Αν ισχύει το παλιό ρητό, οι χαμένοι ξεχνιούνται. Αλλά στο Παγκόσμιο Κύπελλο, η FIFA συνεχίζει να διοργανώνει έναν αγώνα όπου η πλειοψηφία των φιλάθλων θα δυσκολευόταν να ανακαλέσει τους νικητές.
Η Αγγλία και η Γαλλία πρέπει να συνέλθουν από την κατάστασή τους συντριπτική απογοήτευση στους ημιτελικούς εγκαίρως για να αγωνιστεί για την αμέσως ξεχασμένη τιμή να πάρει το χάλκινο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
Η Αγγλία έχει ήδη χάσει μερικές από αυτές τις ανοησίες υποθέσεις και θυμόμαστε αόριστα την Ολλανδία να «κέρδισε» το 2014 μόνο και μόνο επειδή η Βραζιλία έμοιαζε ακόμα σαν να απομακρύνεται από τροχαίο ατύχημα μετά την ανατροπή της Γερμανίας. Το αποτέλεσμα κάθε άλλης ημιτελικής συνάντησης ηττημένων, συμπεριλαμβανομένου το τελευταίοήταν ένα μυστήριο πριν τα ψάξω.
Ήταν ένα μακάριο είδος άγνοιας. Ακόμα κι αν ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει ουσιαστικά απεριόριστη χωρητικότητα για μακροπρόθεσμη μνήμη, όλος ο αποθηκευτικός χώρος εξακολουθεί να σπαταλάται σε ένα σπίρτο που έχει λιγότερο νόημα από το Community Shield.
Πολλοί παίκτες και προπονητές δεν νοιάζονται. «Πιστεύω ότι αυτός ο αγώνας δεν πρέπει να παιχτεί ποτέ», είπε ο Λούις βαν Χάαλ όταν η Ολλανδία μας υποχρέωσε το 2014.
«Το ειλικρινές είναι ότι δεν είναι ένα παιχνίδι που θέλει να παίξει καμία ομάδα», παραδέχτηκε ο Gareth Southgate το 2018.
Ο προπονητής του Μαρόκου Ουαλίντ Ρεγκράγκι συμφώνησε το 2022: «Ναι, σκεφτόμαστε την κατάταξή μας στη FIFA, αλλά είναι αρκετά δύσκολο για εμάς αλλά και για εσάς, νομίζω ως δημοσιογράφους, γιατί δεν είναι πραγματικά ένας σημαντικός αγώνας, σωστά;»
Οι προπονητές μπορεί να αναγνωρίσουν ότι οι παίκτες τους είναι συντετριμμένοι –σωματικά και ψυχικά– και θέλουν απλώς να πάνε σπίτι τους, κάτι που δεν είναι παράλογο. Το ίδιο ισχύει και για τους προπονητές. Οι τρεις ή τέσσερις επιπλέον ημέρες που οι Άγγλοι και οι Γάλλοι παίκτες κάνουν το καλύτερο δυνατό στις ΗΠΑ θα μπορούσαν πραγματικά να αξιοποιηθούν καλύτερα, ειδικά όταν πολλά αστέρια είναι απολύτως εξαντλημένα, ενώ οι σύλλογοι τους έχουν ήδη προετοιμαστεί για μια εβδομάδα.
Η απάθεια και η γενική αδιαφορία για ένα παιχνίδι να αποφασίσεις ποιος θα καταλήξει ως ο δεύτερος ηττημένος είναι διάχυτη εδώ και χρόνια. Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ακύρωσε τα πλέι οφ το 1980 και κανένας δεν έχει χάσει από τότε.
Η ιδέα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την αρχή ενός τουρνουά νοκ-άουτ. Η σημασία σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο πρέπει να αυξάνεται με κάθε αγώνα. Από τους τελευταίους 16 και μετά, ο νικητής παραμένει. Όπως σημείωσε ο Van Gaal: “Σε ένα τουρνουά δεν πρέπει να αφήνεις τους παίκτες να παίξουν έναν αγώνα για την τρίτη ή την τέταρτη θέση. Υπάρχει μόνο ένα έπαθλο που μετράει, και αυτό είναι να γίνεις παγκόσμιος πρωταθλητής.”
