Περισσότερες κάμερες τηλεφώνου θα πρέπει να συνοδεύονται από τηλεφακούς

Η αναβάθμιση του τηλεφώνου σας με αξεσουάρ λαβής κάμερας είναι ένα πράγμα. Αλλά ο τηλεφακός σε μέγεθος κούκλας που τοποθετείτε πάνω από την πίσω κάμερα; Πάμε.

Έγραψα το Vivo X300 ως ένα τέχνασμα, μια αστεία ιδέα που έχει σχεδιαστεί για να προσελκύει την προσοχή και όχι τις πραγματικές πωλήσεις. Αλλά μετά πέρασα το Σαββατοκύριακο κουβαλώντας το τηλέφωνο και την προσεγμένη συλλογή φακών του – και διασκέδασα πολύ.

Το Vivo X300 Ultra είναι μια ενημέρωση σε μια από τις καλύτερες κάμερες τηλεφώνου που κυκλοφορούν. Είναι διαθέσιμο μόνο στην Κίνα αυτή τη στιγμή, με παγκόσμια κυκλοφορία που θα αποκλείσει σχεδόν σίγουρα τις ΗΠΑ. Οι πίσω κάμερές του δεν αστειεύονται: μια κύρια κάμερα 200MP, μια τηλεφακό κάμερα 200MP 3,7x και μια εξαιρετικά ευρεία κάμερα 50MP. Η Vivo πουλά το Pro Camera Grip ξεχωριστά για να προσθέσει ένα φυσικό κουμπί κλείστρου. Και αν θέλετε πραγματικά να το κάνετε αυτό, υπάρχουν αυτοί οι δύο φακοί επέκτασης τηλεφακού, ο καθένας τοποθετημένος σε μια ειδική πλάκα που τοποθετείτε μπροστά από την κάμερα τηλεφακού. Η φετινή έκδοση διαθέτει μια πιο συμπαγή έκδοση του περσινού προσαρμογέα 2,35x, προσθέτοντας ένα αντίστοιχο 200 mm, συν μια νέα επιλογή 400 mm.

Εάν πρόκειται να μεταφέρετε ένα τηλέφωνο όπως το X300 Ultra, ίσως το κάνετε. Σταμάτησα να χρησιμοποιώ την προσαρμοσμένη θήκη που έστειλε το Vivo μαζί με τη μονάδα κριτικής μου – εν μέρει επειδή μύριζε περίεργα, αλλά και επειδή χρειαζόμουν κάτι μεγαλύτερο για να περάσω μια ολόκληρη μέρα στην ανοιξιάτικη έκθεση. Αλλά συμπεριέλαβα το κιτ κάμερας του τηλεφώνου, μαζί με μια επαγγελματική λαβή κάμερας, μια πλάκα προσαρμογέα τηλεφακού και έναν χιαστί ιμάντα που βγήκε κατευθείαν από τον φθινοπωρινό κατάλογο της Apple για το 2025. Βγήκα από το οικογενειακό SUV με 150 mg μη νυσταγμένης Allegra να διαρρέουν τις φλέβες μου, την κάμερα κρεμασμένη στο στήθος μου και ένα άνετο σακίδιο πλάτης που ταιριάζει στον ώμο μου. Κορυφαία γονική κατάσταση.

Έκανα μερικές λήψεις στα μισά της διαδρομής χωρίς τους φακούς, αλλά μόλις κατευθυνθήκαμε προς το τρενάκι των παιδιών, ήξερα ότι ήταν ώρα. Άνοιξα την επέκταση 200mm και δεν την έβγαλα για τουλάχιστον άλλες τρεις ώρες. Φαίνομαι περίεργος; Ναί. Αλλά διασκέδαζα πολύ με τη φροντίδα.

Μου πήρε ένα λεπτό για να τυλίξω το κεφάλι μου χρησιμοποιώντας έναν φακό 200 mm σε μια κάμερα smartphone. Θυμήθηκα ότι έπρεπε να προσέξω την ταχύτητα κλείστρου. Αλλά μόλις το κατάφερα, δεν μπορούσα να πιστέψω με τι έβγαζα. βάθος! Στρώματα! Ένας οπτικός τηλεφακός σάς επιτρέπει να παίζετε με τη σύνθεση με τρόπο που δεν μεταφράζεται ποτέ με ψηφιακό ζουμ. Έβγαλα φωτογραφίες που δεν είχα προσπαθήσει ποτέ να τραβήξω με άλλη κάμερα τηλεφώνου και ήταν ως επί το πλείστον επιτυχημένο.

Σκέφτηκα να βάλω τον προέκταση του φακού στο τηλέφωνο, να τραβήξω μερικές φωτογραφίες και μετά να τον αφαιρέσω μέχρι να τον χρειαστώ ξανά, αλλά αυτό είναι αρκετή ταλαιπωρία που τον άφησα μόνο του. Τέλος πάντων, από τη στιγμή που άρχισα να συνειδητοποιώ όλες τις δυνατότητες των κοντινών πλάνων, μόνο αυτό ήθελα να τραβήξω.

Αυτό σήμαινε ότι ο φακός συνέχιζε να χτυπά τα καρναβαλικά καθίσματα κάθε φορά που έσκυβα για να βάλω το παιδί μου σε έναν αστραφτερό πυραυλικό πλοίο ή κάτι άλλο, αλλά αυτό δεν φαινόταν να προκαλεί ζημιά στον εξοπλισμό της φωτογραφικής μου μηχανής. Νομίζω ότι πρέπει να ευχαριστήσω αυτή τη στιβαρή κατασκευή της Zeiss.

