Πήγα σε μια πολική αποστολή στην τελευταία μεγάλη έρημο του κόσμου – ιδού τι έμαθα

Όταν έγραψα μια πολική αποστολή στη Φινλανδία, είχα ένα ανθρώπινο όραμα για τα νορβηγικά βουνά: καθαρός αέρας, λίγο σκι, ίσως μια ή δύο ΣΥΖΗΤΗΣΗ.

Αυτό που έλαβα ήταν ένα μεταπτυχιακό στην αρκτική επιβίωση, που περιελάμβανε το “Code Brown Protocol”, ρίξιμο σε νιφάδες πάγου και ανακάλυψα ότι η καυτή πολέντα μπορεί να αισθάνεται σαν θρησκευτική εμπειρία αν πεινάς αρκετά.

Το Finse είναι ένας μικρός σταθμός σε μεγάλο υψόμετρο, προσβάσιμος μόνο μέσω φράγματος. Κάτοικοι: 9

Ο κόσμος είναι άσπρο στο άσπρο, κάτι που η φύση δεν έχει σκοπό να το θυμίσει στους ανθρώπους. Ο φίλος σου γίνεται εχθρός σου αλλά και φίλος σου.

Κατά τη διάρκεια της ημέρας προσπαθεί να σας σπρώξει πίσω μέσα από το χιόνι, αλλά βλέποντας ένα ποτάμι σκόνης να ρέει κάτω από το βουνό σε ένα μέρος όπου σχεδόν δεν υπάρχει ζωή, νιώθεις παράξενα ζωντανός. Αυτό σε κάνει να νιώθεις λιγότερο.

Τη νύχτα ουρλιάζει πάνω στη νάιλον σκηνή σου σαν να είναι ζωντανή. Όταν σταματάει, η σιωπή είναι χειρότερη: μια βαριά σιωπή που νιώθει σαν τα ίδια τα βουνά να τα κοιτούν.

Για την ημέρα του κόσμου μας ήταν ένα λευκό δυαδικό. Ο ουρανός ήταν λευκός, το χιόνι ήταν λευκό και ο ορίζοντας απλά δεν ήταν εκεί. Μερικές φορές δεν μπορούσαμε να δούμε τα σκι μας. Μετά μέσα από την μπλε ομίχλη.

Ο παγετώνας Hardangerjøkulen υψώνεται μπροστά σας σε έναν τεράστιο βράχο πολικού μπλε. το πρώτο φυσικό χρώμα είχε φανεί από τα ίχνη στο Finse.

Φτάνοντας εκεί είχε κερδίσει σε πνεύμα και σώμα, ο Λούις και η Αμέλια Ραντ από την αποστολή και τα ρούχα της παρέας του Σάκλετον – καθοδηγούμενοι καλύτερα από τη δύναμη των βουνών.

Προσπάθησα να εξηγήσω την αποστολή για σκι στον συμπαίκτη μου, Τζέικ, του οποίου τα διαπιστευτήρια περιλαμβάνουν κωπηλασία από το Περθ στην Κένυα σε 71 ημέρες, ως διασταύρωση μεταξύ πατινάζ στον πάγο και σκι κατάβασης, αλλά μόνο τα χειρότερα κομμάτια.

Η μετατροπή της γέφυρας απαιτεί ένα μικρό αεροδρόμιο και ο έλεγχος των ψύλλων πάγου είναι σε μεγάλο βαθμό μια πράξη πίστης.

Ο Λούις, πρώην στρατιώτης της SAS, με την ήρεμη εξουσία κάποιου που είχε περάσει περισσότερο χρόνο σε εχθρικούς κύκλους από τους περισσότερους, επεσήμανε ότι το βουνό ήταν μια μεγάλη πεδιάδα.

Δεν ήταν καν καθαρό. Κάποια στιγμή με έπιασαν να πέφτω ενώ κανείς δεν κοίταζε.

Όταν προσπάθησε να είναι ο μόνος μάρτυρας, του επεσήμανα ότι θα παραδεχόταν και αυτή την υπεράσπιση και ότι θα του κόστιζε ένα μπουκάλι κρασί σε αντάλλαγμα.

Η ζωή της αποστολής ορίζεται γρήγορα από τα νέα της συστήματα.

Μεταξύ αυτών είναι το «Code Brown Protocol». Η συνετή συμφωνία είναι ότι όταν κάποιος ανακοινώνει τον «Κώδικα Μπράουν», όλοι μένουν στα καταφύγια.

Υπήρχαν επίσης χαρακώματα απόγνωσης: χαρακώματα στη σκηνή μας σκαμμένα στο χιόνι, μέσα από τα οποία ο ψυχρότερος αέρας ρέει μακριά μας.

Ο σκηνοθέτης μου Aslan και εγώ αποζημιώσαμε για τις αντίστοιχες ανασκαφές μας με την εσωτερική διακόσμηση, την οποία περιέγραψα αισιόδοξα ως ένα ντουλάπι με χιόνι.

Είναι όμως ένα χιούμορ που έχει μια συγκεκριμένη προϋπόθεση στις συνθήκες της δράσης.

Η Aurelia, της οποίας η ήρεμη ελευθερία κρατούσε τα πάντα ήσυχα ταυτόχρονα, έσωσε το μυαλό της σε μια ακριβή στιγμή βγάζοντας μια πίπα Pringles μετά την ομολογία μου ότι είναι η μεγαλύτερη αδυναμία μου.

