Χρειάστηκαν μήνες για να πάρει μια διάγνωση ο μπαμπάς – πέθανε 6 μέρες αργότερα

Το τηλέφωνό μου χτύπησε καθώς ο μπαμπάς βρισκόταν αναίσθητος στο κρεβάτι του στο διπλανό δωμάτιο.

«Ο πατέρας σου έχει καρκίνο στο πάγκρεας», είπε ο σύμβουλος επίσημα, «Λυπάμαι, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα».

Ο πατέρας μου, ο Έιμον, πέθανε έξι μέρες μετά το τηλεφώνημα στις 16 Μαρτίου 2023, σε ηλικία 58 ετών.

Αυτό έγινε τόσο γρήγορα.

Τον Νοέμβριο του 2022 παρατήρησα ότι ο μπαμπάς έχασε βάρος, αλλά δεν το σκεφτόμαστε πολύ. Στις αρχές Δεκεμβρίου, κόλλησε μια ίωση που τον έκανε να μην μπορεί να κινηθεί, αφήνοντάς τον πάντα κουρασμένο και με παλινδρόμηση οξέος.

Μέσα σε λίγες εβδομάδες, κυκλοφόρησε ένα μέρος του γάλακτος του. Δεν το γνωρίζαμε τότε, αλλά το σώμα του ήταν απασχολημένο με τον καρκίνο και δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τη μόλυνση.

Την πρώτη εβδομάδα του Ιανουαρίου πονούσε τόσο πολύ που πήγε στο A&E για σάρωση.

Τα αποτελέσματα της αξονικής τομογραφίας αποκάλυψαν τον καρκίνο. Αρχικά, βρέθηκε στα νεφρά του και έτσι προσπάθησαν να κάνουν βιοψία για να καταλάβουν ποιο ακριβώς ήταν το πρόβλημα. Αλλά μετά από καθυστέρηση δύο εβδομάδων το αποτέλεσμα ήταν αναποτελεσματικό, οπότε έπρεπε να κάνουν κάτι άλλο.

Παρόλο που δεν έχουμε ακόμη μια πλήρη επίσημη διάγνωση καρκίνου, ωστόσο, ούτε μία για δύο εβδομάδες, ήμασταν στις αρχές Μαρτίου όταν ο μπαμπάς ήταν άρρωστος στο τελικό στάδιο.

Αυτό περιλάμβανε αρχές της παρηγορητικής φροντίδας, οι οποίες με πολλούς τρόπους σήμαιναν επισκέψεις από πολλούς επαγγελματίες για να κάνουν τη ζωή όσο το δυνατόν πιο εύκολη. Της δόθηκε το δικό της νοσοκομειακό κρεβάτι, επισκέψεις από τον ιατρό της, ομάδες νοσηλευτικής κοινότητας και παρηγορητική φροντίδα.

Ο πατέρας έμενε στον δεύτερο όροφο, αλλά με δυσκολία περπατούσε τόσο σπάνια έβγαινε έξω. Ευτυχώς, ήταν δημοφιλές και είχε πολλούς επισκέπτες.

Στη συνέχεια, στις 10 Μαρτίου, επιτέλους λάβαμε μια κλήση για να επιβεβαιώσουμε τα αποτελέσματα της βιοψίας και τη διάγνωση του επίσημου καρκίνου του παγκρέατος. Σε αυτό το σημείο είχαν περάσει τρεις μήνες από τότε που πήγε για πρώτη φορά στο GP. Ήταν καταστροφικό.

Τις τελευταίες μέρες ήταν μέσα και έξω από τις αισθήσεις του. Το τελευταίο πράγμα που μου είπε ήταν «κι εγώ σ’ αγαπώ», όταν τον βάλαμε ένα βράδυ και του είπα καληνύχτα. Πρέπει να δραπέτευσε με πλήρη άγνοια για τις 12 Απριλίου.

Την επόμενη μέρα η νοσοκόμα μας είπε ότι επρόκειτο να πεθάνει τις επόμενες 24 ώρες, αλλά ο καλύτερός του φίλος, ο πατέρας Νιλ, επισκεπτόταν λίγες μέρες αργότερα. Έτσι κράτησε.

Βέβαια, ο Νιλ πλησίασε και – παρόλο που ο πατέρας του ήταν σε κώμα – του σήκωσε το χέρι. Σαν να προσπαθούσε να μας ενημερώσει ότι ακόμα άκουγε.