Εάν, σε αντίθεση με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, υπάρχει μικρή αξία και κανένα ενδιαφέρον για την τρίτη θέση, ποιος δικαιολογημένος λόγος υπάρχει για να συνεχίσουμε με μια τόσο άσκοπη υπόθεση;
Κάποιοι τρίτοι που ξεπέρασαν την επιτυχία ίσως αμφισβητήσουν ότι πρόκειται για έναν κούφιο θρίαμβο. Η Κροατία ήταν χαρούμενη που κέρδισε το πρώτο της Παγκόσμιο Κύπελλο το 1998, όπως και η Σουηδία τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Αλλά η κληρονομιά τους δεν θα είχε υποφέρει αν δεν είχαν παίξει στην Ολλανδία και τη Βουλγαρία αντίστοιχα.
Ο χάλκινος τελικός είναι καλός μόνο για ένα πράγμα: ατομικά στατιστικά.
Ο Νταβόρ Σούκερ ήταν χαρούμενος που έκανε τις κινήσεις στη Γαλλία του ’98, όπως και ο Τότο Σιλάτσι το 1990 και ο Τόμας Μύλλερ το 2010. Και οι τρεις πέτυχαν γκολ στο πλέι οφ της τρίτης θέσης, κερδίζοντας το Χρυσό Παπούτσια του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Οι δεύτεροι Tomas Skuhravy, Gabriel Batistuta, Christian Vieri και David Villa σίγουρα θα υποστηρίξουν ότι δεν είναι όλα τα γκολ στο Παγκόσμιο Κύπελλο ίσα. Η προσέγγιση των αγώνων πλέι οφ είναι παρόμοια με αυτή των αγώνων προπόνησης και αυτό φαίνεται να αντικατοπτρίζεται στην άμυνα.
Οι δέκα τελευταίοι τελικοί του Παγκοσμίου Κυπέλλου, που πηγαίνουν πίσω στο Μεξικό του ’86, έχουν κατά μέσο όρο 2,5 γκολ ανά αγώνα. Ο μέσος αριθμός γκολ που σημειώθηκαν σε αγώνες πλέι οφ για την τρίτη θέση κατά την ίδια περίοδο σαράντα ετών είναι 3,8.
Δεν υπάρχει αστερίσκος δίπλα στα ονόματα των Suker, Schillaci και Muller στη λίστα των νικητών του Golden Boot, όπως δεν θα υπάρχει όταν ο Kylian Mbappe γεμίσει τα παπούτσια του ενάντια στην αποθαρρυνμένη άμυνα της Αγγλίας – αλλά ίσως θα έπρεπε να υπάρχει. Ακριβώς όπως πρέπει να σημειωθεί ότι το ρεκόρ όλων των εποχών του Just Fontaine με δεκατρία γκολ, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων γκολ στα play-off του 1958, που έληξαν 6–3 εναντίον της Γαλλίας. Χωρίς αυτό, Ο Λιονέλ Μέσι μπορεί να είναι καθ’ οδόν για νέο ρεκόρ.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Κάθε μέλος της ομάδας της Αγγλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο κατατάχθηκε από τον Χέντερσον έως…
Παρά τον αυξημένο αριθμό τερμάτων που προσφέρονται παραδοσιακά, λίγοι οπαδοί θα έχαναν τον χάλκινο τελικό ή ακόμη και θα παρατηρούσαν την εξαφάνισή του εάν η FIFA ακολουθούσε το προβάδισμα της UEFA και τον εγκατέλειπε. Ωστόσο, οι πιθανότητες να συμβεί αυτό φαίνονται ελάχιστες, ενώ το διοικητικό όργανο μπορεί να βγάλει λίγα χρήματα από ένα άλλο παιχνίδι για να πουλήσει και δύο ακόμη ημίχρονα για τον Gianni Infantino να βγάλει την άθλια κούπα του στις τηλεοράσεις σε όλο τον κόσμο για όσους δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν με το βράδυ του Σαββάτου τους. Έτσι, παίκτες και προπονητές έχουν κολλήσει με αυτό.
Η Αγγλία και η Γαλλία μας τα χάλασαν το μεγαλύτερο μέρος του περασμένου μήνα, αλλά τώρα πρέπει να πάρουν ανάσες – ειδικά τα Τρία Λιοντάρια – και κανένας δεν αξίζει να επιστρέψει σπίτι μετά από δύο ήττες, εκ των οποίων η δεύτερη επιβλήθηκε στη μία ομάδα «Β» από την άλλη.
Η προτελευταία αγωνιστική του Μουντιάλ είναι μακράν η λιγότερο σημαντική. Πώς μπορεί να έχει νόημα; Απλά ψήστε.
