Η κόρη μου είναι ευάλωτη και αυτιστική – ο γείτονάς της τη βασανίζει

Θα με σκοτώσει.

Ήταν πριν από δύο χρόνια όταν η κόρη μου Laura* -η οποία είναι στα 20 της και αυτιστική- άκουσε αυτή τη γυναίκα να ουρλιάζει από το διπλανό διαμέρισμα.

Τρομοκρατημένος, με κάλεσε μανιωδώς να καλέσω την αστυνομία και να μείνω στη μέση του διαμερίσματος.

Όταν όμως οι δικαστές γύρισαν προς την πόρτα του, κατάλαβε αμέσως τι είχε δίπλα του, οι οποίοι φώναξαν τους δικαστές γι’ αυτόν.

Αποδεικνύεται ότι προσέλαβε μια εργαζόμενη του σεξ και την χτύπησε. Δεν τον κατηγόρησε καν για το έγκλημα.

Η κόρη μου της έσωσε τη ζωή, αλλά η κακοποίηση που βίωσε από αυτόν δεν σταμάτησε ποτέ.

Η Laura ζει ανεξάρτητα σε ένα μικρό διαμέρισμα και βοηθώ καθημερινά με πράγματα όπως ψώνια, μαγείρεμα και καθαριότητα.

Μέχρι τότε είχε μια ευτυχισμένη ζωή.

Έπρεπε να καλούμε την αστυνομία σε τακτική βάση αφού έσπασαν τα παράθυρά του, προσπάθησαν να περάσουν από το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας του ενώ κοιμόταν και απείλησαν να αυτοκτονήσουν πολλές φορές.

Την τρομάζει με κάθε ευκαιρία.

Η έρευνα δείχνει ότι μία στις τέσσερις γυναίκες θα βιώσει ενδοοικογενειακή κακοποίηση στη διάρκεια της ζωής της και κατά μέσο όρο μία γυναίκα θα σκοτώνεται κάθε πέντε χρόνια από έναν βίαιο σύντροφο.

Αλλά δεν υπάρχουν στατιστικά στοιχεία σχετικά με την κακοποίηση που πραγματοποιείται από γείτονες, παρά το γεγονός ότι αυτό επηρεάζει κάθε πτυχή της ζωής της κόρης μου.

Κατάλαβα πόσο άσχημα ήταν όταν πήγα να πάρω τη Λόρα με το αυτοκίνητό μου ένα βράδυ πέρυσι.

Όταν άνοιξε την μπροστινή πόρτα, έσκυψε και πέταξε ένα άδειο μπουκάλι ουίσκι στο αυτοκίνητο – το πέταξε και απλά έχασε το παράθυρο της Λόρας – αλλά χτύπησε το αυτοκίνητο. Διώξαμε την κόρη μου ουρλιάζοντας τρομαγμένη.

Αφού επιστρέψαμε στο σπίτι μου και κάλεσε την αστυνομία, η οποία μας πήγε πίσω στο διαμέρισμα της Laura. Όταν φτάσαμε εκεί, ο γείτονάς του έσπασε τα τζάμια, αλλά δεν μπορούσαμε να τον πείσουμε γιατί ο λόγος μας ήταν εναντίον του.

Τότε είπα στη Λόρα να μείνει μαζί μου.

Η κόρη μου δεν μπορούσε να ζήσει έτσι και εγώ δεν μπορούσα – τουλάχιστον νόμιζα ότι θα έκαναν κάτι. Ή αν όχι, η πολιτική μπορεί να κινείται.

Αλλά η αστυνομία και το συμβούλιο είπαν ότι ο καλύτερος δυνατός τρόπος ήταν να βάλουν τη σακούλα με φωτιά στο κουτί για να μην πάρει φωτιά.

Λένε επίσης ότι αν αποβληθεί τελείως, το συμβούλιο δεν θα του βρει ταίρι, αφού λένε ότι θα γίνει φυγόδικος επίτηδες.

Ο γείτονάς της τρομοκρατεί επίσης άλλους στο κτίριο – σπάζοντας τα τζάμια τους και απειλώντας κάποιον με μαχαίρι – αλλά κανείς δεν είναι αρκετά γενναίος για να βγει μπροστά.

Δεν τους κατηγορώ – ειδικά, όπως έχω μάθει, με αυτούς που αρνούνται να βοηθήσουν.

