Ο πρώην αντιπρόεδρος δεν ανησυχεί ότι ο Τραμπ σκοτώνει το κλίμα

Κάθε λίγες εβδομάδες, ο Davis Guggenheim βρίσκεται σε μια συνάντηση με έναν εντελώς άγνωστο που θέλει να μιλήσει για τον αντίκτυπο της πιο διάσημης ταινίας του.

«Συνέβη μόλις την περασμένη εβδομάδα — ήμουν σε ένα μπαρ και κάποιος είπε, «Η ταινία σου άλλαξε τη ζωή μου όταν την είδα ως έφηβος»,» ο ντοκιμαντέρ, ο οποίος σκηνοθέτησε το ντοκιμαντέρ-ορόσημο για την κλιματική αλλαγή το 2006. Μια άβολη αλήθεια, λέει ΘΡ. «Ξεκίνησε μια εταιρεία καθαρής ενέργειας που τώρα έχει δεκάδες υπαλλήλους».

Σχεδόν 20 χρόνια από την επομένη της κυκλοφορίας του — Αλήθεια βγήκε στους κινηματογράφους τον Μάιο του 2006 — θα δυσκολευτείτε να βρείτε μια ταινία με πιο βαθιά επιρροή στην αμερικανική συνείδηση. Περίπου 4 εκατομμύρια άνθρωποι είδαν την ταινία στους κινηματογράφους της Βόρειας Αμερικής εκείνη τη μεθυστική άνοιξη, ενώ δεκάδες εκατομμύρια ακόμη την έχουν παρακολουθήσει σε άλλους χώρους έκτοτε, οπότε πολλοί από αυτούς άλλαξαν τη σκέψη τους ως αποτέλεσμα. Χτισμένη γύρω από μια μαγευτική παρουσίαση του Al Gore, η ταινία ήταν πανίσχυρη στην απλότητά της, φέρνοντας στο σπίτι τόσο την επιστήμη όσο και τα διακυβεύματα της κλιματικής κρίσης με τρόπο που κανένα έγγραφο προσανατολισμένο σε θέματα δεν είχε στείλει ποτέ το μήνυμά του πριν ή, ίσως, από τότε.

Και όμως, καθώς η ταινία πλησιάζει στην πλατινένια επέτειό της, θα δυσκολευτείτε εξίσου να φανταστείτε πώς θα μπορούσε να φαίνεται πιο περιθωριακό. Για να παρακολουθήσετε Μια άβολη αλήθεια τώρα (το έκανα, την περασμένη εβδομάδα) είναι να νιώθεις ότι μόλις έσκαψες μια χρονοκάψουλα – ένα στιγμιότυπο από ένα ξέφρενο ξύπνημα.

Η προβολή της ταινίας Guggenheim σημαίνει επιστροφή σε μια εποχή που ένα Ted Talk θα μπορούσε να είναι σινεμά, όταν μια κρίση θα μπορούσε να είναι απολιτική και, ίσως το πιο τρομακτικό, όταν μια σοβαρή έκκληση θα μπορούσε να μετατραπεί σε ουσιαστική δράση. Μετά από 90 λεπτά χαμηλών τόνων επιστημονικής εξήγησης από τον πιο απολαυστικά τετράγωνο προφήτη του κόσμου, ήμουν έτοιμος ξανά να ακολουθήσω τον Γκορ οπουδήποτε. Όταν ο πρώην αντιπρόεδρος λέει, «Είναι η ώρα σας να αδράξετε αυτό το ζήτημα, είναι η ώρα μας να σηκωθούμε ξανά για να εξασφαλίσουμε το μέλλον μας», ήθελα να πηδήξω από τον καναπέ όχι μόνο για να αλλάξω μια λάμπα αλλά και τον κόσμο.

Δυστυχώς, το να το κάνουμε αυτό επίσης θα σήμαινε ότι θα μπούμε σε έναν τοίχο Τραμπ. Ο πρόεδρος από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά του προχώρησε σε δεκάδες «ιστορικές» ενέργειες απορρύθμισης. Μόλις τον περασμένο μήνα, η κυβέρνησή του πλήρωσε μια γαλλική ενεργειακή εταιρεία 1 δισεκατομμύριο δολάρια για να εγκαταλείψει δύο γιγάντια έργα αιολικών πάρκων στην Ανατολική Ακτή και να χρησιμοποιήσει την επιταγή για να επενδύσει σε έργα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Όταν ένας δημόσιος αξιωματούχος λέει γραμμές όπως, «Οδηγούμε ένα στιλέτο κατευθείαν στην καρδιά της θρησκείας της κλιματικής αλλαγής» – και αυτός ο δημόσιος λειτουργός είναι ο επικεφαλής της ΕΠΑ — Οι λέξεις της ταινίας του 2006 μπορούν να παίζουν σαν χλιαρή κωμωδία.

