Εκ πρώτης όψεως, η αποστολή ήταν ξεκάθαρη: νίκη σε δύο παιχνίδια, έναν ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου και έναν τελικό.
Από το τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο της Αγγλίας, το 1966, οι νίκες σε μεγάλες στιγμές αποδείχτηκαν τόσο άπιαστες που αντιπροσώπευαν κάτι σαν εθνικό μπλοκ. Αντί για ένα τρέξιμο στους τελικούς του τουρνουά, το συλλογικό τραύμα της Αγγλίας θα συνεχιστεί, προσθέτοντας περισσότερα χρόνια τραυματισμών στον ποδοσφαιρικό ύμνο της χώρας, “It’s Coming Home”.
Για να γίνει ακόμα πιο οδυνηρό το αποτέλεσμα, η ήττα της ομάδας με 2-1 στον ημιτελικό της Τετάρτης ήρθε κόντρα στην Αργεντινή, μια χώρα που είναι αναμφισβήτητα ο μεγαλύτερος αντίπαλος του Μουντιάλ. Τα παιχνίδια τους είναι μια σύγκρουση πολιτικής, πολιτισμού και αθλητισμού. Για την Αργεντινή, η Αγγλία σημαίνει να χτυπάς περισσότερα, και με το να διακυβεύεται μια θέση στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, δεν ήταν καθόλου περίεργο το γεγονός ότι οι Αργεντινοί παίκτες έμειναν στο γήπεδο μετά τον αγώνα για να επικοινωνήσουν με το πλήθος των υποστηρικτών τους πίσω από το τέρμα.
Τραγουδούν τις προηγούμενες δόξες – νίκες επί της Αγγλίας – και τις δυνατότητες που έρχονται. Η Αγγλία και ο ηττημένος προπονητής της είχαν εξαφανιστεί προ πολλού.
Για την Αγγλία, προπονητής μετά από προπονητή δεν μπορούσε να σπάσει αυτό το ξόρκι της θλίψης.
Για αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο, η εθνική ομοσπονδία ποδοσφαίρου της Αγγλίας στράφηκε στον Thomas Tuchel, έναν γερμανό τεχνικό, για να ηγηθεί της ομάδας. Λίγα λεπτά από τη δόξα μιας θέσης στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, οι παίκτες του επέτρεψαν στην Αργεντινή και τον Λιονέλ Μέσι να πάρουν τις θέσεις τους, τα γκολ τους στα τέλη ισοφάρισαν και στη συνέχεια απέκλεισαν το πρώτο προβάδισμα της Αγγλίας με 1-0. Η Αργεντινή θα παίξει με την Ισπανία στον τελικό την Κυριακή.
Στα δύο από τα τρία τελευταία Παγκόσμια Κύπελλα, η Αγγλία έπεσε στα ημιτελικά, αποτυχίες που απλώς συνθέτουν αυτό που έχει γίνει εθνικός εφιάλτης.
Στις βρετανικές παμπ το απόγευμα της Τετάρτης, η ελπίδα να ξεπεράσουμε επιτέλους την καμπούρα είναι η ζοφερή γνώση ότι θα περάσουν τουλάχιστον άλλα τέσσερα χρόνια πριν έρθει μια άλλη ευκαιρία.
Ο πρώην προπονητής, Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ, είχε την Αγγλία να πλησιάσει δελεαστικά κοντά στον στόχο του. Στην οκταετή θητεία του στον ρόλο, ενστάλαξε πίστη στην ομάδα και μετατράπηκε σε κάποιον που μοιάζει περισσότερο με τη φωνή ενός διχασμένου έθνους.
Ωστόσο, δεν μπόρεσε να ξεπεράσει την Αγγλία. Και για τον Tuchel, ο οποίος προσλήφθηκε με μεγάλα έξοδα το 2025, ήταν μεγάλη δουλειά. Και το ήξερε κι εκείνος.
Οι παίκτες ήταν κύριοι της δικής τους πτώσης με τρόπο οικείο στο παρελθόν της Αγγλίας, παρά τον νέο τους Γερμανό προπονητή. Υπερασπιζόμενος ένα γκολ προβάδισμα, η αγγλική ομάδα αμύνθηκε όλο και πιο βαθιά στην επικράτειά της μέχρι να μπουν τα τείχη.
«Υπήρχε αίμα στο νερό και το καταφέραμε», είπε ο προπονητής της Αργεντινής Λιονέλ Σκαλόνι σε συνέντευξη Τύπου μετά τον αγώνα.
Κι όμως ήταν κατά κάποιο τρόπο αναπόφευκτο ότι ο Μέσι θα είχε τον τελευταίο λόγο. Καθώς τα λεπτά φαινόταν να κλείνουν την καριέρα του στο Παγκόσμιο Κύπελλο, ο 39χρονος Μέσι, ίσως ο καλύτερος παίκτης του αγώνα, βοήθησε και στα δύο γκολ της Αργεντινής.
Μετά το τελευταίο σφύριγμα, οι παίκτες της Αργεντινής κρατούσαν ένα πανό που επιβεβαίωνε την κυριαρχία των Νήσων Φώκλαντ, γνωστά στην Αργεντινή ως Μαλβίνες. Η Αργεντινή αμφισβήτησε την κυριαρχία της Βρετανίας στα νησιά, τα οποία βρίσκονταν υπό βρετανική κυριαρχία για περίπου 200 χρόνια.
