Υπάρχουν φορές που οι ηλεκτρονικές επικοινωνίες προσφέρουν μια σύγχυση ανατριχιαστικών εξελίξεων -συχνά από το tweeting ενός προέδρου των ΗΠΑ και ενισχύεται από λαϊκιστές ενισχυτές σε όλο τον κόσμο- είναι τόσο παρήγορο που η φαντασίωση ενός απομακρυσμένου νησιού χωρίς κάλυψη Διαδικτύου και κινητών τηλεφώνων προκαλεί σχεδόν ακαταμάχητα.
Μια ευκολότερη εναλλακτική σε ένα τέτοιο όνειρο είναι να ανακαλέσετε μια ευχάριστη στιγμή που όλα φαίνονταν καλά με τον κόσμο.
Το θυμήθηκα όταν μια συνάδελφος ανέφερε ότι ετοιμαζόταν για ένα οδικό ταξίδι στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αυτή και η οικογένειά της σχεδιάζουν να οδηγήσουν μεταξύ Σαν Φρανσίσκο και Λος Άντζελες στην Καλιφόρνια Highway One, μια διαδρομή που ακολουθεί την πιο εντυπωσιακά όμορφη περιοχή της πολιτείας της ακτής του Ειρηνικού.
Nepenthe, ρώτησε τη μνήμη μου.
Η μέρα του κόνδορα.
Το Nepenthe είναι μια ελληνική λέξη που σημαίνει, χαλαρά, “αφαιρέστε τη θλίψη”.
Μπορείτε να το βρείτε στο Homer’s Οδύσσειαόπου η Ελένη της Τροίας χρησιμοποιεί το Nepenthe ως φάρμακο κατά του πένθους. Το ποίημα του Έντγκαρ Άλαν Πόε Το Κοράκι το χρησιμοποιεί ως μεταφορά για την ανακούφιση από τη χαμένη του αγάπη, η Lenore:Quaff, oh quaff αυτού του ευγενικού Nepenthe και ξεχάστε αυτή τη χαμένη Lenore!“
Ωστόσο, κανένα από αυτά τα κλασικά παραδείγματα δεν μου ήρθε στο μυαλό με τη μνήμη μου για το Nepenthe.
Ήταν η ανάμνηση ενός ταξιδιού πριν από χρόνια που έκανε το μυαλό να νοσταλγήσει – ένα ταξίδι κατά μήκος του Big Sur, ένα εκπληκτικό τμήμα του Highway One που τυλίγει κατά μήκος άγριων παράκτιων βράχων, πάνω από την ιλιγγιώδη γέφυρα Bixby Creek – μια αψίδα της δεκαετίας του 1930 που όλοι θέλουν να φωτογραφίσουν – και περασμένα φαράγγια που χάνονται βαθιά στα δασώδη βουνά και βυθίζονται στη θάλασσα.
Κατά μήκος εκεί θα βρείτε μια σχεδόν κάθετη διαδρομή που οδηγεί σε ένα εστιατόριο που ονομάζεται Nepenthe.
Είναι ένα παλιό μέρος με πέτρινη βεράντα και τζάκι, που βρίσκεται 250 μέτρα πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό. Έχει απόψεις για πάντα.
Ακόμα πιο παρήγορο είναι η γνώση των θρύλων που χόρεψαν σε εκείνη την ταράτσα, ήπιαν πάρα πολύ, ερωτεύτηκαν και έκλαιγαν στις γωνίες, γράφοντας λέξεις που θα ζήσουν για πάντα.
Αν η Αμερική είχε ποτέ μια αληθινή μποημία στην άγρια φύση, αυτό είναι.
Θυμάμαι το Nepenthe γιατί αντιπροσωπεύει για μένα ένα χαρούμενο, χαλαρό μέρος και χρόνο σε μια Αμερική, πολύ πριν ένας διεφθαρμένος πρόεδρος εγκαταστήσει ένα ντουλάπι με ακατάλληλους συντρόφους και κακά ποτά, ακόμα και ο Λευκός Οίκος, κάποτε σύμβολο μιας μεγάλης δημοκρατίας, μετατραπεί σε ένα άχρηστο, γυαλιστερό τζιν που περιβάλλεται από μια ζώνη κατασκευής.
Το πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό ήταν στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν από σχεδόν μισό αιώνα, όταν πρόεδρος ήταν ένας καλός απλός άνθρωπος ονόματι Τζίμι Κάρτερ.
Ερωτεύτηκα τον τόπο: την ακατάσχετη ενέργειά του, τη φυσική ομορφιά του, τους φιλικούς του ανθρώπους. Πέρασα μόνος μου το Big Sur, έκθαμβος από το μεγαλείο του.
Επέστρεψα στις Ηνωμένες Πολιτείες πολλές φορές κατά τη διάρκεια των δεκαετιών και οι αρχικές μου εντυπώσεις σχεδόν δεν άλλαξαν, αν και ήρθα αντιμέτωπος όλο και περισσότερο με την κοινωνική ανισότητα μεταξύ πλουσίων και φτωχών και λευκών και μαύρων, και με την ιδεολογική επιμονή των Αμερικανών ότι ο αμετανόητος καπιταλισμός ήταν ανώτερος από όλα τα άλλα συστήματα.
