Τα αγόρια στο σχολείο μου απαγόρευσαν από το ντους στο γυμναστήριο

Μπαίνοντας στα αποδυτήρια των αγοριών, ιδρωμένος και λαχανιασμένος, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά.

Σίγουρα, ήμουν κουρασμένος από το μάθημα PE που μόλις έκανα, αλλά ο πραγματικός λόγος δεν ήταν σε λειτουργία μάχης ή πτήσης.

Καθώς πλησίαζε η βροχή, μια λέξη από έναν συμφοιτητή ήρθε σαν ρολόι: “Μην γέρνεις εδώ!”

Ήμουν 14 τότε και ούτε καν γκέι ή μη δυαδικό τότε. Αλλά είχε τόσο βαθιά επίδραση πάνω μου – που δεν θα μπορούσα να πατήσω το πόδι μου σε γυμναστήριο παρά μόνο μια δεκαετία αργότερα.

Πήγα στο γυμνάσιο στα 13 μου και μαζί του ήρθε μια νέα ομάδα αγοριών σε απότομη εφηβεία. Όταν οι ορμόνες πετούσαν και αρχίσαμε όλοι να ταξιδεύουμε ως έφηβοι, προσπάθησα να κάνω φίλους. Δεν είχαμε κοινά ενδιαφέροντα και σύντομα έγινα εύκολος στόχος.

Από εκείνη τη στιγμή, κάθε μάθημα ΠΕ θα ήταν το ίδιο. Ούτε είμαι ο μόνος που έγινε μέλος.

Υπήρχαν άλλα δύο αγόρια στην τάξη μου – το ένα ήταν σωματικά αδύναμο, το άλλο πολύ ντροπαλό – που είπαν από τη δημοφιλή ομάδα αγοριών να αλλάξουν γωνία.

Αυτό μας έκανε αδύνατη την είσοδο, ειδικά εμένα. Αν προσπαθούσα κιόλας, θα με χτυπούσαν με έτοιμες πετσέτες.

Όχι μόνο ήταν κοινωνικά καταθλιπτικό, αλλά με εμπόδισε να βρω οποιαδήποτε απόλαυση στα παιχνίδια που παίζαμε. Αυτός ο εξοστρακισμός θα με ακολουθήσει από τα αποδυτήρια στον αγωνιστικό χώρο, όπου θα ήθελα να με στοχοποιήσουν ή τελικά να μην με επιλέξουν ποτέ να είμαι μέλος της ομάδας κάποιου.

Γι’ αυτό φοβάμαι τους χώρους γυμναστικής ή κάθε είδους χώρους όπου ενθαρρύνονται οι αθλητικές ομάδες για τα επόμενα χρόνια. Επίσης, θα απέφευγα ενεργά να πηγαίνω σε καταστήματα που πουλούσαν ενεργά ρούχα και δεν θα πήγαινα στο γυμναστήριο – είδα ότι καταλήγουν να φτάνουν στο street food. Όταν φοβόμουν τις ασκήσεις, είδα ότι έτρωγα πιο αυστηρά για να μην πάρω κιλά και να κρατήσω τον εαυτό μου αδύνατη και υγιή.

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας βρήκα έναν τρόπο να ασκούμαι χωρίς το άγρυπνο μάτι πιθανών νταήδων – πηγαίνοντας βόλτες ή δουλεύοντας στο πάρκο.

Όταν αφέθηκα στην τύχη μου και έσπρωξα μακριά από τον κόσμο – συνειδητοποίησα ότι υπάρχει χαρά και ευκολία στην άσκηση. Έπρεπε απλώς να το ανακαλύψω μόνος μου και αυτή ήταν η συνειδητοποίηση που με ώθησε να βρω μια ευκαιρία για την κοινότητα.