Αλλά ο Γκορ το βλέπει διαφορετικά. Σε μια συνέντευξη στα μέσα Απριλίου, είπε ότι οποιαδήποτε απογοήτευση για τις ανατροπές Τραμπ θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με μια απλή σκέψη: Δεν θα διαρκέσουν.

«Το γεγονός ότι η κοινή γνώμη είναι τόσο σθεναρά με το να κάνει κάτι, καθιστά αναπόφευκτο να λύσουμε την κλιματική κρίση», λέει. Και, σημειώνει, «Η διαθεσιμότητα των λύσεων έχει προχωρήσει πολύ πιο γρήγορα από ό,τι ήλπιζα (στην ταινία) πριν από 20 χρόνια».

Η ιδέα ότι η ταινία αισθάνεται περισσότερο λείψανο παρά σχετική είναι εξίσου σκέψη για την ημέρα της μοίρας, προσθέτει ο Gore, και ενθαρρύνει τους Αμερικανούς να μην το αγοράσουν.

«Από τη δική μου οπτική γωνία, η ταινία είναι ακόμη πιο σχετική σήμερα από ό,τι όταν πρωτοκυκλοφόρησε», λέει ο Gore. «Κάθε βράδυ στις ειδήσεις της τηλεόρασης είναι σαν μια πεζοπορία στη φύση μέσω του Βιβλίου της Αποκάλυψης», λέει, προσθέτοντας ότι πολλές από τις λύσεις που ελπίζει η ταινία έχουν πλέον επικρατήσει σε όλο τον κόσμο.

«Σε περιοχές του Πακιστάν, η κοινή προίκα είναι τώρα τρία ηλιακά πάνελ και ένας μετατροπέας», λέει. «Ακούγεται σαν το αστείο που λέει ο άνθρωπος που μπαίνει σε ένα μπαρ, αλλά στην πραγματικότητα είναι αλήθεια». (Το ελέγξαμε αυτό, είναι.)

Ο Guggenheim πιστεύει επίσης ότι ο διακόπτης συνείδησης, αφού γυρίσει, δεν μπορεί να απενεργοποιηθεί. «Έχετε μια ολόκληρη γενιά που μεγάλωσε με αυτό και άλλαξε τη ζωή της εξαιτίας αυτού», λέει. «Αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να αναιρέσει ένας πρόεδρος».

Εκείνη η γενιά βίωσε την ταινία με τον τρόπο που έκανε ο Γκούγκενχαϊμ: σαν ένα μπουλόνι από το μπλε. Το καλοκαίρι του 2005, ο Guggenheim παρακολούθησε —σχεδόν από ιδιοτροπία— μια παρουσίαση του Gore στο Beverly Hilton μετά από πρόσκληση του παραγωγού Lawrence Bender και της ακτιβίστριας/παραγωγού Laurie David. Εμφανίστηκε νιώθοντας αλλαγμένος. Σύντομα θα το κάναμε κι εμείς.

Ένα στοιχείο σίγουρα διαφορετικό είναι το ίδιο το Χόλιγουντ. Το Participant Media του Jeff Skoll, το οποίο υποστήριξε την ταινία, έκλεισε το 2024 και η Paramount, η οποία κυκλοφόρησε την ταινία, βρίσκεται τώρα υπό νέα διαχείριση φιλική προς τον Τραμπ. Ο Guggenheim λέει ότι αμφιβάλλει ότι η εταιρεία θα κυκλοφορήσει την ταινία σήμερα.

Αλήθεια επωφελήθηκε από μια μοναδική συρροή προσωπικού δράματος (Ο Γκορ και το δικό του ταξίδι ως ο γιος μιας οικογένειας καπνού). ένα κοινό δεκτικό στα θέματα που ακολουθούν την επιτυχία του blockbuster της οικολογικής αποκάλυψης Μεθαύριο; και ένα είδος αντιπραγματικής εκπλήρωσης επιθυμίας στην οποία πολλοί θεατές το 2006 ήθελαν να φανταστούν ένα εναλλακτικό σύμπαν όπου ο ξαφνικά αναδυόμενος Γκορ ήταν πρόεδρος αντί του Τζορτζ Μπους.

Αγκυροβολώντας το κομμάτι ήταν τόσο η παρουσίαση του Gore όσο και κομμάτια από μια ηχητική συνέντευξη που έκανε με τον Guggenheim. Το έκαναν μια ηλιόλουστη μέρα στο Shutters και βυθίστηκαν τόσο πολύ που σύντομα συνειδητοποίησαν ότι είχε πέσει η νύχτα και κάθονταν να πυροβολούν (βιώσιμα) στο σκοτάδι.

