Περπάτησα όλη τη χώρα μέσα σε 5 ώρες

Αυτό που λείπει από τον Άγιο Μαρίνο σε μέγεθος, υπερκαλύπτει την απότομη κλίση – όπως ανακάλυψα σε ένα πρόσφατο ταξίδι για πεζοπορία σε όλο το μήκος αυτής της μικροπεριοχής.

Με λίγο πάνω από 60 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ο Άγιος Μαρίνος κατατάσσεται μεταξύ των μικρότερων εθνών του κόσμου.

Κερδίζει επίσης τον τίτλο του ως ένα από τα παλαιότερα σωζόμενα πριγκιπικά κράτη, που ιδρύθηκε το 301 μ.Χ.

Έχοντας κάποτε καλύψει το μήκος ενός άλλου μικροκράτους, του Λιχτενστάιν, αποφάσισα ότι η ιδέα της πεζοπορίας στον Άγιο Μαρίνο μπορεί να ήταν διασκεδαστική και η φίλη μου Τζέιν ήταν αμέσως έτοιμη για την πρόκληση.

Ο Άγιος Μαρίνος βρίσκεται στα δυτικά της Μπολόνια της Ιταλίας, μια πόλη που εξυπηρετείται από την British Airways και τη Ryanair με καθημερινές πτήσεις. Από τη Μπολόνια είναι περίπου μία ώρα με το τρένο μέχρι το Ariminum, το οποίο απέχει είκοσι λεπτά από τα σύνορα του Αγίου Μαρίνου.

Επισκεφθήκαμε για λίγο τα αξιοθέατα στο Arimino – το σπίτι της παλαιότερης ρωμαϊκής αψίδας της Ιταλίας, του Αρχιερέα του Αυγούστου – πριν μπούμε στο λεωφορείο για το Main Street Hotel, στο οποίο επιβιβαστήκαμε με λίγο πάνω από 60 £ τη βραδιά στην Booking.com, συμπεριλαμβανομένου του πρωινού.

Ήρθαμε απροετοίμαστοι, δεν είχαμε δειπνήσει και είχαμε λίγο φαγητό σε κοντινή απόσταση με τα πόδια.

Γι’ αυτό βρεθήκαμε σε ένα υπέροχο μέρος που ονομάζεται Amici Fun Station: ένα βενζινάδικο που λειτουργεί ως μπαρ και εστιατόριο.

Εκεί είχαμε μια ποικιλία από ιταλικά σνακ και ποτά πριν αποσυρθούμε για τη νύχτα.

Το επόμενο πρωί ξεκινήσαμε στις 8 το πρωί, περνώντας τα σύνορα για τον Άγιο Μαρίνο λίγο μετά το ξημέρωμα.

Κοντά στα σύνορα, ο Άγιος Μαρίνος έχει μια πιο πολυσύχναστη αίσθηση, με εργοστάσια και αγορές εξόδου – με τη βοήθεια του φορολογικού του καθεστώτος – αλλά όσο προχωρούσαμε, τόσο περισσότεροι δρόμοι έδιναν τη θέση τους σε λωρίδες στάθμευσης και πιο ήσυχους δρόμους, περνώντας απαλά από ελαιώνες και χωράφια.

Στο δρόμο μας μέσα από τη χώρα, ανυπομονούσαμε να φτάσουμε στην καρδιά της – το ιστορικό κέντρο, γνωστό για την τέλεια παλιά πόλη της, στην κορυφή των 739 μέτρων, το όρος Titano, με εκπληκτική θέα στη γύρω ύπαιθρο.

Τρεις μεσαιωνικοί πύργοι κάθονται εντυπωσιακά στο προσκήνιο, τα σημεία των θαυμάσιων καθρεφτών.

Το 2008, το ιστορικό κέντρο του Αγίου Μαρίνου προστέθηκε στον κατάλογο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, ένα σπάνιο παράδειγμα μεσαιωνικού κράτους που έχει διατηρήσει τόσο την ανεξαρτησία του όσο και τις πολιτικές παραδόσεις του από τον Μεσαίωνα.

Ομολογουμένως, ο Ιανουάριος δεν είναι η ιδανική εποχή για πεζοπορία στον Άγιο Μαρίνο, αλλά αρκεστήκαμε σε περισσότερους από 8°C αέρα – και ευτυχώς η βροχή έμεινε μακριά.

Η μόνη ταλαιπωρία ήταν η ομίχλη, που κρεμόταν ξαπλωμένη όλη μέρα, παρά τις προσπάθειες του ήλιου να την κάψει.

Μερικές φορές ήταν δύσκολο να δούμε τον δρόμο μπροστά, και όταν φτάσαμε στο ιστορικό κέντρο, για το οποίο μας πήρε περίπου τρεις ώρες, δεν είχαμε ιδέα τι κατασκευές κρέμονταν από πάνω μας.

Φτάνοντας στην κορυφή του όρους Τιτάνα, οι επάλξεις σημαίνουν τους απότομους, στενούς, συχνά πλακόστρωτους δρόμους που οδηγούν στο βουνό, ειδικά όταν κινούνται μεταξύ του κέντρου της πόλης και των τριών αμυντικών πύργων.

Η ανάβαση είναι αναμφίβολα απαιτητική, αλλά η πόλη χαρακτηρίζεται προσεκτικά με καφετέριες, εστιατόρια και γραφική θέα – τέλειες δικαιολογίες για να σταματήσετε, να πάρετε την ανάσα σας και να απολαύσετε τη θέα.

