«Οι προδότες γελούν μαζί σου»: Η εβδομάδα μου ντυμένη σαν βασίλισσα Κλαούντια δημόσια

Την τελευταία ώρα είχε φούστα, έκλαψα. Έκλαψα και έκλαψα με λυγμούς, ακόμα και (μην το πεις σε κανέναν) χτύπησα λίγο τον τοίχο.

Όχι μόνο φαινόταν άσχημα – φαινόταν φρικτό. Αποδεικνύεται ότι το παλιό ρητό είναι αληθινό: δεν συμβαίνει ποτέ μετά από ένα σημαντικό γεγονός της ζωής, όπως ο γάμος (ή το διαζύγιο).

Ωστόσο, νήστεψα λίγα χρόνια αργότερα, όταν έμαθα αυτό το κρίσιμο μάθημα ζωής και το ξανακάνω. Εκτός από αυτή τη φορά, είναι η φούστα της Claudia Winkleman.

Αυτό είναι σωστό: σε πιο σοβαρή δημοσιογραφία (μια πιο υγιής εμμονή με την τηλεοπτική εκπομπή καθένας Μιλάει), αποφάσισα να κολλήσω το είδωλό μου σε μεγάλες, βασικές και χοντρές φούστες και να δω πώς αντέδρασε ο κόσμος όταν πήγα με φουλ προδότες στο διάδρομο του ψωμιού του τοπικού σούπερ μάρκετ.

Θα μπορούσα να βγάλω ταρτάν και δέρμα, συν ένα δερμάτινο δάχτυλο για να τρέχω στο σχολείο; Θα μου έδειχναν οι άνθρωποι την ύποπτη εμφάνιση ότι φοράω ψεύτικη γούνα ενώ οδηγώ με βενζίνη και μάλλινο παλτό στο λεωφορείο – ή (τρόμος) θα πίστευαν ότι ντύνομαι πάντα έτσι; Και τι γίνεται αν το περιθώριο πέσει στο τοπικό πάρκο;

Υπήρχε μόνο ένας τρόπος για να το μάθετε.

Στο παιχνίδι τρέξιμο

Ανάμεσα σε όλες τις κοινωνικές αρένες των μονομάχων, κανένα δεν είναι τόσο άγριο όσο λειτουργούν τα σχολεία ή κάτω από 10 δευτερόλεπτα. «Γιατί είσαι ντυμένος σαν τον Μάικλ Τζάκσον;» ρωτάει ο φίλος του γιου μου ωμά, κοιτώντας με στο μαγαζί μου ταρτάν και μεταξωτό σακάκι και μπορντό μπανί? Η μία μου χωρίς δάχτυλα, μαύρη δερμάτινη μπάλα με καρφιά (έχασα την άλλη κάποια στιγμή στα τέλη της δεκαετίας του 1980).

«Είμαι ντυμένος Claudius Winkleman», εννοώ πολύ ελαφρά, αλλά τα παιδιά είναι σαν καρχαρίες. Μυρίζουν φόβο. Δεν θα αρπάξω την ευκαιρία να διευθύνω την Claudia στο σχολείο. Ανησυχώ επίσης πολύ ότι ο γιος μου θα μείνει για πάντα γνωστός ως «αυτός με την περίεργη μαμά που ντύνεται σαν τον Μάικλ Τζάκσον», οπότε κάνω μια απότομη έξοδο.

Παίρνω βενζίνη

Οι άνθρωποι γνέφουν ο ένας στον άλλο και πάνω μου καθώς βγαίνω από το αυτοκίνητό μου για να κατέβω στο γκαράζ για να γεμίσω τη «θήκη» με βενζίνη. Φοβάμαι και προσπαθώ να κοιτάξω μέσα από τη μυστηριώδη απόσταση, καθώς σκέφτομαι να σκοτώσω τους προδότες στη συνέχεια.

Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ότι ρίχνω πολλά στον εαυτό μου και μετά κάνω το περίεργο, προσπαθώ να πηδήξω και βγάζω το vintage παλτό μου Lucian Daville Paris (15 £ από φιλανθρωπικό κατάστημα), που είναι μέχρι το πάτωμα, ψεύτικη γούνα (15 £ από φιλανθρωπικό κατάστημα), που κάνει τους ανθρώπους να φαίνονται το αντίθετο. περισσότερο.

Νιώθω σαν να είμαι εξόριστος – από την είσοδο. Και ίσως από τη γειτονιά, καθόλου… ο φόβος γίνεται γρήγορα αντιληπτός όταν ο σύζυγος ενός φίλου με εντοπίζει και με χαιρετάει, “Γεια, πέρασες σε πλήρη goth mode – το κάνεις αυτό για προσοχή;”

Στην αγορά

Το τοπικό Asda το μεσημέρι της εβδομάδας δεν είναι συνήθως το μέρος για το δερμάτινο μπουφάν της Jayley με τεράστιες μαύρες μανσέτες και μανσέτες, ένα βικτοριανό πουλόβερ με λευκό γιακά και μαύρο σατέν φιόγκο, μπότες Spanx, ένα ζευγάρι vintage Dr. Martens φτιαγμένο στην Αγγλία και μια φουλ μπότα Chelsea. είναι Ανατολικό Λονδίνο.

Ωστόσο, κανείς δεν χτύπησε το βλέφαρο όταν έφτασε στο Λονδίνο. Ρίχνω το ψωμί στο διάδρομο και σταματώ για ένα ενεργειακό ποτό, αλλά αποφασίζω ότι το τελευταίο όμορφο, αριστοκρατικό τέρας μπορεί να καταναλώσει η Claudia.

