Ο συντάκτης είναι γνωστός συγγραφέας για το τεύχος Μαρτίου της εικόνας

Το ψήφισμά μου για την Πρωτοχρονιά είναι να περπατάω στο Griffith Park μία φορά κάθε δεύτερη εβδομάδα. Αυτό δεν είναι δύσκολο να επιτευχθεί – μένω 15 λεπτά από μια από τις κύριες εισόδους του πάρκου – και όμως το κάνω περισσότερο σαν μια φορά το μήνα. Ωστόσο, αυτές οι περιστασιακές βόλτες είναι ήδη από τις πιο αξέχαστες εμπειρίες μου της χρονιάς: τα πυκνά πράσινα φύλλα από όλη τη βροχή, η ανταμοιβή της λεμονάδας φράουλας από το Trails Cafe, ξαπλωμένος στο γρασίδι μπροστά από το παρατηρητήριο, και βλέποντας τα σύννεφα να απλώνονται και να αραιώνουν, κουβεντιάζοντας με έναν φίλο και βγάζοντάς τον φωτογραφία να τον ακούει κατά τη δύση του ηλίου. οι θάμνοι. Κάθε χρόνο τα πράγματα που φαίνονται να λείπουν και να είναι εκτός γραμμής φαίνεται να είναι περισσότερα. Μια φορά διάβασα μια λίστα με τις αποφάσεις του νέου έτους, συμπεριλαμβανομένου του επιπλέον βήματος μόλις ξυπνήσεις, να έχεις την πρώτη επαφή με τη Γη. Προσπάθησα να το κάνω αυτό, αλλά κυρίως ένιωθα μπερδεμένη και κουρασμένη κάτω από τον Ήλιο στην μπροστινή μου βεράντα, περιμένοντας τη Γη να δουλέψει πάνω μου. Από τότε με δέχτηκαν ως κοπέλα που θέλει να είναι με τις πιτζάμες της όσο το δυνατόν περισσότερο το πρωί, στο κρεβάτι στον καναπέ.

Αλλά πρέπει να είμαι περισσότερο έξω. Αυτό που πρέπει να πω είναι ότι πρέπει να είμαι με περισσότερους άλλους, πρέπει να δίνω περισσότερη προσοχή, πρέπει να είμαι περισσότερο μέρος των φυσικών πραγμάτων.

Αυτό το τεύχος γιορτάζει την ύπαιθρο του Λος Άντζελες, τις πολλές ζωές που έζησαν κάτω από τον χαλαρό ουρανό του. Υπάρχουν λιγότεροι εξωτερικοί κανόνες, λιγότερα όρια: μεγάλες μέρες καφέ, βόλτες στο ποτάμι, οι σκέψεις αποκλίνουν. Και έτσι, επειδή είμαστε ευλογημένοι με καθαρό καιρό, ολόκληρες γειτονιές και περιοχές μπορεί να διακινδυνεύσουν να χυθούν σε έναστρους χώρους, όπου το γέλιο γίνεται πιο δυνατό, η μουσική φυσάει και ο δρόμος γίνεται γέφυρα. Είναι πολύ εύκολο να υποχωρήσουμε στα κλειστοφοβικά δοχεία των οθονών μας που προκαλούν πτώση. Κατακτώντας την αγορά των αγροτών του Χόλιγουντ με γιγάντιες κεφαλές μαρουλιού και καλυμμένες ανθοδέσμες αισθάνεστε όχι μόνο απελευθέρωση, αλλά και αντίσταση και ανθεκτικότητα. Συμφωνήσαμε ακόμη για χρυσούς κρίκους και υπερμεγέθη σακάκια στο Santee Alley, ντυθήκαμε ο ένας στον άλλον σε ένα καφέ της Βενεζουέλας στο Melrose και ονειρευόμασταν μέσα από τα χρώματα της China town. Εξακολουθούμε να μαζεύουμε τις πινιάτες και εξακολουθούμε να συλλέγουμε από τον εαυτό μας μέσω των ειδήσεων που ξεφυλλίζουμε καλλιτεχνικά περιοδικά και συναντάμε ομοϊδεάτες αγνώστους. Από εδώ μπορεί να είναι όμορφο.