Δυστυχώς, δεν υπήρχε θέα της ημέρας που ανεβήκαμε εγώ και η Τζέιν, οπότε πιέσαμε πεισματικά μέχρι να φτάσουμε στην κορυφή.

Δεδομένου του θλιβερού καιρού, είχαμε σχεδόν ολόκληρη τη μεσαιωνική πόλη για τον εαυτό μας, περικυκλωμένη από τον θόρυβο άλλων τουριστών.

Μετά τον προορισμό, επισκεφτήκαμε κάθε έναν από τους πύργους. Δύο από αυτά – η Guaita, η πρώτη και η Cesta, η δεύτερη – είναι προσβάσιμες με 11 ευρώ, ενώ το εισιτήριο παρέχει επίσης είσοδο σε πολλά μουσεία και παλάτσο σε όλη την πόλη.

Ο τρίτος πύργος, ο Montale, χτίστηκε ως στρατηγική σκοπιά τον 14ο αιώνα, είναι μικρότερος και φαίνεται μόνο από έξω.

Μετά από μια ωραία ξεκούραση από το καρότσι και πλοήγηση στον προσβάσιμο πύργο και αρχαίους περιπάτους, ξεκινήσαμε την κατάβαση με άλλες δύο ώρες πριν από εμάς μέχρι να φτάσουμε στο τέλος του Αγίου Μαρίνου.

Διασχίζοντας το τελευταίο κομμάτι της χώρας μας, βρήκα ένα εστιατόριο κοντά στα σύνορα που φαινόταν αυθεντικό και χαμηλών τόνων, με ένα μπολ με ταλιατέλες τρούφας να τραβάει το βλέμμα μου στις εικόνες Google.

Ευτυχώς, ο περίπατος ήταν λιγότερο απότομος μετά το μισό του δρόμου, αν και το camo – η σκωτσέζικη φράση για ένα τόσο ελαφρύ μείγμα και ομίχλη – μας ενθάρρυνε να ανεβάσουμε το ρυθμό μας για να ακολουθήσουμε το μονοπάτι.

Μετά από αρκετή περιπλάνηση σε καταπράσινα μονοπάτια και δρόμους με στροφές, φτάσαμε τελικά στο τέλος του ταξιδιού μας, για να συναντηθούμε με τη συντριπτική πραγματικότητα: δεν φαινόταν να υπάρχει εστιατόριο.

Ήμουν ξένος γιατί μας οδηγούσε σε έναν ψεύτικο προορισμό, οπότε επιμείναμε να πάμε λίγο παρακάτω. Στη συνέχεια, βγαίνοντας από το σκοτάδι γύρω από μια στροφή του δρόμου, εμφανίστηκε μια πινακίδα σε μικρή απόσταση, που αναγγέλλει το Ristorante La Locanda.

Δεν είχε γευτεί ποτέ ανακούφιση. Αν σκοπεύετε να ξεκινήσετε το δικό σας ταξίδι στον Άγιο Μαρίνο, θα συνιστούσα ανεπιφύλακτα να αναζητήσετε αυτό το σπιτικό εστιατόριο. Διοικείται από μια ομάδα συζύγων, έχει μια γνήσια και ειλικρινή αίσθηση και σερβίρει νόστιμα τοπικά πιάτα σε εκπληκτικά λογικές τιμές.

Η Τζέιν και εγώ γιορτάσαμε το ταξίδι μας στην εξοχή με ταλιατέλες τρούφας, ραβιόλια, σαλάτα caprese και ένα μπουκάλι κρασί – όλα με μόλις 45€. Για να το ολοκληρώσουμε, ο Didacus, ο ιδιοκτήτης, μας έφερε στη μαρέγκα auella, το κέικ φρούτων και το υγρό σαντιγί στο σπίτι, προσθέτοντας στο διάσημο απόσταγμα.

Όλα, όπως λένε, με μια μέρα δουλειά – και το περπάτημα στο μήκος του Αγίου Μαρίνου αποδείχτηκαν η καλύτερη ανταμοιβή για την προσπάθεια: κούρσα στο χωριό, τα μνημεία του Μεσαίωνα και ένα αξιοπρεπώς αξέχαστο γλέντι, που έφερε τα πάντα στο τέλος.

Το Yotel City του Λονδίνου προσφέρει δωμάτια σε λογικές τιμές και βρίσκεται κοντά στο σταθμό Stansted Express προς Liverpool Street, όπου τα τρένα εκτελούν δρομολόγια προς το αεροδρόμιο Stansted. Πτήσεις προς Μπολόνια εκτελούνται καθημερινά από το Stansted με τη Ryanair.

Έχετε κάποια ιστορία να μοιραστείτε;

Επικοινωνήστε στέλνοντας email στο MetroLifestyleTeam@Metro.co.uk.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Ανασκόπηση business class της British Airways: «Έφυγα» πρώτος – ορίστε τι δεν σας λέει κανείς.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Το «Superb» κλειστού θεάτρου στέφθηκε το καλύτερο στο Ηνωμένο Βασίλειο και οι γονείς λένε: «Θα επιστρέψουμε»

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Το μεγαλύτερο McDonald’s στον κόσμο μόλις άνοιξε – και μόλις 3 ώρες από το Λονδίνο

Σχόλια

Προσθήκη ως προτιμώμενη πηγή