σολΤεράστια βουνά με βούτυρο, λίμνες κρασιού και μια απόκρυφη απαγόρευση της ΕΕ για τις δισκέτες σχημάτισαν το μυθολογικό σκηνικό του αποτυχημένου δημοψηφίσματος για το Brexit στη Βρετανία το 2016. Ωστόσο, ενώ πολλοί ισχυρισμοί σχετικά με την ψηφοφορία για την αποχώρηση ήταν υπερβολικοί, ανακριβείς ή εντελώς αναληθείς, η ικανότητα της ΕΕ να εκτίθεται σε γελοιοποίηση1 χρόνια αργότερα. Πάρτε, για παράδειγμα, την περίεργη περίπτωση των παραπονούμενων Επιτρόπων της ΕΕ, οι οποίοι εκνευρίστηκαν που τα επίσημα παρεχόμενα ηλεκτρικά αυτοκίνητά τους δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στο επίπονο ταξίδι των 280 μιλίων μεταξύ Βρυξελλών και Στρασβούργου χωρίς να σταματήσουν για να επαναφορτιστούν.
Αυτή η σημαντική ερώτηση πρώτη αναφορά από το Politicoεγείρει ζωτικά ερωτήματα. Αυτοί οι ακριβοπληρωμένοι γραφειοκράτες χρειάζονται πραγματικά «αυτοκίνητα της εταιρείας» με σοφέρ; Φυσικά, θα μπορούσαν να πάρουν τρένο, ή να πετάξουν ή να κάνουν ποδήλατο. Η χρήση ηλεκτρικών οχημάτων είναι υποχρεωτική για οδικές μετακινήσεις. Τα οχήματα παρέχονται σύμφωνα με την πολιτική μείωσης των εκπομπών της Πράσινης Συμφωνίας της ΕΕ, την οποία οι Επίτροποι αναμένεται να υποστηρίξουν αντί να βρουν λάθος. Γιατί λοιπόν επιτρέπεται στην Πρόεδρο της Επιτροπής Ursula von der Leyen να χρησιμοποιεί βενζινοκινητήρα; Το μεγαλύτερο ερώτημα είναι: γιατί να κάνουμε καθόλου αυτά τα κουραστικά ταξίδια Βρυξέλλες-Στρασβούργο;
Η απάντηση είναι ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν καταδέχεται να ενεργήσει όπως οποιοδήποτε παλιό δημόσιο κοινοβούλιο. Σύμφωνα με τη συμφωνία, πραγματοποιεί συναντήσεις και στις δύο πόλεις. Δώδεκα φορές το χρόνοΕπίτροποι, αξιωματούχοι και εκατοντάδες ευρωβουλευτές πραγματοποιούν το ταξίδι, το οποίο κοστίζει στους φορολογούμενους δεκάδες εκατομμύρια ευρώ. Το 2023, το τρένο που έπρεπε να μεταφέρει τους ευρωβουλευτές στο Στρασβούργο ήταν Πήγα κατά λάθος στη Disneylandπου κάποιοι αγενείς θεώρησαν ότι ήταν απολύτως κατάλληλο. Ωστόσο, παρ’ όλες τις δυσκολίες και το κόστος, η Γαλλία δεν θα επέτρεπε ποτέ να παρακαμφθεί το Στρασβούργο. Το εθνικό κύρος διακυβεύεται.
Τέτοιες ιστορίες σχετικά με τον «τροφοδότη» της ΕΕ έχουν εξοργίσει τους Βρετανούς υπέρμαχους του Brexit, αλλά δεν φαίνεται να ενόχλησαν τους σημερινούς ψηφοφόρους στα βορειότερα σημεία της Ευρώπης, όπου ξαφνικά υπάρχει ένα αυξανόμενο νέο ενδιαφέρον και ακόμη και ενθουσιασμός για την ΕΕ. Η Ισλανδία θα διεξαγάγει εθνικό δημοψήφισμα τον Αύγουστο για την επανέναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Υπέγραψε εταιρική σχέση ασφάλειας και άμυνας με τις Βρυξέλλες τον Μάρτιο. Στη Νορβηγία, η οποία αντιστέκεται εδώ και καιρό στην ΕΕ, το κύριο συντηρητικό κόμμα της αντιπολίτευσης θέλει τώρα τη χώρα εγγραφείτε στο μπλοκ. Αναφέρεται ότι κάτοικοι των Νήσων Φερόε άλλαξα γνώμη σχετικά με την επιθυμία για ανεξαρτησία από τη Δανία, μέλος της ΕΕ.