Το παιδί που οδηγούσε το τρενάκι του λούνα παρκ κατευθείαν προς την κάμερα ήταν ακόμα μια πρόκληση για το σύστημα αυτόματης εστίασης και έχασα πολλές λήψεις. Αλλά αυτό θα ήταν ένα δύσκολο σενάριο για μια κάμερα οποιουδήποτε μεγέθους, και μόλις πήγα σε έναν πιο επιεικής συνδυασμό, άρχισε να κάνει κλικ. Μου πήρε ένα λεπτό για να συνειδητοποιήσω ότι είχα πατήσει μόνο το μισό κουμπί του κλείστρου στη λαβή της κάμερας κλειδαριά Εστίαση και έκθεση, όχι απόκτηση εστίασης – δεδομένου ότι πρόκειται για smartphone, η κάμερα το κάνει όλη την ώρα μόνη της. Αλλά μόλις βολεύτηκα με το πάτημα του κουμπιού κλείστρου πλήρως και βεβαιώθηκα ότι η αυτόματη εστίαση λειτουργούσε, άρχισα να το απολαμβάνω πραγματικά. Αυτό ήταν και την εποχή που ξεκίνησε το ντέρμπι κατεδάφισης.

Καθ’ οδόν προς τις θέσεις μας, περάσαμε από μια πινακίδα που απαγόρευε τη λήψη επαγγελματικών φωτογραφιών και βίντεο, συμπεριλαμβανομένων φωτογραφικών μηχανών με “αφαιρούμενους φακούς”. Είχα το X300 Ultra πάνω από τον ώμο μου με μια επέκταση 200 mm, αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία. Δεν είμαι συνήθως κάποιος που χρησιμοποιεί χειροκίνητα χειριστήρια έκθεσης σε τηλέφωνο, αλλά τα χρειαζόμουν οπωσδήποτε όταν τα αυτοκίνητα άρχισαν να συντρίβουν και το φως έσβησε νωρίς το βράδυ.

Άλλαξα από 200 χιλιοστά σε 400 χιλιοστά και μετά επέστρεψα ξανά όταν το φως έγινε πολύ χαμηλό. Από τη θέση μου περίπου στη μέση της κερκίδας, τα 200 mm δεν ήταν αρκετά και τα 400 mm ήταν πολύ κοντά. Υπάρχει η επιλογή χρήσης ψηφιακού ζουμ έναντι του οπτικού ζουμ του τηλεμετατροπέα, αλλά επέλεξα να μείνω με τις εγγενείς εστιακές αποστάσεις ως θέμα αρχής.

Κατάφερα να βγάλω μερικές λήψεις που μου αρέσουν πολύ και με τα δύο extensions – πολλές λεπτομέρειες στα μονοθέσια που δεν μπορούσαμε να δούμε από τις κερκίδες και να επικεντρωθώ στα πρόσωπα των οδηγών καθώς κυνηγούσαν άλλο αυτοκίνητο. Πλευρική σημείωση: τα αυτοκίνητα συγκρούονται μεταξύ τους. Συνέχισα να φωτογραφίζω μέχρι που το φως έγινε πολύ αμυδρό και οι λεπτομέρειες άρχισαν πραγματικά να υποφέρουν. Τα αντιισταμινικά είχαν φθαρεί και τα παιδιά προσχολικής ηλικίας ήταν ανήσυχα, οπότε το ονομάσαμε νύχτα.

Κάθε φορά που παίρνω στα χέρια μου έναν τηλεφακό, θυμάμαι πόσο διασκεδαστικό είναι. Η εμπειρία αυτής της εμπειρίας κατά τη χρήση ενός smartphone ήταν εντελώς απροσδόκητη. Δεν με εμποδίζει τίποτα από το να νοικιάσω έναν τηλεφακό Sony a7c για να τον φέρω στην έκθεση, και πιθανότατα θα είχα επικεντρωθεί σε περισσότερες από αυτές τις φωτογραφίες με τρενάκι.

Αλλά πιθανότατα θα είχε τραβήξει την προσοχή της ασφάλειας στο ντέρμπι των δοκιμών και σίγουρα θα είχε περισσότερο άγχος στην πονεμένη πλάτη και στους ώμους μου με το πρόσθετο βάρος. Το αξεσουάρ φακού 200 mm είναι μικρό και αρκετά ελαφρύ που μετά βίας το παρατηρώ ότι βρίσκεται στην τσάντα μου και σίγουρα μπορώ να δω να το παίρνω μαζί μου σε μια άλλη οικογενειακή έξοδο.

Είμαι ειλικρινά έκπληκτος με το πόσο γρήγορα απέρριψα την ιδέα του εκτεταμένου φακού ως ανόητη ιδέα στο να θέλω οι μεγάλες μάρκες τηλεφώνων που πωλούν στις ΗΠΑ να αγκαλιάσουν κάτι παρόμοιο, όπως αυτό που συνέβη χθες. Πού είναι η Samsung σε αυτό; Γιατί δεν μπορώ να αγοράσω έναν αστείο μικρό φακό για το Galaxy S26 Ultra; Θεωρήστε με έναν προσαρμογέα προέκτασης φακού.

Φωτογραφία από την Alison Johnson/The Verge