«Interiors», «Σύμφωνα με τον Garp» Ο ηθοποιός ήταν 79 ετών

Η Mary Beth Hurt, η υποψήφια για Tony ηθοποιός, της οποίας η σεμνή συμπεριφορά τράβηξε τους θεατές του κινηματογράφου στη σειρά των συναισθηματικά επηρεαστικών ερμηνειών της σε ταινίες όπως Εσωτερικοί χώροι, Ψυχρές σκηνές του χειμώνα και Ο κόσμος σύμφωνα με τον Garpέχει πεθάνει. Ήταν 79.

Η Χερτ πέθανε το Σάββατο σε μια εγκατάσταση υποβοηθούμενης διαβίωσης στο Τζέρσεϊ Σίτι του Νιου Τζέρσεϊ, είπε ο σύζυγός της, υποψήφιος για Όσκαρ συγγραφέας και σκηνοθέτης Πολ Σρέιντερ. The Hollywood Reporter. Διαγνώστηκε με τη νόσο του Αλτσχάιμερ το 2015, μέχρι πρόσφατα ζούσε σε άλλη εγκατάσταση στο Μανχάταν, με τον σύζυγό της σε άλλο διαμέρισμα του κτηρίου.

Ο Hurt έφερε επίσης μια εκλεπτυσμένη αίσθηση στο James Ivory’s Σκλάβοι της Νέας Υόρκης με τη σειρά της ως γκαλερίστας, και απεικόνισε μια μαμά της δεκαετίας του 1950 της οποίας η ιδιόμορφη συμπεριφορά πείθει τον γιο της (Bryan Madorsky) ότι αυτή και ο σύζυγός της (Randy Quaid) είναι κανίβαλοι σε μια άλλη ταινία του 1989, τη μαύρη κωμωδία σκηνοθετημένη από τον Bob Balaban. Γονείς.

Και μέσα Έξι Βαθμοί Χωρισμού (1993), ο Hurt έπαιξε έναν από τους κοινωνικούς της Νέας Υόρκης που πέφτει στον ιστό της εξαπάτησης που δημιουργήθηκε από έναν χαρισματικό νεαρό άνδρα (Will Smith) που προσποιείται ότι είναι ο γιος του Sidney Poitier.

Η Hurt εμφανίστηκε 15 φορές στο Μπρόντγουεϊ από το 1974 έως το 2011 και το 1982 έλαβε μία για τις τρεις υποψηφιότητες για την καριέρα της για Tony για τη σειρά της ως Meg Magrath, μία από τις τρεις αδελφές του Μισισιπή που αντιμετωπίζουν τραύματα στη ζωή τους, στο γραμμένο από την Beth Henley. Εγκλήματα Καρδιάς. (Η Τζέσικα Λανγκ πρωταγωνίστησε στον ρόλο δίπλα στην Νταϊάν Κίτον και τη Σίσι Σπεκ στην κινηματογραφική μεταφορά του 1986 που σκηνοθέτησε ο Μπρους Μπέρεσφορντ.)

«Το πρώτο πράγμα, πάνω από όλα, είναι ότι είναι μια καλή ηθοποιός συνόλου», είπε ο θεατρικός συγγραφέας Ντέιβιντ Χέιρ, ο οποίος σκηνοθέτησε το Hurt στο Μπρόντγουεϊ το 1989. Η μυστική αρπαγή και την επαίνεσε σε ένα κομμάτι εκείνη τη χρονιά για Οι New York Times το 1989. «Έχει τις καλύτερες από τις αγγλικές και τις καλύτερες από τις αμερικανικές παραδόσεις.

“Αυτό που χαρακτηρίζει τους Άγγλους ηθοποιούς είναι ότι μπορούν να στρίψουν μια πένα – δεν υπάρχει τίποτα τεχνικά που να μην μπορούν να κάνουν. Είναι εύπλαστοι, όπως οι μουσικοί, και από την τεχνική δυνατότητα αποκτούν ελευθερία. Και στην περίπτωση της Mary Beth, υπάρχει ένα είδος αυτοσχεδιαστικού δώρου, μια προθυμία να κάνει την παράσταση φρέσκια κάθε φορά.”

Ο πρώτος της σύζυγος ήταν ο βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός William Hurt. παντρεύτηκαν το 1971, χώρισαν το 1978 και χώρισαν το 1982.

Μεγαλωμένη στην Αϊόβα, όπου μια από τις μπέιμπι σίτερ της ήταν η μελλοντική ηθοποιός Jean Seberg, η Hurt έκανε το ντεμπούτο της στη μεγάλη οθόνη στο Εσωτερικοί χώροι (1978), η πρώτη πλήρης εισβολή του Γούντι Άλεν στο δράμα. Έκανε μια μόνιμη εντύπωση ως Τζόι, ένας επίδοξος καλλιτέχνης που ξεχώρισε από τις αδερφές της, την επιτυχημένη ποιήτρια Ρενάτα (Κίτον) και τη γνωστή τηλεθεάτρια Φλιν (Κρίστιν Γκρίφιθ). Οι κόρες έρχονται μαζί αφού η μητέρα τους (Geraldine Page) παθαίνει ψυχική κατάρρευση.

Αν και ήταν η πρώτη μεγάλου μήκους μεγάλου μήκους της Hurt, ήταν κάτι περισσότερο από το δικό της σε ένα δυναμικό καστ που περιλάμβανε τους EG Marshall, Maureen Stapleton, Sam Waterston και Richard Jordan.

«Η δεσποινίς Χερτ είναι πολύ ελκυστική ως η μικρότερη κόρη που μισεί τη μητέρα της και, ως εκ τούτου, κάνει τα πάντα για να πείσει τον εαυτό της ότι δεν το κάνει», έγραψε ο Βίνσεντ Κάνμπι στην κριτική του για Οι New York Times.

Σε Ψυχρές σκηνές του χειμώνα (1979), σε σκηνοθεσία Τζόαν Μίκλιν Σίλβερ, έπαιξε τη συναισθηματικά μη διαθέσιμη ρομαντική εμμονή του χαρακτήρα του Τζον Χερντ. Και από τον George Roy Hill’s Ο κόσμος σύμφωνα με τον Garp (1982), ανέλαβε τον κεντρικό ρόλο της Helen Holm, μιας έξυπνης, σκληρά ανεξάρτητης γυναίκας που τραβάει το μάτι του TS Garp (Robin Williams), τον παντρεύεται, προδίδει την εμπιστοσύνη του και τελικά γίνεται παθιασμένος υπερασπιστής της κληρονομιάς του.

Δείτε μια συνέντευξη του 1982 για τη δουλειά της στο Garp εδώ.

Η Hurt σπάνια απολάμβανε την κορυφαία χρέωση κατά τη διάρκεια της καριέρας της, και έτσι το προτιμούσε.

«Ποτέ δεν ένιωσα εξαιρετικά άνετα να παίζω πρωταγωνίστρια», εξήγησε σε μια συνέντευξη το 2010. «Δεν μου αρέσει η ευθύνη, υπάρχει η αίσθηση ότι πρέπει να είμαι καλός. Άλλωστε, μου φάνηκαν πολύ πιο ενδιαφέροντα τα δευτερεύοντα μέρη, ειδικά όταν ήμουν νεότερος και οι ρόλοι του inénue ήταν αρκετά ήπιοι.

“Ποτέ δεν ένιωσα πολύ όμορφη, ή απίστευτα έξυπνη ή πνευματώδης, γι’ αυτό πάντα έψαχνα κάτι για (ρόλους) που με κέντριζε το ενδιαφέρον. Και θα έστριβα αυτόν τον χαρακτήρα με έναν τρόπο, επειδή θυμάμαι ότι σκέφτηκα ότι ένας χαρακτήρας ingénue δεν σκέφτεται ποτέ ότι είναι ένας ingénue. Νομίζουν ότι είναι ένα άτομο και έχουν ιδιομορφίες.”

Η Mary Beth Supinger γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1946 στο Marshalltown της Αϊόβα. Ο πατέρας της, ο Φόρεστ, ήταν υπολοχαγός στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η μητέρα της, Ντολόρες, την πήγε μαζί με τις αδερφές της να δουν θεατρικά έργα στο Ντε Μόιν.

«Μόλις είδα μια θεατρική παράσταση στο γυμνάσιό μας -πρέπει να ήμουν στην όγδοη δημοτικού- κατάλαβα ότι ήταν κάτι που μπορούσες να κάνεις», είπε.

Πριν πρωταγωνιστήσει στο Otto Preminger’s Αγία Ιωάννα (1957) και του Jean-Luc Godard’s Λαχανιασμένος (1960), ο Seberg συνήθιζε να της κάνει babysitting.

«Ήταν απλώς ένα παιδί της γειτονιάς», είπε ο Χαρτ. «Ζούσαμε στην Summit Street, η οποία ήταν μεταξύ 6ης και 7ης. Και οι Sebergs ζούσαν στην 6η οδό. Ο πατέρας της ήταν φαρμακοποιός και ο παππούς μου ήταν φαρμακοποιός, έτσι οι οικογένειες γνώριζαν ο ένας τον άλλον για λίγο καιρό».

Μετά την αποφοίτησή της από το γυμνάσιο Marshalltown, γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα για να σπουδάσει θεατρική παράσταση. Στο κολέγιο, επιλέχθηκε για να γίνει μέλος του Mortar Board, μιας εθνικής τιμητικής υπηρεσίας για γυναίκες.

Με πτυχίο τεχνών, η Hurt συνέχισε τις μεταπτυχιακές της σπουδές θεάτρου στο Tisch School of the Arts του NYU το 1969 και γνώρισε και παντρεύτηκε τον William Hurt ενώ βρισκόταν στη Νέα Υόρκη. Επόμενος σταθμός της ήταν το Ealing, η συνοικία του Δυτικού Λονδίνου, όπου έπαιξε με τον θεατρικό θίασο The Questors.

