θα μπορούσα να κάνω την επόμενη θητεία.

Ξαφνικά όλα στράφηκαν όταν ο πατέρας μου ανακάλυψε ότι ήμουν χαρούμενος και παραιτήθηκε, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να πληρώσω τα δίδακτρα μου και να τελειώσω το πτυχίο μου. Ήμουν συντετριμμένος.

Καθώς δεν είχα τίποτα να χάσω, έφυγα με τον John στο Μάντσεστερ – ήξερα την ωραία σκηνή εκεί από την εποχή μου στο πανεπιστήμιο και ένιωθα ότι ήταν ένα μέρος όπου μπορούσα να βρω έναν νέο σκοπό και μια επιλεγμένη οικογένεια.

Και το έκανα.

Αυτό που μου συνέβη, αποφάσισα να είμαι καλός και αποφάσισα να κάνω κάτι με τη ζωή μου.

Οι άνθρωποι που συνάντησα στη ζωντανή σκηνή του Μάντσεστερ με οδήγησαν να γίνω μέλος της LGBTQ+ φιλανθρωπικής οργάνωσης Healthy Gay Manchester με τον Hugh Polehampton, ανώτερο στέλεχος στο Δημοτικό Συμβούλιο του Μάντσεστερ, τον Jamie Peate, έναν έμπορο και ειδικό δημοσίων σχέσεων και τον Gerard Gudgion, έναν κοινωνικό λειτουργό HIV με έδρα το Oldham, το 1994.

Εκείνη την εποχή, όλα όσα ακούγαμε για το σεξ και τον ρομαντισμό διαψεύστηκαν.

Οι περισσότεροι άνθρωποι γύρω μου ήταν τρομοκρατημένοι, υπήρχε μια κοινή αίσθηση καταστροφής, φόβου και ανικανότητας.

Πολλοί δεν καταλάβαιναν τους κινδύνους που διέτρεχαν στη συνουσία. Τα προφυλακτικά θεωρούνταν μόνο ως έλεγχος των γεννήσεων, επομένως υπήρξε μεγάλη αντίσταση από τους ομοφυλόφιλους άνδρες.

Για να αλλάξω αυτή την αφήγηση, μπήκα (και τελικά διεύθυνα) την οργάνωση σεξουαλικής υγείας MESMAC Manchester. Ήθελα να ανταγωνιστώ τη γενική διαφήμιση δοκιμάζοντας διαφορετικές, νέες προσεγγίσεις για τους ομοφυλόφιλους και τους δύο άνδρες – και το κάναμε, παράγοντας αρκετούς πόρους πληροφοριών την εβδομάδα σε σχήματα μεγέθους τσέπης για εύκολη διανομή.

Τα εργαστήριά μας είναι φτιαγμένα σαν αυτό που θα έβλεπες σε ένα πάρτι της Ann Summers – μια ομάδα ανθρώπων μαζί, σε δωμάτια πάνω από μπαρ ή στο πίσω μέρος των LGBTQ+ χώρων, για να γελάσουμε και να γελάσουμε ενώ οριοθετούμε το ασφαλέστερο σεξ.

Αυτό το πνεύμα δημιούργησε τις υπηρεσίες στις οποίες βασιζόμαστε τώρα – Village of Angels, Pride in Practice, εξειδικευμένη υποστήριξη ψυχικής υγείας και ενδοοικογενειακής κακοποίησης, υγεία trans-inclusive. Αυτά γιατί η κοινότητά μας αρνήθηκε να σιωπήσει για το τι χρειάζεται.

Αν και έχουν περάσει σχεδόν 40 χρόνια, πολλά από τα αποτελέσματα που έχουμε έχουν παραμείνει.

Είναι ζωτικής σημασίας τα μέλη της κοινότητάς μας και οι συνεργάτες μας να σηκωθούν και να μιλήσουν.

Όταν λέω, λοιπόν, ότι τώρα είναι η ορατή ώρα, δεν επιδιώκω να ζωγραφίσω ουράνια τόξα παντού, ούτε να παρουσιάσω την ερώτησή τους για την άνεση των άλλων.

Σας ζητώ να κάνετε τρία πράγματα.

Θέλω να εγγραφείτε, να εγγραφείτε σε γενικό γιατρό, να εγγραφείτε για να ψηφίσετε και μετά να συνεχίσετε να ψηφίζετε. Όπου μπορείτε, ανοίξτε την ταυτότητά σας και λάβετε μέρος στην απογραφή του Ηνωμένου Βασιλείου.

Θέλω να εμφανιστείτε με όποιον τρόπο μπορείτε στην κοινότητά σας. Να είστε περήφανοι για την εκδήλωση, με την οικογένεια που έχετε επιλέξει ή απλά να δίνετε τον χρόνο σας σε κάποιον που έχει ανάγκη.

Τέλος, να είστε χωρίς συγγνώμη ο εαυτός σας – γιατί το να κρύβεστε δεν σας κάνει πιο ασφαλείς. Σε κάνει μόνο μικρότερο.

Εάν έχετε άτομα LGBTQ+ στη ζωή σας, τότε το να είστε σύμμαχος σημαίνει να υποστηρίζετε και να δίνετε τη δυνατότητα στους ανθρώπους που αγαπάτε να είναι ορατοί.

Έτσι αλλάζουμε.

Το 2026 δεν είναι απλώς άλλη μια χρονιά. Είναι ένα ασήμαντο θέμα και θέλουμε μια επαναστατική επανάσταση.

Έχετε κάποια ιστορία που θα θέλατε να μοιραστείτε; Επικοινωνήστε στέλνοντας email στο Ross.Mccafferty@metro.co.uk.

Μοιραστείτε τις απόψεις σας στα σχόλια παρακάτω.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Ο ομοφυλόφιλος άνδρας στην Γκάνα θα φυλακιστεί βάσει του νέου νόμου κατά των LGBT

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: «Η σπάνια πάθηση του συζύγου μου σημαίνει ότι δεν έχει σπέρμα»

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Όταν ο σύζυγός μου άρχισε να επαναλαμβάνει τον εαυτό του, ήξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά