Μια κατάσταση μου ράγισε την καρδιά – μετά άρχισα σωματική δυσμορφία

«Νομίζω ότι το θέλεις περισσότερο από εμένα».

Ήταν πραγματικά αργά το 2024 και είχα σχέση με έναν άντρα για έξι μήνες. Το συγκεκριμένο βράδυ περπατήσαμε στο πάρκο μου. τότε τα λόγια του με χτύπησαν σαν τοίχο από τούβλα.

Αντίθετα, αυτό ήταν γυμνάσιο. Με κυνηγούσε για μήνες, μόνο για να αναποδογυρίσω και να κάνω ένα 180, τελειώνοντας πράγματα όπως ένας χωρισμός και ένα διαζύγιο.

θα ήμουν χρόνια νιώθοντας ότι το μυαλό του κυμαινόταν σαν αθλητής. Τώρα, αδερφέ, που απορρίφθηκε από αυτό το τελευταίο γυμναστήριο, με βασάνιζαν πάντα ενοχλητικές υποψίες: Ίσως ήμουν πολύ μαλακή. Δεν είναι άντρας ή δυνατός.

Όταν έφυγα από το πάρκο το βράδυ, αποφάσισα ότι δεν ήμουν πια αγόρι που κυνηγάει μυώδεις άντρες που βγαίνουν ραντεβού. Αφήστε με να γίνω ένας μυώδης τύπος.

Πρώτα από όλα, σαν ένα δωρεάν εισιτήριο έξω από τη φυλακή του πάθους μου. Αλλά όταν η δυσμορφία του σώματός μου – που κάποτε είχε εξοριστεί στην εφηβεία – επέστρεψε δυναμικά, ένιωσα για άλλη μια φορά προδομένη.

Ξέρω τώρα ότι δεν μπορείς να ζυγίσεις το δρόμο σου από τον πόνο σου. Μπορεί να φαίνεται σαν λύση, αλλά μπορεί γρήγορα να μετατραπεί σε ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα.

Πίσω στο 2021, θα προτιμούσα να είχα μετακομίσει στη Ρώμη – που σύντομα ανακάλυψε τις ρομαντικές απάτες της αιώνιας πόλης.

Λίγο μετά τα γενέθλιά μου, με πέταξε ένας άντρας που ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι δεν ήμουν αρκετά ανδρικός. Μια άλλη φορά, ο τύπος μου άνοιξε ότι είχε αγόρι σε όλο αυτό, αλλά ήθελε να με κρατήσει λόγω της κουβέντας μου.

Η εικόνα και το στυλ μου ήταν από καιρό διανοητικά – ήμουν διδάκτωρ και με έπαιρναν συχνά ο Columbahole ως λόγιος τύπος – και αυτές οι εμπειρίες με έκαναν να νιώθω σαν μια δεύτερη επιλογή. Ένα μπολ χούμους, όπως είπα. Θα μπορούσαν να βουτήξουν μια μερίδα από κάτι όποτε τους βολεύει, αλλά ποτέ ένα πλήρες γεύμα.

θα ήμουν χρόνια νιώθοντας να τινάζεται με πάθος από αθλητές

Και μετά ήταν το προαναφερθέν γυμναστήριο αδερφέ. Λίγες μέρες πριν βρεθούν στον κήπο το βράδυ, σε ένα πάρτι στο σπίτι μου, είχαν ξεθάψει στο σπίτι ένα ξεπαγωμένο κοτόπουλο.

Όταν ένα τόσο αίσχος συνεχίστηκε μαζί μου, η μοίρα μου επισφραγίστηκε.

Ήταν εντυπωσιασμένος από τα χρόνια του οικοτροφείου με όλα τα αγόρια που υποβλήθηκαν σε ομοφοβία, όπου η εσωτερική μου αφήγηση ήταν διαφορετική και όπου ένιωθα την ανάγκη να κρύψω την ταυτότητά μου μόνο και μόνο για να επιβιώσω – να μην κατηγορηθώ ότι ήμουν πολύ ευαίσθητος, πολύ συναισθηματικός. αμβλύς, πολύ χαρούμενος.

Έτσι αποφάσισα να αλλάξω εντελώς τη ζωή μου.

Αμέσως γράφτηκα για μαθήματα προσωπικής προπόνησης στο γυμναστήριο. Μέχρι τη δέκατη πέμπτη ημέρα, γυμναζόμουν τέσσερις έως έξι ώρες την εβδομάδα, παρακολουθούσα την πρωτεΐνη μου και έκανα διαδικτυακή έρευνα φυσικής κατάστασης.

Είναι υποτιμητικό να πω ότι το γυμναστήριο με έχει σώσει στις πιο δύσκολες στιγμές. Έπιασα πάτο στην αυτοεκτίμησή μου – αλλά Με κάθε αλτήρα που σήκωνα και κάθε νέο προσωπικό ρεκόρ που συναντούσα, έβλεπα μια εγκοπή στροφάλου.

Μέχρι το φθινόπωρο του 2024, μια μυϊκή μεταμόρφωση ήταν εμφανές και αυτό Η αλλαγή πέτυχε ακριβώς αυτό που ήθελα: Ορατότητα, τόσο διαδικτυακά όσο και προσωπικά, και αίσθηση ενδυνάμωσης.