Στο Public Theatre του Joseph Papp, έπαιξε τη Celia σε μια παραγωγή του 1973 Όπως σας αρέσει για το Φεστιβάλ Σαίξπηρ της Νέας Υόρκης. Οι άλλες προσπάθειές της με την εταιρεία περιελάμβαναν ρόλους σε Περικλής, Πρίγκιπας της Τύρου, Οθέλλος, One Shoe Off και Περισσότερα από όσα σου αξίζει πριν κάνει το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ το 1974 παίζοντας τη Μις Πρου σε μια αναβίωση του Αγάπη για Αγάπησε σκηνοθεσία Hal Prince.

Το πρώτο όνομα Tony της Hurt ήρθε το 1976 για τη σειρά της σε μια αναβίωση της κωμωδίας Trelawny των «Πηγαδιών». Μεταξύ αυτών που μοιράζονταν τη σκηνή μαζί της ήταν οι John Lithgow, Mandy Patinkin, Jeffrey Jones, Christopher Hewett, Michael Tucker και, στο ντεμπούτο της στο Broadway, η Meryl Streep.

Ξεκίνησε τον ρόλο της Meg στην παραγωγή του Manhattan Theatre Theatre’s off-Broadway Εγκλήματα Καρδιάς και έλαβε ένα βραβείο Obie, στη συνέχεια συνόδευσε το δράμα στο Broadway.

Το τρίτο της όνομα Tony ήρθε το 1986 για την ερμηνεία της στο δράμα του Michael Frayn Ευεργέτεςγια τις προσπάθειες ενός αρχιτέκτονα να αναζωογονήσει μια υποβαθμισμένη γειτονιά του Λονδίνου. Έδωσε στον Hurt την ευκαιρία να συνεργαστεί με τον μακροχρόνιο φίλο Glenn Close (οι δύο συναντήθηκαν για πρώτη φορά Αγάπη για Αγάπη και πρωταγωνίστησαν ο ένας απέναντι από τον άλλο Ο κόσμος σύμφωνα με τον Garp) και Γουότερστον, που είχε παίξει το έρωτά της Εσωτερικοί χώροι.

Το βιογραφικό του Hurt’s Broadway περιλάμβανε το 1974 Οι Κανόνες του Παιχνιδιού; 1975 Το Μέλος του Γάμου (όπου Close ήταν το understudy της)? του 1976 Μυστική υπηρεσία και Το αγόρι συναντά το κορίτσι; 1977 Ο Βυσσινόκηπος; του 1981 Χορός Twyla Tharp; του 1983 Ο Μισάνθρωπος; του 1996 Μια λεπτή ισορροπία (από τον Edward Albee) του 2008 Κορυφαία Κορίτσια; και του 2011 Το Σπίτι των Μπλε Φύλλων.

Αυτή και ο Schrader παντρεύτηκαν τον Αύγουστο του 1983 στο Σικάγο και εμφανίστηκε σε τέσσερις ταινίες που σκηνοθέτησε: Ελαφρύς ύπνος (1992), Θλίψη (1997), Ο περιπατητής (2007) και Ο Αδάμ Ανέστη (2008).

Δούλεψε επίσης στη μεγάλη οθόνη Μια αλλαγή εποχών (1980), του Μάρτιν Σκορσέζε Η Εποχή της Αθωότητας (1993), ΝΤΑΡΥΛ (1985), το Schrader-penned Βγάζοντας έξω τους νεκρούς (1999), Ο Οικογενειάρχης (2000), M. Night Shyamalan’s Κυρία στο νερό (2006), Το νεκρό κορίτσι (2006), Ανεύρετος (2008) και Αλλαγή στον αέρα (2018).

Και για την τηλεόραση, πρωταγωνίστησε στο δράμα του NBC το 1988-89 Τάτινγκερ και είχε μια αξέχαστη σειρά guest-star μαζί με τον Henry Winkler σε ένα επεισόδιο του 2002 Νόμος & Τάξη: SVU.

Ανάμεσα στους επιζώντες είναι και τα παιδιά της, η Μόλι και ο Σαμ.

Το 1989 Φορές κομμάτι, η Hurt περιέγραψε τη διαδικασία της για το θέατρο. «Προσπαθώ να μην σκέφτομαι το έργο ή τον ρόλο, μέχρι να ξεκινήσω τις πρόβες», είπε. «Και μετά δοκιμάζω ό,τι μου έρχεται στο μυαλό, μέχρι ένα πράγμα να έχει νόημα.

“Μπορεί να πείτε, “Α, είναι πολύ εγωίστρια” και έτσι να το προσθέσετε στον χαρακτήρα. Και μετά ίσως μερικές εβδομάδες αργότερα να πείτε, “Είναι εγωίστρια, αλλά έχει καλές προθέσεις”, κάτι που μετριάζει τον εγωισμό. Είναι απλώς μια διαδικασία πρόσθεσης και αφαίρεσης.”