Αφού μπορέσαμε να επιστρέψουμε με ασφάλεια στην εταιρεία, αποφάσισα να μπω στο γυμναστήριο σε ηλικία 25 ετών, το οποίο ήταν ένα τεράστιο περιοδικό με μηχανήματα και τύπους και κωδικούς κλειδιών και οδηγίες. Ένιωσα, ωστόσο, ότι χωρίς ένα συγκεκριμένο όργανο θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω. γιατί τα βάρη και η δύναμη της περιοχής δεν είναι σαν τα δικά μου.

Ήμουν queer και έζησα ως μη δυαδικό άτομο για 10 χρόνια, οπότε δεν φοβόμουν την ταυτότητά μου, και πήγαινα στο γυμναστήριο με βαμμένα νύχια, με κονσίλερ και μάσκαρα.

Αλλά το γυμναστήριο είναι πολύ γεμάτο με νεότερους στις ομάδες, κάτι που ήταν η ενέργεια που έζησα στα αποδυτήρια στο σχολείο. Αν και έχω βιώσει άμεση ομοφοβία ή τρανσφοβία, δεν ένιωθα ότι μπορούσα να εκφραστώ ελεύθερα χωρίς να φοβάμαι ότι θα χτυπήσω αυτούς τους ανθρώπους στα αποδυτήρια.

Κανένα είδος ουδέτερου χώρου εκτός από το μπάνιο, οπότε το άγχος μου μεγάλωνε με κάθε ταξίδι εκεί.

Τώρα 28 χρονών, είμαι πολύ νεότερο μέλος, προέβλεψε περισσότερο γυμναστήριο, το οποίο ξέρω ότι αισθάνομαι άνετα και ασφαλής, σαν ένα μικρότερο περιβάλλον με λιγότερους ανθρώπους και περισσότερη βοήθεια από δασκάλους ή προπονητές.

Υπάρχει μια συλλογική αίσθηση κοινότητας που δεν έχω νιώσει πριν.

Υπάρχουν διαφορετικές ηλικίες ανδρών και γυναικών διαφορετικών σωματικών τύπων που βρίσκονται στο χώρο για να είναι σε φόρμα, δυνατοί και δραστήριοι – όπως κι εγώ.

Ακόμη και από την αρχική περιοδεία, παρατήρησα τις ουδέτερες ως προς το φύλο εγκαταστάσεις και την έμφαση στο να αντιμετωπίζουμε κάθε άτομο ως αθλητή και λάτρη της φυσικής κατάστασης και όχι ως πελάτη.

Από αυτό το γυμναστήριο ένιωσα ότι αποφάσισα να μοιραστώ τη σεξουαλικότητα και την ταυτότητα φύλου μου με τους εκπαιδευτές, καθώς δημιουργούσαν ένα περιβάλλον όπου ένιωθα ότι μπορούσα να φέρω ολόκληρο τον εαυτό μου στον χώρο.

Έστειλα ένα email, γνωστοποιώντας ότι ήμουν νέο μέλος και απολάμβανα τον χρόνο μου εκεί, και ότι ήμουν επίσης μη δυαδικός, οπότε χρησιμοποίησα αυτές τις αντωνυμίες. Ήθελα να ρωτήσω αν μπορούσαν να επιτρέψουν σε κάποιους από τους δασκάλους ή τους δασκάλους των οποίων τα μαθήματα παρακολουθούσα να γνωρίζουν.

Ήταν τρομακτικό να στείλω το email, αλλά ένιωθα σωστό.

Το email μου αντιμετωπίστηκε με σεβασμό και ευγνωμοσύνη που έμοιαζε σαν μια κρίση στη σχέση μου με τη φυσική κατάσταση. Μου απάντησαν ότι ήμουν «πολύ ευπρόσδεκτος» στις εγκαταστάσεις και ότι η ομάδα «ήξερε» ότι ήμουν «βολικός».

Ένιωσα άμεση ανακούφιση.

Τώρα, όταν εντοπίζω έναν σύντροφο σε ένα μάθημα γυμναστικής, η ταυτότητά μου δεν είναι θέμα. Είμαστε εκεί για να επικεντρωθούμε στη φυσική μας κατάσταση – και αυτό είναι όλο.