Πλημμύρισα από likes στο Instagram και άρχισα να νιώθω μια νέα αίσθηση ελέγχου – πάνω στην εικόνα μου, στο σώμα μου, στο πώς με έβλεπαν οι άνθρωποι. Μερικές από τις καταστάσεις μου με έχουν απωθήσει και δεν μπορώ να αρνηθώ ότι απολαμβάνω να είμαι ένοχος. (βραχυπρόθεσμα) Ενισχύω τη μετατροπή τους.

Όμως η παγίδα της σωματικής δυσμορφίας με περίμενε ήδη.

Μοντέλα fitness στο Instagram που ήταν οι πρώτες πηγές έμπνευσης και κίνητρο έγινε Είναι πηγή συνεισφοράς. Ποτέ δεν ένιωσα ότι είχα προχωρήσει αρκετά. ότι μπορούσα πάντα και πάντα να είμαι καλύτερος.

Σε κάτι που φαινόταν σαν αλγοριθμική κόλαση, η σελίδα μου You πλημμύρισε από περιεχόμενο σχετικά με περιοριστικές προπονήσεις και δίαιτες. Όλα άρχισαν να φαίνονται σαν υποχρέωση και κίνητρο.

Η αγαπημένη μου πιτσαρία, όπου έκανα συνέχεια παρέα, πλέον την οδηγεί ο φόβος παρά η ευχαρίστηση. Ανησυχούσα ότι αν έτρωγα συγκεκριμένα φαγητά, όπως πίτσα, θα σπάσω την πρόοδο. και η φροντίδα ήταν τέτοια που θα ήταν ευκολότερο να κόψεις τελείως το φαγητό.

Είχα ξεπεράσει το χειμερινό σημείο. Κατά ειρωνικό τρόπο, είχα χάσει κάθε αίσθηση ελέγχου που είχα δουλέψει τόσο σκληρά για να πετύχω.

Ένιωθα πολύ αποτραβηγμένη, ανησυχούσα ότι οι άνθρωποι θα με έκριναν ως ματαιόδοξη αν τους άνοιγα.

Τελικά δέχτηκε την ομολογία εμένα και της οικογένειάς μου Είχα επεξεργαστεί τη διαταραγμένη σχέση μου με το φαγητό και το σώμα μου για να αναζητήσω τη θεραπευτική βοήθεια που χρειαζόμουν.

Με τον καιρό, έμαθα να κάθομαι με το άγχος μου και να επαναφέρω μια αίσθηση ισορροπίας στις καθημερινές μου συνήθειες και να εντοπίζω τη συγκεκριμένη ρίζα του άγχους μου.

Επιστρέφω στο να ψάχνω ξανά για γερμανικούς συνδέσμους. Έκανα παρέα σε σκοτεινές ντουλάπες όπου αναγκάστηκα τον εαυτό μου να συγκεντρωθεί – χωρίς καμία προκατάληψη για το πού θα μπορούσαν να πάνε τα πράγματα, ρομαντικά – και τελικά βρήκα μια νέα κοινότητα φίλων, πολλοί από τους οποίους πάλευαν επίσης με τα δικά τους σωματικά προβλήματα.

Είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο σε πολλούς γκέι χώρους, καθώς και οι δύο υπόκεινται σε εξωτερική κριτική, κρίσεις για τη συμπεριφορά και τη συμπεριφορά μας – και εσωτερικές πιέσεις.

Οι συνομιλίες επικεντρώνονται συνεχώς στη σωματική διάπλαση, τις θέσεις και τους σεξουαλικούς τύπους. χωρίς να το γνωρίζουμε, μπορεί να είμαστε μεταξύ των εχθρών.

Η εμπειρία της ζωής σε μια απολαυστική κοινότητα όπως αυτή μου έδειξε ότι η τοξικότητα είναι πραγματική, αλλά πίσω από όλα κρύβεται αληθινή φιλία και αλληλεγγύη.

Πριν λίγες μέρες επέστρεψα στην ίδια πιτσαρία που σύχναζα πριν από χρόνια, πριν ξεκινήσω το ταξίδι μου στο fitness.

Θυμήθηκα τις ενοχλητικές αμφιβολίες και τα συναισθήματα ανικανότητας που είχα τα χρόνια πριν κάνω όλη τη δουλειά που έπρεπε να επεξεργαστώ. εγώ θα ήθελα να έχω Το σώμα μου, το σώμα μου, η εμφάνισή μου είπα πριν, δεν ήταν ποτέ πρόβλημα.

Δεν έχω βρει ακόμα σταθερότητα στη ζωή μου. Αλλά όταν μοιραζόμουν τα ετρουσκικά με μια παλιά ομάδα συγγενών στα πιο αγαπημένα μέρη, τελικά κατάλαβα: Δεν είμαι πια σε πόλεμο με τον εαυτό μου.

Έχετε κάποια ιστορία που θα θέλατε να μοιραστείτε; Επικοινωνήστε στέλνοντας email στο jessica.aureli@metro.co.uk.

Μοιραστείτε τις σκέψεις σας στα σχόλια παρακάτω.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Οι άνθρωποι αισθάνονται ότι δικαιούνται να σχολιάσουν την αναπηρία μου – είναι άρνηση

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Η γυναίκα μου παρατήρησε τις νέες αντωνυμίες – η απάντησή της με έβαλε σε κλάματα

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Είχα πόνο στο στομάχι και μετά οι γιατροί βρήκαν όγκο στον εγκέφαλό μου