Η Σάρα δεν επέστρεψε στο στρατόπεδό της παρά μόνο έξι μήνες αργότερα. Θα την είχα πάρει μέσα, αλλά η ηλικία της κόρης μου είναι γεμάτη εκείνη τη στιγμή, οπότε απλά δεν ήταν εφικτό.

Προκειμένου να το μετακινήσει σε σταθερή βάση, το συμβούλιο λέει τώρα ότι χρειάζεται αξιωματούχους να επιβεβαιώσουν ότι ο γείτονάς του το θέλει πράγματι να τη σκοτώσουν, φαίνεται, χωρίς αυτή την ομολογία, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα.

Αλλά η αστυνομία μας είπε ότι δεν έχει λάβει καμία απόφαση περαιτέρω δράσης – κάτι που δείχνει ότι η αστυνομία ή η Εισαγγελική Υπηρεσία του Στέμματος (CPS) έχουν σταματήσει την ποινική έρευνα και δεν απαγγέλλουν κατηγορίες εναντίον του υπόπτου.

Είμαστε λίγο απογοητευμένοι.

Κανείς δεν απαντά στα email ή στα τηλεφωνήματά μου. Υπέβαλα καταγγελία στο IOPC και έλαβα απάντηση σχετικά με το απόρρητο. Δύο εβδομάδες αργότερα, έλαβα ένα τηλεφώνημα από τον επιβάτη μόνο για να μου πει ότι δεν ήξερε τι παραπονιέται – μόλις του είπαν να με πάρει τηλέφωνο.

Έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος και ακόμα περιμένουμε να δούμε αν η CPS θα χρεώσει πραγματικά.

Στο μεταξύ, η Λόρα αιχμαλωτίζεται. Δεν βγαίνει έξω ούτε χρησιμοποιεί τον πίσω κήπο. Φοβάται πολύ να φτιάξει τα παράθυρά της σε περίπτωση που τα σπάσει ξανά – έτσι τώρα κάθε παράθυρο είναι στρωμένο με ξύλο.

Επειδή είναι αυτιστική, η Λόρα δεν καταλαβαίνει την επικοινωνία όπως οι περισσότεροι άνθρωποι. Προσπαθεί να καταλάβει τις προθέσεις των ανθρώπων μέσω των εκφράσεων του προσώπου, οπότε αν κάποιος χαμογελάσει, πιστεύει ότι όλα είναι καλά.

Γι’ αυτό τον δυσκολεύει ιδιαίτερα όταν ο γείτονας π.χ είπε ότι τον γρονθοκόπησε στο στόμα, γελούσε μανιακά και δεν ήξερε ότι κινδύνευε.

Χρειάστηκε ένας χρόνος για να της μάθει πώς να καλεί την αστυνομία όταν αισθάνεται άσχημα – αλλά ήταν μια διαδικασία.

Η κόρη μου ζει με διαρκή φόβο και αναμένεται να δράσει σύντομα. Είναι πιο ευάλωτος από τους περισσότερους, αλλά το σύστημα συνεχώς αποτυγχάνει.

Από την αρχή μέχρι το τέλος, η διαδρομή μας αντιμετωπίστηκε φρικτά. Κανείς δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται – γιατί η κόρη μου έχει ειδικές ανάγκες και δεν έχουν πόρους για να τη βοηθήσουν.

Μήπως αύριο με σκότωσε ο διπλανός και δεν βοήθησε κανείς;

Αλλά τα μαθήματα για την ενδοοικογενειακή κακοποίηση πρέπει να ληφθούν τώρα, πριν χαθεί μια άλλη ζωή.

Δεν πρέπει να είναι τόσο δύσκολο να κρατήσεις κάποιον ασφαλή.

*Το όνομα έχει αλλάξει

Έχετε κάποια ιστορία που θα θέλατε να μοιραστείτε; Επικοινωνήστε στέλνοντας email στο Ross.Mccafferty@metro.co.uk.

Μοιραστείτε τις σκέψεις σας στα σχόλια παρακάτω.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Ο γιος μου με τα τζίντζερ μαλλιά δεν σας αφορά

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Ένιωθα ένοχος που υπέφερα από αποβολή

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Φοβόμουν να κάνω εμετό μετά τη μαστεκτομή μου

Προσθήκη ως προτιμώμενη πηγή