Ο Τζέικ, εν τω μεταξύ, ξεφεύγει με το Λαμπραντόρ βιασύνη, βρίσκοντας το χιόνι για πρώτη φορά. Οι περιπέτειές του ήταν τόσο δραματικές που μιμήθηκαν την τέχνη της παράστασης.

Και μετά ήταν η Μαρίνα. Στα 61 της, η Μαρίνα έκανε μεγάλο μέρος της εκστρατείας ισχυριζόμενη ότι δεν ήταν σωματικά σε θέση να το κάνει, κάτι που θα ήταν προφανές επιχείρημα αν δεν ολοκλήρωσε μια ενεργή εκστρατεία εκείνη τη στιγμή.

Του είπα ότι ο πιο δυνατός λύκος περπατάει στην πλάτη του κακού. που του άρεσε αρκετά.

Σημειώσαμε τη μέρα με πρωινό και δείπνο, αλλά όλα τα ενδιάμεσα έτρεφαν συνεχώς το θηρίο.

Έμεινα έκπληκτος που είδα τους ηγέτες μας να τρώνε πρωινό στις 10.30 π.μ., αλλά σύντομα συνειδητοποίησα ότι φάγαμε με κάθε ευκαιρία.

Σε μια πολύ κουραστική μέρα, χρειαζόμουν περίπου 5.000 θερμίδες, έτσι έπινα συνεχώς υγρό φυστικοβούτυρο και έτρωγα πολλά μείγματα.

Πριν μαγειρέψει το δείπνο (ένα κατεψυγμένο γεύμα κοτόπουλου που ήταν πολύ πιο νόστιμο από όσο νόμιζα), ο Ασλάν μου έσωσε τη ζωή.

Καθώς άναψα τη σόμπα κοντά στη σκηνή μας, τα χρόνια κλώτσησαν σαν ανόητος. Σήκωσε προσεκτικά τη φωτιά και την πέταξε στο χιόνι.

Τυλιγμένοι με τα απαλά ζεστά μπουφάν Titan, συμμετέχουμε στη σκηνή «The Ritz» (Λουίς) για ένα κοινό μπουκάλι aquavit. Μιλήσαμε πολύ για τις τηλεοπτικές εκπομπές που θα παρακολουθούσαμε πριν πάμε για ύπνο.

Χύθηκα στον υπνόσακο μου και ανακουφίστηκα με το πόσο άνετο ήταν. Οτιδήποτε είχε βραχεί κατά τη διάρκεια της ημέρας – γάντια με επένδυση, γάντια και κάλτσες – το βάζαμε ξανά μέσα στον υπνόσακο στα πόδια μας για να στεγνώσει ενώ έθαψα το τηλέφωνό μου για να εξοικονομήσω μπαταρία.

Πριν φύγω, ο Shackleton μου έδωσε μια λίστα με το κιτ. Σκέφτηκα ότι ίσως χρειαστεί να κόψω κάποιες γωνίες, αλλά χαίρομαι που δεν έπρεπε. Επιμένουν στους ειδικούς. Εμπιστευτείτε τη λίστα.

Το πρωί δεν ήταν τόσο άγριο όσο φανταζόμουν, αλλά ντύθηκα πιο γρήγορα από ό,τι συνήθως, και με ενθάρρυνε ο καφές και η λίγη πολέντα μούρων να μας συντηρήσουν ενώ ξεθάβαμε τον δρόμο μας από το χιόνι που είχε φυσήξει πάνω από τη σκηνή κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Το τελευταίο slog πέρα ​​από την παγωμένη λίμνη πίσω στο Finse ανταμείφθηκε με βάφλες, μπύρα και, φυσικά, Pringles.

Πριν από τρία χρόνια ήταν στα πρόθυρα της παχυσαρκίας και δεν ονειρευόμουν ποτέ ότι θα τραβούσε τον πολτό “Baby Wall” (δεν είναι μωρό).

Αυτό το ταξίδι έμελλε να είναι το κερασάκι στην τούρτα ενός μεγάλου ταξιδιού γυμναστικής, αλλά αποδείχθηκε κάτι περισσότερο.

Όταν βγήκα στο Όσλο και παρακολούθησα τους επιβάτες που περπατούσαν την Παρασκευή το βράδυ, αυτό που είχε πει η Αμέλια με χτύπησε.

Μου είπε ότι ήταν ένας «συνηθισμένος άντρας που έκανε κάτι εξαιρετικό». Συνειδητοποίησα ότι με περιέβαλαν οι απλοί άνθρωποι, όπως εσύ κι εγώ, λίγα μόλις βήματα μακριά από την εξαιρετική πρακτική.

Τώρα που είδα το μπλε, έμεινα μόνος με μια ελαφρώς επικίνδυνη σκέψη: Τι μετά;

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Έμεινα σε 100 ξενοδοχεία πέντε αστέρων – αυτό κάνουν πάντα λάθος

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Πεζοπορία πέρα ​​από το hangover: Γιατί το Gen Z είναι καλό για διαφορετικούς τύπους διακοπών

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Έχω ταξιδέψει σε 88 χώρες – Η Ανταρκτική είναι το πιο περίεργο μέρος που έχω πάει