Η περίπτωση της Jane Warsi είναι φρικτή, αλλά δεν προκαλεί έκπληξη για τα πολλά άτομα με αναπηρία που ταξιδεύουν στο κέντρο του Λονδίνου και γνωρίζουν πόσο γρήγορα η απρόσεκτη οδήγηση μπορεί να γίνει επικίνδυνη (“Ένιωσα τη σπονδυλική στήλη και το σώμα μου να χωρίζονται”: γυναίκα που χτυπήθηκε από παιδί με ποδήλατο Lyme – και αρνήθηκε αποζημίωση, 7 Ιουλίου).
Είμαι χρήστης αναπηρικού αμαξιδίου από το Westminster. Είμαι για καθαρότερους δρόμους και λιγότερα ταξίδια με αυτοκίνητο, οπότε καταρχήν δεν είμαι κατά των ebike. Αλλά το τρέχον σύστημα χωρίς αποβάθρα μετατοπίζει πολύ συχνά τον κίνδυνο στους πεζούς, τα άτομα με ειδικές ανάγκες και τους ηλικιωμένους.
Στο Westminster βρίσκω τακτικά ενοικιαζόμενα ηλεκτρονικά ποδήλατα και σκούτερ εγκαταλελειμμένα σε πεζοδρόμια, κράσπεδα και μονοπάτια. Ένα άτομο που περπατά μπορεί να τα παρακάμψει. Θα μπορούσα να με μπλοκάρουν εντελώς, να με αναγκάσουν να γυρίσω πίσω ή να με σπρώξουν στο δρόμο.
Με χτύπησε ένα ηλεκτρικό σκούτερ όταν διέσχιζα το δρόμο κοντά στο σπίτι μου. Έξω από την Tate Britain, σε μια διάβαση ζέβρας, λίγο έλειψε να χτυπηθώ από έναν οδηγό που κοιτούσε το κινητό του. Υπήρχε ένα χιλιοστό μεταξύ του αναπηρικού αμαξιδίου μου και του ποδηλάτου. Αν με είχε χτυπήσει με ταχύτητα, οι συνέπειες θα μπορούσαν να ήταν καταστροφικές.
Το επίπεδο των προστίμων παραμένει λυπηρό. Στο Westminster το υψηλότερο πρόστιμο στάθμευσης είναι 160 £, το οποίο μειώνεται σε 80 £ εάν πληρωθεί εγκαίρως. Εάν ένα κακό παρκαρισμένο αυτοκίνητο μπορεί να επισύρει μια τέτοια κύρωση, γιατί τα εγκαταλελειμμένα ενοικιαζόμενα ηλεκτρονικά ποδήλατα και σκούτερ να αντιμετωπίζονται πιο ελαφρά εάν εμποδίζουν την ασφαλή διέλευση ατόμων με αναπηρία;
Υπάρχει ένα σοβαρό κενό στην περίπτωση της Τζέιν. Το ερώτημα δεν αφορά μόνο την επαλήθευση ηλικίας, αλλά και εάν ένα άτομο που δεν έχει αναγνωριστεί, επαληθευτεί και πληρωθεί για τη βόλτα μπορεί ακόμη και να οδηγήσει αυτά τα ποδήλατα. Ένα βαρύ ηλεκτρικό ποδήλατο προς ενοικίαση δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ανώνυμα. Η διατήρηση αυτού του κινδύνου είναι επιχειρηματική επιλογή και όχι τεχνολογικό αναπόφευκτο.
Όταν ήμουν παιδί, το ποδήλατο είχε προφανείς προσδοκίες. Στο σχολείο μάθαμε να κάνουμε ποδήλατο. Θυμάμαι ακόμα τον μπόμπι του χωριού να σταματάει τον φίλο του επειδή οδηγούσε επικίνδυνα. Αυτό μπορεί να ακούγεται περίεργο, αλλά η αρχή ήταν σωστή.
Μια βιώσιμη πόλη πρέπει να είναι προσβάσιμη και βολική για όλους. Για πολλούς Λονδρέζους, ειδικά χρήστες αναπηρικών αμαξιδίων, τυφλούς και ηλικιωμένους, αυτή η ισορροπία είναι εντελώς λανθασμένη σήμερα.
Κόλιν Χιουζ
Λονδίνο
Έχοντας διαβάσει το άρθρο σας για τα ηλεκτρονικά ποδήλατα, θα ήθελα να προτείνω να αναπτυχθεί ένα σύστημα όπου το άτομο που νοικιάζει το ηλεκτρονικό ποδήλατο θα εγγραφεί και θα εγκριθεί για πρώτη φορά.
Έτσι, ένα άτομο που νοικιάζει οποιοδήποτε ποδήλατο θα πρέπει είτε να αποδείξει ότι είναι ασφαλισμένο ή, ακόμα καλύτερα, καλύπτεται από την πολιτική του ομίλου της εταιρείας ενοικίασης.
Η «άδεια» ενός ατόμου για ενοικίαση ηλεκτρονικού ποδηλάτου, που προσδιορίζεται από τον μοναδικό αριθμό εγγραφής του, μπορεί να ανακληθεί ή να ανασταλεί από την εταιρεία ενοικίασης σύμφωνα με τους συμβατικούς όρους. Χωρίς άδεια, θα ήταν αδύνατο να νοικιάσετε ένα ηλεκτρικό ποδήλατο.
Οι προτάσεις που έχω κάνει προφανώς πρέπει να ληφθούν υπόψη από τα ενδιαφερόμενα μέρη, αλλά είναι ζωτικής σημασίας να μην μείνει κανένα θύμα χωρίς την κατάλληλη αποζημίωση.
Richard S. Harris
Wallington, Λονδίνο
Μέχρι πρόσφατα, πέρασα πάνω από δέκα χρόνια κάνοντας ποδήλατο γύρω από το Λονδίνο. Το περπάτημα στα δύο πάρκα ήταν το αποκορύφωμα της ημέρας μου. Μετά ήρθαν τα ποδήλατα Lime. Κυρίως οδηγούσαν και πάρκαραν χωρίς να δίνουν σημασία στους άλλους και έδειχναν πόσο εγωιστές μπορεί να είναι οι άνθρωποι.
Τουλάχιστον το κρότος των χακαρισμένων μοτοσυκλετών Lime προειδοποιεί ότι έρχεται ο «μαλάκας», αλλά έχει γίνει το soundtrack για την πρωτεύουσα.
Η φόρτιση αποκλειστικά με βάση το χρόνο και η δυνατότητα στάθμευσης στο πεζοδρόμιο κάνει το Λονδίνο ακόμη χειρότερο για την ενοικίαση ηλεκτρικών ποδηλάτων χωρίς αποβάθρα. Ήρθε η ώρα να αλλάξουμε τουλάχιστον αυτά τα στοιχεία.
Richard Beeching
Hove, Ανατολικό Σάσεξ
