Μεγάλωσα σε οικογένεια Mac, ξεκινώντας από το 128k plus, το Classic II και άλλα εκτελώ. (Ένας από τους φίλους του μπαμπά μου μου έδωσε ένα Newton. Όπως ο Jobs, βρήκα την εμπειρία της χρήσης του στην πραγματικότητα αρκετά μπερδεμένη.)
Μέχρι το 1998 και το 1999, όλοι σερφάραμε σε αυτά τα κύματα του Bondi Blue iMac G3 — η τάξη της δημοσιογραφίας του γυμνασίου μου είχε ακόμη και λίγα! Ήταν η αυγή μιας νέας χιλιετίας, και εκτός από τους φόβους του Y2K, τα πράγματα έμοιαζαν αρκετά καλά.
Εκείνη την εποχή, γνώριζα μόνο αόριστα γιατί η Apple δυσκολευόταν —καλά, χάλια— στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Γιατί ξεκίνησε η δουλειά μετά; Τι έγινε με τους «υπολογιστές για τους υπόλοιπους από εμάς»; Τι συνέβη μεταξύ των ημερών δόξας της Apple στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και της αναγέννησής της στα τέλη της δεκαετίας του ’90 που τροφοδοτούνταν από iMac; (Και τι μετράει ως “σταθμός εργασίας” ούτως ή άλλως;)
Ο Steve Jobs στην εξορία Απαντήσεις σε όλες αυτές τις ερωτήσεις και όχι μόνο.
Ενώ η γενική αφήγηση —ο Jobs έφυγε για το NEXT αλλά επέστρεψε για να σώσει την Apple— είναι αρκετά εύκολο να δει κανείς, η ομιλία του Cain αναδεικνύει νέα στοιχεία, λεπτομερείς υφές και τρισδιάστατους χαρακτήρες που δεν είχαν γίνει πλήρως αντιληπτοί πριν.
Τρία σύντομα αποσπάσματα τονίζουν τον όγκο των νέων πληροφοριών που αποκαλύπτει ο Κέιν.
Στη μέση του βιβλίου, ο Κάιν γράφει για το πώς το 1989 οι Next και Jobs προσέλαβαν δύο άτομα με το όνομα Adamation. Μαύρη εταιρεία ανάπτυξης λογισμικού με έδρα το Όκλαντνα αναπτύξει μερικά από τα πρώτα λογισμικό για την εκκολαπτόμενη πλατφόρμα του NeXT.
Όταν τελικά αυτό το έργο τελείωσε για τον William Morris, ένα αξιόλογο πρακτορείο του Χόλιγουντ, ο Kane σημειώνει ότι “Ο Steve (Jobs) προστάτευσε τη φήμη του Adamation. Ποτέ δεν τους κατηγόρησε δημόσια για την αποτυχία και ο NEXT συνέχισε να στέλνει (Adamation) πελάτες υψηλού προφίλ: το Τμήμα Σερίφη της Κομητείας του Λος Άντζελες και μετά έναν ρεαλιστή γνωστό ως Llu.”