Ένα ζευγάρι Φάλαινες καμπούρες κολυμπήστε μεταξύ των ανατολικών ακτών της Αυστραλίας και των τόπων αναπαραγωγής στη Βραζιλία, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε την Τετάρτη. Οι αποστάσεις που διανύθηκαν είναι οι μεγαλύτερες που έχουν καταγραφεί ποτέ.
Η εργασία μιας ομάδας διεθνών επιστημόνων χρησιμοποίησε δεκάδες χιλιάδες εικόνες από ιστορίες φαλαινών για να αναγνωρίσει τα δύο μεγάλα θηλαστικά που κατοικούν στη θάλασσα και να δείξει ότι είχαν εμφανιστεί και στις δύο πλευρές του κόσμου.
Το ένα εντοπίστηκε στο Κουίνσλαντ το 2007 και στη συνέχεια εμφανίστηκε κοντά στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας το 2019 – σε απόσταση μεταξύ ωκεανών περίπου 8.823 μιλίων.
Ένας άλλος εθεάθη στα ανοικτά των ακτών της Μπαΐα της Βραζιλίας προτού εντοπιστεί 22 χρόνια αργότερα στο Hervey Bay της Αυστραλίας, περίπου 9.383 μίλια μακριά, σύμφωνα με τη μελέτη. δημοσιεύτηκε στο Royal Society Open Science.
Οι εικόνες αντιπροσωπεύουν τη μεγαλύτερη απόσταση που έχει δει ποτέ μεταξύ δύο εικόνων της ίδιας φάλαινας, είπαν οι ερευνητές.
Τέτοια μεγάλα ταξίδια από τις φάλαινες – που μπορούν να φτάσουν τα 55 πόδια – είναι εξαιρετικά σπάνια, πρόσθεσαν.
«Παρά τη σπανιότητά τους, αυτές οι ανταλλαγές είναι σημαντικές για τη μακροπρόθεσμη υγεία των πληθυσμών φαλαινών», δήλωσε η ερευνήτρια PhD του Πανεπιστημίου Γκρίφιθ και συν-συγγραφέας της έκθεσης Stephanie Stack.
«Τα περιστασιακά άτομα που μετακινούνται μεταξύ απομακρυσμένων τοποθεσιών αναπαραγωγής μπορούν να βοηθήσουν στη διατήρηση της γενετικής ποικιλότητας μεταξύ των πληθυσμών», πρόσθεσε.
“Μπορεί ακόμη και να μεταφέρουν νέα στυλ τραγουδιών από τη μια περιοχή στην άλλη – τα τραγούδια των φυσηροφαλαινών είναι γνωστό ότι εξαπλώνονται πολιτιστικά στις λεκάνες των ωκεανών, όπως οι τάσεις της μουσικής και οι ανθρώπινοι πληθυσμοί.”
Η μελέτη βασίστηκε σε σχεδόν 20.000 φωτογραφίες που συλλέχθηκαν μεταξύ 1984 και 2025 από την ανατολική Αυστραλία και τη Λατινική Αμερική, με συνεισφορά επιστημόνων και πολιτών. Οι φωτογραφίες εκτελέστηκαν μέσω ενός αυτοματοποιημένου αλγόριθμου αναγνώρισης εικόνων και η ομάδα μπόρεσε να αναγνωρίσει δύο καμπουροφάλαινες που φωτογραφήθηκαν και στις δύο περιοχές.
«Αυτό το είδος έρευνας υπογραμμίζει την αξία της επιστήμης των πολιτών», δήλωσε η Δρ Κριστίνα Κάστρο του Pacific Whale Foundation είπε σε δήλωση. «Κάθε φωτογραφία συμβάλλει στην κατανόησή μας για τη βιολογία των φαλαινών και σε αυτή την περίπτωση βοήθησε στην αποκάλυψη μιας από τις πιο ακραίες κινήσεις που έχουν καταγραφεί ποτέ».
Royal Society Open Science
Οι ερευνητές είπαν ότι η εργασία προσδίδει επίσης περαιτέρω αξιοπιστία σε μια θεωρία σχετικά με τα μοτίβα των φαλαινών που είναι γνωστή ως «Ανταλλαγή Νοτίου Ωκεανού».
Αυτή η υπόθεση υποδηλώνει ότι τα θηλαστικά ταξιδεύουν μερικές φορές σε περιοχές σίτισης στην Ανταρκτική, αλλά στη συνέχεια κάνουν ένα άλλο ταξίδι στο σπίτι – καταλήγοντας σε μια εντελώς νέα περιοχή αναπαραγωγής.
«Οι κλιματικές αλλαγές στον Νότιο Ωκεανό, συμπεριλαμβανομένων των αλλαγών στον θαλάσσιο πάγο και της κατανομής του κριλ της Ανταρκτικής (το κύριο θήραμα της φάλαινας), μπορεί να κάνουν τέτοιες διασταυρώσεις πιο πιθανές με την πάροδο του χρόνου», δήλωσε το Πανεπιστήμιο Γκρίφιθ.
Κυρίως λόγω της εμπορικής φαλαινοθηρίας, οι καμπουροφάλαινες καταχωρήθηκαν ως απειλούμενες με εξαφάνιση στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1970, σύμφωνα με το NOAAκαι ένα τελικό μορατόριουμ για την εμπορική φαλαινοθηρία καθιερώθηκε το 1985. Επί του παρόντος, τέσσερα από τα 14 διαφορετικά τμήματα του πληθυσμού εξακολουθούν να προστατεύονται ως απειλούμενα και ένα αναφέρεται ως απειλούμενο, λέει η NOAA.