Όλοι την καληνύχτισαμε και η θετή μητέρα μου η Τζορτζίνα της ψιθύρισε στο αυτί, «Είναι ώρα τώρα μωρό μου, μπορείς να φύγεις, θα είμαστε όλοι καλά».

Είκοσι λεπτά αργότερα, ξέφυγε.

Παραδόξως, ήταν απίστευτο να είσαι ειρηνικός μαζί του. Στη συνέχεια, όλοι έκαναν αυτό που ήθελε να κάνουμε: έσκασαν το μπουκάλι που έβγαζε φούσκες και κάθισαν όλοι μαζί να πιουν, αστειευόμενοι με περιοδικά δάκρυα θλίψης.

Συντετριμμένη, έξι μήνες μετά το θάνατό της, η θετή μητέρα της διαπιστώθηκε ότι είχε καρκίνο του εντέρου και του ήπατος.

Βλέποντας ότι ο πατέρας της είχε φτάσει, η Τζωρτζίνα έβαλε τον σύμβουλό της να ρωτήσει ποια ήταν η αιτία του θρήνου του. Γι’ αυτό έδωσε σημασία στην ασημική επένδυση που είχε αφήσει τις περισσότερες φορές.

Στον απόηχο του θανάτου τους – ειδικά του πατέρα – αναγνωρίζω ότι η διαφορά στη φροντίδα μεταξύ του πατέρα μου και της Τζωρτζίνας ήταν νύχτα και μέρα. Η Τζορτζίνα μπήκε κατευθείαν σε επείγουσα χειρουργική επέμβαση και ξεκίνησε τη χημειοθεραπεία τρεις εβδομάδες αργότερα.

Αργότερα, ανακαλύψαμε ότι οι σύμβουλοι είχαν πει στον μπαμπά λίγο περισσότερα για το τι είχε περάσει ο καρκίνος και δεν το είχαν μοιραστεί μαζί μας, αλλά και πάλι ένιωθε ότι δεν είχε την πλήρη εικόνα.

Ο καρκίνος του παγκρέατος είναι ο πιο συχνός καρκίνος. Στην πραγματικότητα, περισσότεροι από τους μισούς ανθρώπους με την πάθηση πεθαίνουν μέσα σε τρεις μήνες από τη διάγνωση.

Μοιράζομαι την ιστορία του Patera για να ευαισθητοποιήσω σχετικά με τα συμπτώματα με την ελπίδα ότι θα μπορούσε να σώσει τη ζωή κάποιου.

Θέλω λοιπόν να βοηθήσω στη συγκέντρωση κεφαλαίων για την έρευνα έγκαιρης ανίχνευσης. Για να το κάνω αυτό, έγραψα τον Μαραθώνιο του Λονδίνου του 2025, ο οποίος αναδείχθηκε στη φιλανθρωπική οργάνωση της χρονιάς στο Pancreatic Cancer UK.

Σαν σημάδι από τον μπαμπά. Ήταν αυτός που με έβαλε στο τρέξιμο πριν από μια δεκαετία.

Αυτός είναι λοιπόν ο καλύτερος τρόπος για να τιμήσω το ταξίδι και τη μνήμη μου. Μάλιστα, ο ίδιος έτρεξε τον Μαραθώνιο του Λονδίνου σε διακόσια πενήντα χρόνια, σημειώνοντας συχνά ότι ήταν ένα από τα μεγαλύτερα γεγονότα που έγιναν ποτέ.

Ξέρω ότι είμαι τόσο χαρούμενη και περήφανη.

Δημοσιεύτηκε αρχικά στις 16 Απριλίου 2025

Έχετε κάποια ιστορία που θα θέλατε να μοιραστείτε; Επικοινωνήστε στέλνοντας email στο Ross.Mccafferty@metro.co.uk.

Μοιραστείτε τις απόψεις σας στα σχόλια παρακάτω.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Ταξίδεψε έξι ώρες για να με συναντήσει – εξαφανίστηκε

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Με χτύπησε ένα φορτηγό – τότε η γυναίκα μου παρατήρησε κάτι για τα γένια μου

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Μου απαγόρευσαν από κάθε παμπ στην πόλη – ήταν μια κλήση αφύπνισης

Σχόλια

Προσθήκη ως προτιμώμενη πηγή