Σήμερα είμαι σίγουρος ότι δεν είμαι ευπρόσδεκτος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σίγουρα δεν θα μπορούσα να παραβλέψω τι έχει γίνει υπό τον Ντόναλντ Τραμπ.
Η εξωτερική πιθανότητα να είχα μπει μέσα απελάθηκε βίαια για οτιδήποτε άχαρο που έγραψα για τον Τραμπ, τους κολλητούς του ή το καθεστώς του, δεν είναι ελκυστικό.
Και έτσι είμαι ικανοποιημένος να κάνω ένα αναπληρωματικό ταξίδι στις ΗΠΑ από τη μνήμη στην ταράτσα πάνω από τον ωκεανό στο Big Sur, που μαγεύτηκε όταν ένα άγριο πλάσμα επέστρεψε από τους νεκρούς.
Η γυναίκα μου και εγώ ήμασταν στο Nepenthe μια μέρα Ιουνίου πριν από 20 χρόνια. Μια ωκεάνια ομίχλη κρυβόταν στα φαράγγια, ραβδώθηκε κατά μήκος των βράχων και κρεμόταν ανάμεσα στα δάση των βουνών. Στο μεταξύ, ένας ζεστός ήλιος πέρασε.
Πήραμε ένα τραπέζι στη βεράντα και παραγγείλαμε κρασί.
Όπως το Cafe de Flore ή το Deux Magots στο Παρίσι, όπου μπορείτε να φανταστείτε τον εαυτό σας περιτριγυρισμένο από τα φαντάσματα της Simone de Beauvoir, του Jean-Paul Sartre, του Ernest Hemingway και του Albert Camus, ο Nepenthe μας θυμίζει ότι κάποτε ήταν το στέκι διάσημων αλήτες, καλλιτέχνες, συγγραφείς, ποιητές, beatniks και hippies.
Χένρι Μίλερ (Τροπικός του Καρκίνου στο Τροπικός Αιγόκερως), Τζακ Κέρουακ (Στο δρόμο στο Great Sur) και ο Γάλλος διάκονος Anaïs Nin, εραστής του Miller για λίγο, ήρθαν να ηρεμήσουν τα ταραγμένα πνεύματά τους και ήταν μεταξύ εκείνων που έγραψαν για αυτό.
Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ και ο Ρίτσαρντ Μπάρτον έπιναν και χόρεψαν εκεί στα γυρίσματα Το Sandpiper. Ο Steve McQueen και η Kim Novak ήταν θαυμαστές.
Ο Orson Welles και η Rita Hayworth αγόρασαν την αρχική τοποθεσία – μια ξύλινη καλύβα – σε τρέξιμο κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Χέιγουορθ μέτρησε το σπίτι για κουρτίνες. Κανένας από τους δύο δεν επέστρεψε. Χώρισαν το 1947.
Ένα ζευγάρι μαγεμένο από την ομορφιά του τόπου, η Lolly και ο Bill Fassett, μετακόμισαν με τα πέντε παιδιά τους και, δηλώνοντας ότι τέτοια μεγαλοπρέπεια πρέπει να ανήκει σε όλους, το μετέτρεψαν σε κέντρο φιλοξενίας Big Sur.
Ένας μαθητής του Frank Lloyd Wright, Rowan Maiden, ήταν ο αρχιτέκτονας.
Και τότε η γενιά των Beat το ανακάλυψε.
Καθώς η σύζυγός μου και εγώ καθόμασταν εκεί όλα αυτά τα χρόνια αργότερα με τα ποτήρια του κρασιού μας, το σχήμα ενός πουλιού τόσο μεγάλο που αψηφούσε την πεποίθηση αναδύθηκε από τους βράχους κάτω στο ύψωμα του ωκεανού.
Τα φτερά του μοιάζουν με το άνοιγμα ενός μικρού αεροπλάνου. Σηκώθηκε κομψά προς το μέρος μας χωρίς να κινήσει τη μεγάλη απλωμένη αράχνη.
Όσοι ήταν γύρω μας στο πεζούλι στάθηκαν όρθιοι, με το στόμα ανοιχτό.
«Είναι κόνδορας», φώναξε κάποιος.
Το πουλί πέταξε πάνω, μας έδωσε το μάτι και έριξε μια τεράστια σκιά.
«Είσαι ευλογημένος», είπε ένας σερβιτόρος.
Και έτσι ήμασταν.
Οι κόνδορες της Καλιφόρνια, το μεγαλύτερο πουλί της Αμερικής, εξαφανίστηκαν στη φύση το 1987. Ένας μικρός αριθμός από αυτούς που αιχμαλωτίστηκαν και μεγάλωσαν σε αιχμαλωσία απελευθερώθηκαν τη δεκαετία του 1990.
Και εκεί ήμασταν.
Επισκεφθείτε το πιο σπάνιο και μεγαλοπρεπές πουλί του Big Sur, που αναστήθηκε από τους νεκρούς.
Προς Νεπενθέ. Εκεί που δεν επιτρεπόταν το πένθος.
Όλα ένιωθαν καλά με τον κόσμο.
Εκείνη την εποχή.
Λάβετε μια εβδομαδιαία συλλογή απόψεων που σας προκαλούν, υποστηρίζουν και σας ενημερώνουν. Εγγραφείτε στο ενημερωτικό δελτίο γνώμης μας.