Παρακολούθηση Μια άβολη αλήθεια το 2026, δεν μπορεί κανείς να μην αισθανθεί μια ανανεωμένη αίσθηση επείγοντος. Πολλές από τις προβλέψεις του Γκορ επικεντρώνονται σε έναν ορίζοντα γεγονότων μισού αιώνα, αλλά ούτε καν στα μισά του δρόμου μέχρι εκείνο το σημείο, πολλές από τις προβλέψεις έχουν ήδη πραγματοποιηθεί. Όταν ο Γκορ και ο Γκούγκενχαϊμ παρουσιάζουν μια χρονική άνοδο της στάθμης της θάλασσας στο κάτω Μανχάταν, δεν φαίνεται σαν κάποια μακρινή προφητεία αλλά μια ακριβής περιγραφή του τι θα συνέβαινε μόλις έξι χρόνια αργότερα κατά τη διάρκεια του τυφώνα Σάντι.

«Αυτό το time-lapse ήταν αυτό για το οποίο μας επέκριναν περισσότερο – μας έλεγαν συναγερμούς· μας είπαν ότι ήμασταν επιθετικοί», θυμάται ο Guggenheim. «Και από πολλές απόψεις, κοιτάς πίσω και ήταν στην πραγματικότητα αρκετά μέτρια, όπως τα λέγαμε πολλά».

Ο Γκούγκενχαϊμ λέει ότι δεν ανησυχεί ούτε για τις αποτυχίες του Τραμπ. “Τα τελευταία 20 χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε η ταινία, υπήρξαν μια σειρά από κύκλους. Ήμασταν πολύ επικεντρωμένοι στην κλιματική αλλαγή και μετά κάποιος φέρνει μια χιονόμπαλα στο πάτωμα της Γερουσίας για να πει ότι είναι φάρσα (Ο Ρεπουμπλικανός από την Οκλαχόμα Τζέιμς Ινχοφ, το 2015).

Η ταινία φυσικά έδειξε επίσης άφθονη ελπίδα και όντως παρέχει μια ιστορία προέλευσης στην τρέχουσα αισιόδοξη ατμόσφαιρα του Project Hail Mary. Και στις δύο ταινίες, τελικά, οι ηθελημένοι επιστήμονες ενώνονται για να σώσουν έναν καταδικασμένο πλανήτη και φαντάζεται κανείς ένα κινηματογραφικό σύμπαν στο οποίο παρακολουθούσαν ένας νεότερος Ράιλαντ Γκρέις (Ράιαν Γκόσλινγκ) και Εύα Στράτ (Σάντρα Χούλερ). Μια άβολη αλήθεια το 2006 και βρήκαν λόγο να αφοσιωθούν σε έναν σκοπό που θα έσωζε τον κόσμο το 2026.

Ο Γκορ λέει ότι βλέπει πράγματι πολλή ώθηση για να επιφέρει αυτή την αλλαγή σε όλο τον κόσμο. Ένα πράγμα που δεν έχει αλλάξει: ο ίδιος ο Γκορ. Ήρθε στο Λος Άντζελες τον Απρίλιο για διάφορες εκδηλώσεις (συμπεριλαμβανομένων ΘΡ‘μικρό σύνοδο κορυφής για την αειφορία) και σύντομα θα κατευθυνθεί στην Ευρώπη για μια διάσκεψη για το κλίμα. Αν και εδρεύει στην πολιτεία του, το Τενεσί και πλησιάζει τα 80, ο πρώην αντιπρόεδρος και επαναλαμβανόμενος 30 Ροκ Το guest star (προτεραιότητες) συνεχίζει να πηδάει σε όλο τον κόσμο διακινώντας το επιφυλακτικά αισιόδοξο («Θα το κερδίσουμε αυτό, αλλά θα το κερδίσουμε εγκαίρως για να αποφύγουμε μερικές από τις πιο καταστροφικές ζημιές;») και επιμελώς αμερόληπτο μήνυμά του.

Λοιπόν, κυρίως ακομμάτιστοι.

«Η Κίνα έχει κάνει τεράστιες επενδύσεις στις πηγές ενέργειας του μέλλοντος και σε ένα αξιοσημείωτο πλεονέκτημα, ενώ εμείς, υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, διπλασιάζουμε ανόητα και απερίσκεπτα ένα περιουσιακό στοιχείο (πετρελαίου) που υποτιμάται», λέει ο Γκορ. “Αλλά δεν ανησυχώ. Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι η πρώτη φορά που σημειώνεται ύφεση της κλιματικής πολιτικής. Και κάθε φορά, η πολιτική επανέρχεται πιο ισχυρή από ποτέ.”

Αυτή η ιστορία εμφανίζεται στο The Hollywood Reporter»s 2026 Θέμα Βιωσιμότητας. Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε περισσότερα.