Δύο κοινοί παράγοντες λιώνουν τις ψυχρές βόρειες καρδιές. Ένα από αυτά είναι η εκστρατεία πίεσης του Ντόναλντ Τραμπ στη Γροιλανδία, ένα κυρίαρχο έδαφος της Δανίας που έχει απειλήσει να προσαρτήσει «είτε τους αρέσει είτε όχι». Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, ο οποίος έχει επίσης σχέδια για τον Καναδά, την Κούβα και τον Παναμά και πρόσφατα απήγαγε τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, λέει ότι ο έλεγχος της πλούσιας σε πόρους Γροιλανδίας είναι απαραίτητος για την ασφάλεια των ΗΠΑ. Αυτή η πολιτική συντριβής και σύλληψης αντανακλά την πίστη του Τραμπ στην ιμπεριαλιστική κυριαρχία των ΗΠΑ στο δυτικό ημισφαίριο – αυτό που οι Ρώσοι στη σφαίρα τους συνηθίζουν να αποκαλούν το «εγγύς εξωτερικό».
Η επιθετική διπλωματία του Τραμπ που σπάει τον πάγο έχει θέσει τον κώδωνα του κινδύνου στον μακρινό βορρά. Μετά από ασυνήθιστα σκληρή κριτική από τους ηγέτες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, ο Τραμπ, απασχολημένος με το φιάσκο του στο Ιράν, έχει ηρεμήσει προς το παρόν, αλλά δεν το έβαλε κάτω. Προσκαλώντας τον εαυτό σας στην πρωτεύουσα Nuuk, αυτόν τον μήναΟ Τζεφ Λάντρι, ο «ειδικός απεσταλμένος» του Τραμπ (ο οποίος, παραδόξως, είναι και ο Ρεπουμπλικανός κυβερνήτης της Λουιζιάνα), είπε ωμά από τον πρωθυπουργό Γενς Φρέντερικ Νίλσεν ότι η Γροιλανδία «δεν πωλείταιΌπως ήταν αναμενόμενο, οι απειλές των ΗΠΑ έχουν παγώσει τα όνειρα των Γροιλανδών για ανεξαρτησία, ωθώντας τους πιο κοντά στη Δανία και την ΕΕ.
Υποδεικνύοντας έναν δεύτερο κοινό παράγοντα που επηρεάζει την περιφερειακή γνώμη, η Thorgerdur Katrín Gunnarsdóttir, υπουργός Εξωτερικών της Ισλανδίας, είπε στη Miranda Bryant του Guardian αυτή την εβδομάδα ότι ανησυχεί ότι η μυστική και κακόβουλη παρέμβαση της Ρωσίας στο επικείμενο δημοψήφισμα της ΕΕ στο Ρέικιαβικ θα μπορούσε να συμβάλει στην εκστρατεία «όχι» και να δημιουργήσει τη δική του εκστρατεία «όχι». Η παραπληροφόρηση και η ρητορική που λαμβάνονται κατευθείαν «από το βιβλίο του Νάιτζελ Φάρατζ και η μεταρρύθμιση» θα μπορούσαν ενδεχομένως να παραμορφώσουν το αποτέλεσμα, προειδοποίησε.
Γενικότερα, αυτό εντείνει και αποσταθεροποιεί τον ανταγωνισμό μεταξύ της Ρωσίας, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας σε στρατηγικά σημαντικούς τομείς. μια ολοένα και πιο προσβάσιμη Αρκτική Στην περιοχή, η τοπική προσοχή εστιάζεται στα οφέλη της συμμετοχής σε μεγάλες πολυεθνικές ομάδες όπως η Ε.Ε. Η Ισλανδία, όπως και η Γροιλανδία, δεν έχει δικές της ένοπλες δυνάμεις και βασίζεται στο ΝΑΤΟ -δηλαδή κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες- για την άμυνα. Αλλά στην εποχή του Τραμπ, αυτή η ομπρέλα ασφαλείας είναι γεμάτη τρύπες, καθώς μεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Βρετανίας, ανακαλύπτουν με τον δύσκολο τρόπο.
Η ένταξη στην ΕΕ, ή ακριβέστερα η ανανέωση της ιδιότητας μέλους, έχει γίνει επίσης ένα άβολο κεντρικό ζήτημα στις βασικές ενδιάμεσες εκλογές του Ηνωμένου Βασιλείου στο Makerfield στις 18 Ιουνίου, που συμπτωματικά είναι η επέτειος της Μάχης του Βατερλό. Ο Keir Starmer θέλει να επαναφέρει τη σχέση ΗΒ-ΕΕ. Οι πιθανοί ανταγωνιστές του στην ηγεσία, ο Andy Burnham, ο υποψήφιος των Εργατικών στο Makerfield, και ο Wes Streeting, και οι δύο τάσσονται υπέρ της επιστροφής στην ΕΕ, νωρίτερα παρά αργότερα. Η μεταρρύθμιση θέλει ολόκληρη η ψηφοφορία να αφορά την Ευρώπη και την «προδοσία» της κυβέρνησης. Η Έβελιν Γου μπορεί να το αποκαλέσει επιστροφή στο Brexit, αυτή τη φορά χωρίς τα αστεία.
