Η τέχνη που περιλαμβάνει παιδιά μπορεί να είναι δύσκολο να απορροφηθεί αν δεν έχουν τη δική τους τέχνη. Χάρη σε ένα πάσο τύπου, μπόρεσα να δω τη Μπιενάλε της Βενετίας στις αρχές της περασμένης εβδομάδας. Δεν είχα ιδέα ότι το Japan Pavilion του Hide-Nash Arakawa θα γινόταν τόσο δημοφιλές μεταξύ των συναδέλφων μου. Αυτό συμβαίνει γιατί το βαρύ μωρό κούκλα πρέπει να μεταφερθεί σε διάφορους σταθμούς γύρω από το δωμάτιο. Αλλά αποδεικνύεται ότι σε πολλούς ανθρώπους αρέσουν πραγματικά τα μωρά και τους δίνουν κάθε είδους ελευθερία αισθητικής και συμπεριφοράς. Η προσωπική μου προτίμηση είναι κάτι σαν την εγκατάσταση της Paula Rego (1935-2022), που εμφανίστηκε στην κεντρική έκθεση «Milk of Dreams» στην 59η Μπιενάλε της Βενετίας. Η εγκατάσταση παρουσίαζε εικόνες από τον τοκετό και την κακοποίηση παιδιών μαζί με μια επίδειξη γκροτέσκων και τραυματισμένων κούκλων.
Το «Dance Among Thorns» στο Munsch του Όσλο είναι η πρώτη ολοκληρωμένη παρουσίαση μουσείου του Πορτογαλο-Βρετανού καλλιτέχνη στη σκανδιναβική περιοχή και η μεγαλύτερη έρευνα από την αναδρομική έκθεση της Rego στην Tate Britain το 2021. Αυτή η έκθεση συγκεντρώνει πάνω από 140 έργα που καλύπτουν 70 χρόνια παραγωγής, από τα πρώτα αφηρημένα πολιτικά κολάζ του μέχρι τα μεταγενέστερα γκροτέσκα ταμπλό του από papier-mâché. Το κεντρικό τμήμα ανιχνεύει την εμπλοκή του με τον Έντβαρντ Μουνκ που δεν είχε καταγραφεί στο παρελθόν. Η επιμελήτρια Kari J. Bruntzeg παρατήρησε συνθετικές και θεματικές συνδέσεις μεταξύ των κομματιών Lego. χορός (1988) και Munk’s χορός της ζωής (1898-1899) και άλλα έργα.
χορός είναι μια από τις πιο διάσημες δημιουργίες της Lego, ένα αριστούργημα στο οποίο μια ομάδα συναρπαστικών και διαφορετικών χαρακτήρων χορεύει σε έναν παραθαλάσσιο βράχο με φεγγάρι. Τα ρούχα, τα πρόσωπα, οι αναλογίες και ο χρωματισμός τους είναι όλα περίεργα με πειστικό τρόπο. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τη γυναίκα στα άκρα αριστερά στα λευκά. Είναι μεγαλύτερη από τις άλλες γυναίκες και χορεύει μόνη της. Αυτή είναι πιθανώς η αυτοπροσωπογραφία της Lego και ο σύζυγός της Victor Willing πέθανε ενώ το ζωγράφιζε. Αυτή η πτυχή φαίνεται ακόμη μεγαλύτερη σε σύγκριση με το . χορός της ζωήςΣε αυτό το έργο, η Lego το είδε στο Tate το 1951 όταν ήταν 16 ετών. Δύο φιγούρες στροβιλίζονται μέσα του, σχεδόν καταπιεσμένες από το κόκκινο φόρεμα, και η ένταση του έρωτά τους γίνεται ξεκάθαρη με φόντο τους μοναχικούς, ερωτικούς ανθρώπους γύρω τους. Όπως αυτοί οι δύο ζωγράφοι, ζουν στον δικό τους κόσμο.
Η εξερεύνηση της σύνδεσης μεταξύ Munch και Lego οδήγησε στην ακόλουθη ανακάλυψη. ξηρασία (1953) από τον Nick Willing, γιο της Lego. Αυτό το ανέκδοτο έργο είναι εντυπωσιακό για έναν 18χρονο και οφείλει πολλά στον Munch, ειδικά την επιρροή του. κληρονομία Ο πίνακας είναι «το αγαπημένο μου κομμάτι στο Tate Show», σύμφωνα με μια επιστολή του 1951 από τον Rego προς τη μητέρα του, η οποία «απεικονίζει μια γυναίκα να κάθεται να κλαίει με ένα σκελετωμένο παιδί βαμμένο πράσινο στην αγκαλιά της». ξηρασία δανείζεται το θέμα, αλλά έχει περισσότερα κοινά Η Κραυγή (γύρω στο 1910), με χοντρές κόκκινες και κίτρινες πινελιές και στριμμένα εξωγήινα χαρακτηριστικά.
Στην παράσταση θα παρουσιαστεί επίσης το μνημειώδες έργο του Rego. ορατόριο (2008-09), ένα ξύλινο ντουλάπι ύψους 3 μέτρων με οκτώ παστέλ πάνελ που περιβάλλουν έναν χειροποίητο πίνακα ορφανής κούκλας από papier mache. Αυτό είναι ένα κομμάτι που είδα στη Βενετία πριν από πολλά χρόνια, αλλά το 2022 έγινε ακόμα πιο σημαντικό. Πόσο υπέροχο θα ήταν αν τα παιδιά μπορούσαν να υπάρχουν σε έναν κόσμο συναινετικής και αιώνιας αγάπης, όπου πάντα αγαπιούνται.
“Paula Rego: Dance in the Thorns» εκτίθεται στο MUNCH στο Όσλο μέχρι τις 2 Αυγούστου 2026.
