Και εσύ, όπως όταν ήσουν 13, ανακάλυψε αμέσως ποιο είναι το πιο ακριβό πράγμα που μπορείς να αγοράσεις.
Για πόσα λεφτά μιλάμε εδώ;
Νομίζω ότι ήταν $3.050 ή $3.000.
Αυτό δεν είναι καθόλου ασήμαντο ποσό.
Έτυχε τα δικά του και τα δικά της ρολόγια να ανέβουν στην κορυφή της λίστας. Τα λόγια που βγήκαν από το στόμα μου ήταν, τι θα μπορούσε να θέλει ένας 13χρονος από ένα πολύ ωραίο ρολόι Cartier;
Στη συνέχεια, επέστρεψα στο Γκραν Πρι του Λονγκ Μπιτς του 1987 με έναν φίλο από το γυμνάσιο και γνώρισα τον Μάριο Αντρέτι, και φοβήθηκα τόσο πολύ. Τώρα, ήθελα να ξεκινήσω τον αγώνα, οπότε τον ρώτησα, “Πώς να ξεκινήσω;” Είπε, «Κουρτ».
Εννοείς καρτ;
Καρτ, ναι. Ακόμα κι αν είναι πολύ σοβαρό, είναι μικρό πρωτάθλημα. Και σκέφτηκα, «Ω, ξέρω πώς θα πληρώσω για αυτό. Έχω μερικά ρολόγια στο συρτάρι μου, οπότε υποθέτω ότι θα τα πάω σε ένα ενεχυροδανειστήριο στο Van Nuys.” Πήγα και τα πούλησα και πήρα μερικά μετρητά.
Δεν με ρώτησαν ποτέ «γιατί έχεις αυτά τα ρολόγια;». Πιθανότατα δεν θα περάσετε τώρα το τεστ KYC ενός ενεχυροδανειστηρίου. Έτσι πούλησα το καρτ μου και αγόρασα ένα καρτ και έτσι ξεκίνησε.
Και οι γονείς σου είπαν, “Λοιπόν, θέλεις να πουλήσεις αυτό το ρολόι και να αγοράσεις ένα καρτ;”
Όχι, δεν ξέρω αν αγνόησα αυτή την ιδέα. Αυτά ήταν τα ρολόγια μου.
ανεξάρτητοι έφηβοι.
έτσι είναι. Λοιπόν, ήμουν σίγουρα ένας πολύ ανεξάρτητος έφηβος.
Αλλά από εκεί, στην πραγματικότητα αναπτύξατε μια καριέρα ως οδηγός.
Ναι, εδώ και 10 χρόνια. Έχοντας σημειώσει επιτυχία στο καρτ, ήθελα να κυνηγήσω το όνειρό μου στη F1. Χρειάζεται χορηγός. Η οικογένειά μου σίγουρα δεν ήταν σε θέση να με υποστηρίξει πολύ σύμφωνα με τα αγωνιστικά πρότυπα. Η μητέρα μου μου έδωσε μισθό ενός έτους, που ήταν αρκετός για να μετακομίσω στην Αγγλία. Δεν αρκεί όμως να προχωρήσουμε πέρα από αυτό. Αλλά ήταν, και εξακολουθεί να είναι, ταξιδιωτικός πράκτορας. Γνώριζε κάποιον στο TWA που του άρεσαν οι αγώνες, οπότε μου έδωσε ένα αεροπορικό εισιτήριο για να ανταλλάξω και να πουλήσω, και έτσι ξεκίνησα τη χορηγία μου.
Αυτό είναι μεγάλη υπόθεση.
Πήγα στη δουλειά και είπα, «Δώσε μου 50 γραμμάρια για να πάω στον αγώνα, και όχι μόνο θα σε κεράσω με το λογότυπό σου στο αγωνιστικό μου αυτοκίνητο, αλλά θα σου δώσω και 50 γραμμάρια σε ένα αεροπορικό εισιτήριο για αγώνα».
Ήμουν σαν, “Αυτό είναι καλό”. Έτσι ξεκίνησα. Στη συνέχεια με έπιασε εμμονή τόσο με την αγωνιστική μου καριέρα όσο και με την ανάγκη για χορηγία. Οπότε απλά τηλεφώνησα σε όλους και προσπαθούσα να καταλάβω πώς λειτουργεί. Το κουβαλάω ακόμα μαζί μου.
Διαχειρίζατε μια μικρή επιχείρηση. Άρα διαχειρίζατε τη δική σας επιχείρηση.
Αγωνιζόμουν για 10 χρόνια και όταν σταμάτησα να αγωνίζομαι, όλοι είπαν, «Είσαι τόσο καλός στη χορηγία». Κατέληξα να χτίσω το μεγαλύτερο πρακτορείο μηχανοκίνητου αθλητισμού στον κόσμο. Φρόντισα την εταιρική πλευρά του αθλήματος, τους χορηγούς. Επειδή ένιωθε ότι κανείς δεν τους έδινε συμβουλές. Είναι γνώστες αυτού του αθλήματος. Είναι λεφτά. Έτσι σκέφτηκα, «Μπορώ να το πάρω σε καλή τιμή εδώ». Είχα τη σιγουριά ότι ως δρομέας καταλάβαινα το άθλημα.
