«Εντάξει, μπορείς να με δέσεις τώρα».
Το ραντεβού μου η Νόρικο με κοίταξε ενθουσιασμένη, πιέζοντας τα χέρια ταυτόχρονα.
Κοιτάζοντας γύρω από τον αμυδρά φωτισμένο χώρο, έμεινα έκπληκτος, αλλά κάπως περίεργος.
Αυτό δεν ήταν ένα οποιοδήποτε μπαρ. Δεν κρατάω ένα τέταρτο, αλλά ένα μήκος κορδονιού.
Για πρώτη φορά μετά από σχεδόν μια δεκαετία, βρέθηκα σε ένα κλαμπ φετίχ που ονομάζεται Titty Twister την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Πολύ μακριά από τον αρχικό καφέ σε ένα μικρό καφέ που είχα σχεδιάσει στο κέντρο του Τόκιο, το οποίο υπέθεσα ότι ήταν αναφορά σε μια παλιά ταινία του Ταραντίνο.
Μετακόμισα στην Ιαπωνία το 2019 για να δουλέψω ως συγγραφέας και είχα σχέση με τον πρώην μου για δύο χρόνια.
Μετά από εννέα χρόνια, και παρόλο που μετακόμισαν στο Τόκιο μαζί, είχε αποφασίσει ότι έπαψε να αγαπά τη χώρα και μετά εμένα.
Λίγους μήνες αργότερα, και με την ενθάρρυνση των φίλων, ανέπτυξα την αυτοπεποίθηση να δοκιμάσω εφαρμογές. Ωστόσο, ορισμένα από τα μαθήματα είναι επαγγελματικά.
Το γλωσσικό εμπόδιο ήταν το μεγαλύτερο, ήμουν δυνατός στα καθημερινά ιαπωνικά, αλλά και πάλι με απογοήτευσε πολύ.
Ένιωσα νευρικός όταν πρωτοπαίξα με τον Νόρικο στα τέλη Ιανουαρίου. Οι γλωσσικές μας δυσκολίες δεν ξεπερνιούνται εύκολα και η επικοινωνία μπορεί να είναι δύσκολη.
Δεν τον ενδιέφερε μια μακροχρόνια σχέση και φαινόταν πιο πρόθυμος να με προτιμήσει επιπόλαια από τις άλλες γυναίκες με τις οποίες είχε βγει.
Άρχισα να συνομιλώ καθημερινά – αρχικά μέσω των εφαρμογών μεταφραστή κειμένου έγινε ο θεός της επικοινωνίας. Και μετά προχωρήσαμε σε τηλεφωνήματα. Αυτές οι συζητήσεις ήταν κάπως πιο δύσκολες. Ήταν, ωστόσο, υπομονετική και ευγενική σε όλη τη διάρκεια.
Δημιουργούσαμε μια σύνδεση και με αγάπη. Μου είπε ότι της άρεσε στον άντρα. Δεν ήξερα πόσο εκείνη τη στιγμή. Κάτι που απολαμβάνω ξανά και ξανά, αλλά όχι από επιλογή.
Το σημάδεψα στο σκοτάδι. Όταν ανέφερα τα τραβηγμένα μαλλιά της Noriko, υπέθεσα ότι ήταν ένα αστείο.
Έχω ήδη βιώσει κάποιες στροφές, καθώς μερικές γυναίκες σε προηγούμενες σχέσεις ή δεσμεύσεις ανέφεραν ότι απολάμβανε το χτύπημα, αλλά το γλωσσικό εμπόδιο έκανε πιο δύσκολο να καταλάβει πλήρως τι ήθελε.
Πρότεινε να βγούμε για ποτά την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, που ήταν το επόμενο Σάββατο. Σκέφτηκα ότι αυτό μπορεί να είναι λίγο πολύ για ένα πρώτο ραντεβού – γι ‘αυτό είχα προτείνει στον συγγραφέα εκ των προτέρων ότι ο καφές ήταν διαθέσιμος. Έγνεψε καταφατικά και απογειωθήκαμε.
Λοιπόν, πώς πήγε;
Λοιπόν, πώς πήγε; Το Metro.co.uk είναι μια εβδομαδιαία σειρά που σας γεμίζει με αμηχανία από δεύτερο χέρι ή με φθόνο καθώς οι άνθρωποι μοιράζονται τις χειρότερες και καλύτερες ιστορίες ραντεβού τους.
Θέλετε να ρίξετε τα φασόλια για την αμήχανη συνάντηση ή την ιστορία αγάπης σας; Επικοινωνήστε με το Ross.Mccafferty@metro.co.uk
Ωστόσο, το πήρα αυτό το Σαββατοκύριακο λέγοντας ότι λόγω του άγχους του, πραγματικά δεν ήθελε να φύγει από το διαμέρισμα. Έμεινα έκπληκτος και η φύση απογοητεύτηκε.
«Μα μην ανησυχείς, θα σε δω σίγουρα το Σάββατο», με καθησύχασε.