Όλο αυτό το ενδιαφέρον για ένταξη, επανένταξη, προσέγγιση με την ΕΕ (ή απώθηση) εγείρει ένα ευρύτερο ερώτημα: είναι οι Βρυξέλλες έτοιμες για μια γεωπολιτική στιγμή; Οι διπλές απειλές από την ανατολή και τη δύση παρέχουν μοναδικά κίνητρα για την αναζωογόνηση και τη μεταρρύθμιση αξιοσέβαστων, δεσμευμένων σε κανόνες και σκληρωτικούς θεσμούς. Τονίστηκαν οι κλιμακούμενες προσπάθειες της Ρωσίας, αποτυγχάνοντας στην Ουκρανία, να εκφοβίσει και να αποσταθεροποιήσει τα ευρωπαϊκά κράτη μέσω κυβερνοεπιθέσεων, δολιοφθορών, δολοφονιών, παραπληροφόρησης και οιονεί στρατιωτικών προκλήσεων, όπως η πρόσφατη επίθεση ηλεκτρονικών παρεμβολών στο αεροσκάφος RAF του Βρετανού υπουργού Άμυνας John Healey. αυτή την εβδομάδα Επικεφαλής επιτήρησης GCHQ Anne Keast-Butler. «Η Ρωσία επεκτείνει τις καθημερινές υβριδικές της δραστηριότητες ενάντια στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρώπη», είπε.
Η απάντηση της ΕΕ στον Τραμπ ήταν ασυντόνιστη και υπερβολικά συμβιβαστική, αν και εθνικοί ηγέτες, όπως ο Φρίντριχ Μερτς της Γερμανίας, έλαβαν πιο σκληρή στάση έναντι του Ιράν. Η περσινή εμπορική συμφωνία μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΕ ήταν ταπείνωση. Όσον αφορά την υποστήριξη της Ουκρανίας, η Ευρώπη κατάφερε σε μεγάλο βαθμό να παραμείνει ενωμένη απέναντι στην επιθετικότητα του Βλαντιμίρ Πούτιν και την κραυγαλέα υποχώρηση του Τραμπ, αν και στην πράξη συνήθως έκανε πολύ λίγα, πολύ αργά. Όσον αφορά την προσπάθεια προσχώρησης της Ουκρανίας και την πολιτική διεύρυνσης γενικά, τα πρόσφατα επιτεύγματα της ΕΕ είναι απογοητευτικά. Υποψήφιες χώρες ουρά μέσω των Βαλκανίων και της Ανατολικής Ευρώπης. Η Türkiye περιμένει από το 1987.
Παρά τις προσπάθειες του Γάλλου Προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, η ΕΕ απέχει χρόνια από τη δημιουργία ενός αξιόπιστου, αυτόνομου «ευρωπαϊκού στρατού» διαφορετικού από το ΝΑΤΟ που κυριαρχείται από τις ΗΠΑ και συνεχίζει. δεν μπορεί να συμβαδίσει όσον αφορά την κοινή παραγωγή και προμήθεια όπλων. Αν και η φον ντερ Λάιεν μπορεί να κάνει πολλές πλάκες να περιστρέφονται στον αέρα, αναπόφευκτα κάνει κύκλους. Ευκαιρίες για την ενίσχυση της ΕΕ με τη μόνιμη διόρθωση των φραγμών με την Ουγγαρίαμετά τον Βίκτορ Όρμπαν, και με μια άχαρη Βρετανία, κινδυνεύουν να χαθούν, εμποδίζονται από τις επίμονες διαφωνίες για τον προϋπολογισμό των κρατών μελών, τους εθνικούς ανταγωνισμούς, την έλλειψη πολιτικής φαντασίας και τη χρόνια αδράνεια στις Βρυξέλλες.
Ελπίζουμε ότι η πίστη των πολιτών της Ισλανδίας, της Γροιλανδίας και άλλων φίλων του Βορρά ότι η ΕΕ μπορεί να τους βοηθήσει να επιβιώσουν και να ευδοκιμήσουν σε έναν πιο επικίνδυνο κόσμο δεν είναι άστοχη. Αρπακτικά όπως ο Πούτιν και ο Τραμπ, και οι συμμαχικές αντιδραστικές δυνάμεις όπως το Κόμμα Μεταρρυθμίσεων του Ηνωμένου Βασιλείου, δεν θα περιμένουν την Ευρώπη εάν η Ευρώπη αποτύχει να εκμεταλλευτεί τη στιγμή. Αυτοί που γκρινιάζουν οι επίτροποι των Βρυξελλών πρέπει να ανέβουν στα ποδήλατά τους.