Νομίζω ότι έχω έναν doppelgänger εδώ, δηλαδή μέχρι να με κοιτάξει ύποπτα πίσω αυτός που με εξυπηρετεί συνήθως. Έλεγξε ξανά το χαρτί μου και δεν μου έδωσε τον συνηθισμένο εορταστικό αποχαιρετισμό. Ω, όχι. Εξορία πονάει.

Λεωφορείο μέσα

Αμφιβάλλω ότι η Claudia θα θέλει να κάνει το ταξίδι στην πόλη με κορυφαία ταχύτητα, αλλά –χωρίς να έχω ένα πολύ γυαλιστερό Rover Defender 110 με φιμέ τζάμια, κατά τη γνώμη μου– στέκομαι και περιμένω το λεωφορείο, ούτως ή άλλως. Φοράω ένα vintage μάλλινο καπέλο Ralph Lauren που αγόρασα για 8 £ σε ένα φιλανθρωπικό κατάστημα με ένα ζευγάρι Whistles Black Hatton Chunky Chelsea Boots καθώς ο ετήσιος οδηγός σταματάει με το χέρι μου με τα γάντια.

Είμαι καθ’ οδόν προς τη βιβλιοθήκη – εκεί, νομίζω, βρίσκω τους ανθρώπους μου – εκείνους που χαίρονται να χαθούν στον κόσμο της λογοτεχνίας και της φαντασίας. τόσο εκπαιδευμένοι στην οικοδόμηση κόσμου, την ποίηση και τον ρομαντισμό που δεν θα έριχναν ούτε ένα μάτι σε μια γυναίκα που φορούσε ένα τεράστιο πιάτο, γυμνό κραγιόν και αρκετό eyeliner για να σχεδιάσει έναν οδικό χάρτη. Λανθασμένος.

Θέλω απεγνωσμένα να κρυφτώ από τα αδιάκριτα βλέμματα, κατευθυνθείτε στο τμήμα αυτοβοήθειας. Είμαι σίγουρος ότι θα δω πώς θα λειτουργήσει. Πώς θα αρθούν τα εμπόδια; Και γιατί μοιάζει έτσι; καλός Πότε μοιάζατε με τον Noel Fielding;

Στο τοπικό πάρκο

Όταν η Claudia δεν πολιορκεί τους τοίχους του κάστρου ή δεν ρίχνει στο έδαφος τηλεοπτικές εικόνες θυμάτων δολοφονίας με καρέ, μπορεί να βρεθεί κυρίως στο δάσος κατά τη διάρκεια καθενός από τους προδότες της σειράς, με banshees να χαλαρώνουν και να ανατριχιάζουν τις κηδείες των μαύρων.

Σκέφτηκα επίσης ότι θα ήμουν ασφαλής στο δάσος, αναμιγνύοντας με περιπατητές σκύλων εμπνευσμένους από τα Χάιλαντς (μπουφάν, κομψές γαλότσες, φασόλια). Σκέφτηκα ότι ήταν μια καλή ευκαιρία να βάλω την παλιά μου σόμπα, την οποία βρήκα στο κελάρι. Το συνδύασα με ένα ογκώδες πουλόβερ Barbour, κόκκινα κερασιά vegan μπότες Dr Martens Chelsea και ένα vintage πουκάμισο Zara gingham που πήρα από ένα φιλανθρωπικό κατάστημα.

Το μόνο πρόβλημα είναι ότι δεν έχω αγγίξει ο ίδιος το παιχνίδι φούρνου από το 1996. Νιώθω ότι σιγά σιγά με πνίγουν – πώς είναι πραγματικά αυτό όταν οι διαγωνιζόμενοι πιάνουν τις τσέπες τους; Ένας όμορφος άντρας περνάει δίπλα με έναν σκύλο και παίρνει ένα διπλό, αλλά αισθάνεται περισσότερο την ασφάλειά μου παρά εμένα με την ίδια την Claudia.

Στο κομμωτήριο

Σχεδιάζω να κόψω τα μαλλιά μου εδώ και πολύ καιρό, οπότε φοράω ένα χοντροκομμένο πλεκτό μπλουζάκι, ένα ζευγάρι μπότες Black Hatton Chunky Chelsea και φούστα (με γέλια). Η συρταριέρα μου με κοίταξε και είπε: «Μόλις – τι έκανες;» με μια φωνή που ακούγεται -αν μη τι άλλο- λίγο λυπημένη. Ω αγαπημένη

Όταν της λέω «Θέλω απλώς να κοιτάξω τον Κλοντ Γουίνκλμαν» και τη ρωτάω αν θα ξαναδημιουργήσει το πραγματικό βλέμμα για μένα, κουνάει το κεφάλι της και λέει απλά «όχι». Στη συνέχεια μου λέει ότι πάντα προειδοποιεί τους πελάτες αν κάνουν κάτι λάθος. Να σπαταλήσει

Τι έμαθα; Ότι η φούστα, το φόρεμα και το πρόσωπο, καθώς είναι εξαιρετικό, είναι η claudia Winkleman σκληρά αιματηρή δουλειά, στην πραγματικότητα. Και που κανείς δεν μπορεί να το αφαιρέσει, όπως μπορεί. Κανένας. Όχι, εγώ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Το αποψινό μαχαίρι σε προδότες θα μπορούσε να μετατραπεί στο πιο βάναυσο σόου στην ιστορία

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Μια νέα σειρά του Betrayed έχει πέσει στο BBC εδώ και λίγες μέρες

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Η πρωταγωνίστρια του Traitors Jessie: «Οι γονείς των παιδιών μου είπαν όταν τραύλισα»