Συναντώντας στον επόμενο σταθμό, ένιωσα την ώρα. Αλλά φαινόταν σίγουρη και εξερευνημένη, κάτι που με έκανε να νιώθω ασφαλής. Αν και είναι πάντα λίγο περίεργο να συναντάς κάποιον αφού επικοινωνήσεις μόνο μέσω Διαδικτύου, τα πράγματα φαινόταν να πηγαίνουν αρκετά ομαλά.
Ήταν όμορφος, ενεργητικός και γενναιόδωρος: Έμεινα έκπληκτος που τον συνάντησα.
Μετά με οδήγησε στο Titty Twister.
Κοιτάζοντας την πινακίδα, είδα μια εισαγωγή στο βραδινό Shibari – που είναι ένα ιαπωνικό σχοινί. Κατάπια αμέσως, αλλά προσπάθησα να κρατήσω το πρόσωπό μου ίσιο, προσδοκώντας την γεμάτη τσακίσματα πρώτη μέρα που επρόκειτο να ξεδιπλωθεί.
Παρήγγειλα ένα ποτό και παρακολούθησα ευγενικά τη διαδήλωση με τη Noriko, η οποία ήταν πολύ τεχνική και αρκετά περίπλοκη για να προκαλέσει, αλλά όχι πολύ δύσκολο να δελεάσει έναν αρχάριο.
Τελικά ήρθε η ώρα να πάνε οι παρευρισκόμενοι σε αυτό. Καθώς στράφηκαν όλοι στους συντρόφους τους, μουρμουρίζοντας ο ένας στον άλλο, κοίταξα τον Νόρικο.
Κάτι από την αγνή χαρά στα μάτια της με έκανε να θέλω να το κάνω.
Ήμουν ιδιαίτερα πονηρός, αλλά εξεπλάγην με το πόσο εύκολο ήταν να δέσω τα χέρια μου. Στην αρχή, η νευρικότητά μου (παρά τις προσπάθειές μου να το κρύψω) με έκανε να κάνω μια-δυο ολισθήσεις.
Αλλά με κάποια καθοδήγηση, βρήκα εκπληκτικά εύκολο να επαναλάβω τις κινήσεις και τις σχέσεις για να δημιουργήσω κάτι αρκετά καλό και αποτελεσματικό για να κρατήσω το χέρι κάποιου.
Μιλήσαμε περισσότερο για τον εαυτό μας και τις εμπειρίες μας. Ήταν αυτή που ήταν από τη φύση της ντροπαλή, αλλά ένιωθε πιο ελεύθερη όταν ήταν δεμένη. Μου φαινόταν παράξενο, αλλά κατάλαβα.
Μετά από μια βραδιά διασκέδασης, λίγες ώρες αργότερα αποχαιρετήσαμε ο ένας τον άλλον στο σταθμό. Μετά από ένα φιλί για αντίο, πήραμε χωριστούς δρόμους.
Δυστυχώς, η σχέση μας δεν κράτησε, η οποία σύντομα έληξε μέσω μηνύματος. Μου φαίνεται ότι η τέχνη δεν είναι αρκετά αυστηρή για εκείνη. Κατανοητό: ως αρχάριος, δεν κάνω πράγματα πολύ κοντά.
Ωστόσο, είναι ένα άγγιγμα απογοητευτικό, καθώς τα πράγματα ήταν αρκετά νωρίς, και είχα δει τις δυνατότητες με αυτό – αλλά υποθέτω ότι αυτό αποδεικνύει ότι βρισκόμαστε σε διαφορετικά μήκη κύματος.
Η Norika μου είπε ότι προτιμά κάποιον πιο κοντινό και ότι βοηθάει στο άγχος.
Ευτυχώς, έχω μάθει να είμαι αρκετά χαλαρή για τα πράγματα στις σχέσεις μου. Κατά κάποιο τρόπο, το να μάθω πώς να περιορίζω κάποιον με βοήθησε να νιώσω λίγο πιο χαλαρός.
Έμαθα τουλάχιστον δύο πράγματα.
Το πρώτο είναι πώς να δένετε τα χέρια.
Το δεύτερο πράγμα είναι να γνωρίζετε τον χώρο εκ των προτέρων.
* Τα ονόματα έχουν αλλάξει
Έχετε κάποια ιστορία που θα θέλατε να μοιραστείτε; Επικοινωνήστε στέλνοντας email στο Ross.Mccafferty@metro.co.uk.
Μοιραστείτε τις σκέψεις σας στα σχόλια παρακάτω.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Ήταν ένα δύσκολο καλοκαίρι – την τελευταία μέρα όλα άλλαξαν
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Προσπάθησα να σας φτιάξω ένα καυλιάρης πασχαλινή αυγό – εδώ είναι η ειλικρινής κριτική μου
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Ανυπομονούσα να πάω για ύπνο – μετά με χτύπησε η μυρωδιά
Σύνδεσμος πηγής: metro.co.uk