«Η ενδομητρίωση με έχει αφήσει σε συνεχή πόνο και δύο φορές ακράτεια».

Όταν η Laura Packer έφτασε για πρώτη φορά στα 12α γενέθλιά της, την χτύπησε.

«Θυμάμαι να κοιτάζω κάτω με τις πιτζάμες μου και αιμόφυρτη. Στεναχωρήθηκα πολύ που ήρθαν τα γενέθλια και τα λάτρεψα.

Και φοβάμαι. Σκέφτηκα – αυτό δεν μπορεί να είναι φυσιολογικό», θυμάται η Λόρα, τώρα 31 ετών.

Ήταν η στιγμή που σηματοδότησε την έναρξη χρόνων αγωνίας.

«Οι περίοδοι μου έμοιαζαν με δολοφονία – θα περνούσα τα πάντα», λέει η Laura, από το Bedfordshire, στο Metro. «Είχα τον περισσότερο πόνο στη λεκάνη μου, ήμουν τόσο άρρωστος και οι εκκενώσεις ήταν τρομερές.

Αν και φαίνεται άνετη καθώς συνομιλεί στο Zoom, η πραγματικότητα είναι ότι η Laura κρύβει τον πόνο κάθε μέρα εδώ και χρόνια με τραμαδόλη, μορφίνη, θερμαντικά επιθέματα και δέκα μηχανές.

Περιγράφοντας τη ζωή με συχνούς πόνους, η Laura εξηγεί: «Είναι σαν ένα μαχαίρι στη μέση, που τρυπάει τα σπλάχνα και μαχαιρώνει. Και ένας πόνος που στριφογυρίζει, σαν κάποιος να σου άρπαξε τις ωοθήκες. Όχι μόνο στην ώρα σου, αλλά σε κάθε μέρα.

Όταν άρχισαν για πρώτη φορά οι περίοδοι της, η Λόρα ήλπιζε ότι ο πόνος θα υποχωρούσε, αλλά όταν δεν το έκαναν, έκανε περίπου 20 ταξίδια στον γιατρό της για βοήθεια.

Μου είπαν ότι ήταν άγχος, ότι πρέπει να πίνω γάλα (η βιταμίνη D μπορεί να βοηθήσει στις κράμπες) και να περπατήσω. «Μου είπαν να κάνω εξετάσεις για σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα, παρόλο που ήμουν παρθένα», θυμάται.

Ήταν πολύ οδυνηρό για τη Λόρα να χρησιμοποιήσει ταμπόν, έτσι διπλασίασε τα χοντρά επιθέματα ακράτειας που ξεχύθηκαν στο σχολείο.

«Ένιωθα άσχημα, σαν κάτι δεν πήγαινε καλά με εμένα», είπε η Λάουρα, η οποία παρέχει νομική υποστήριξη σε ανθρώπους σε φυλακές, νοσοκομεία και γηροκομεία.

«Ήμουν αυτός ο παράξενος που έσταζε συνέχεια, κάτι που ήταν πραγματικά ντροπιαστικό σε εκείνη την ηλικία. Με έκανε πολύ μυστικοπαθή και έγινα πολύ καλός στο να κρύβω αίμα. Ήταν δύσκολο να συγκεντρωθείς στο σχολείο όταν πονούσες τόσο πολύ και ένιωθες τόσο συνειδητός».

Η Λόρα κουβαλούσε παντού χαρτομάντιλα σε περίπτωση που χρειαζόταν να καθαρίσει το κάθισμα όταν έφευγε, και έπρεπε να σχεδιάσει όλες τις δραστηριότητές της γύρω από το πλησιέστερο μπάνιο.

Παρόλα αυτά, τα πήγε καλά στο σχολείο και μεταγράφηκε στο Πανεπιστήμιο Goldsmiths του Λονδίνου, όπου ακολούθησε πτυχίο κοινωνιολογίας με συνεχείς κύκλους πόνου.

Στα 19 της, η Λόρα διαγνώστηκε τελικά με ενδομητρίωση, μετά από διερευνητική επέμβαση. Επηρεάζοντας περισσότερες από 1,5 εκατομμύριο γυναίκες στο Ηνωμένο Βασίλειο, η πάθηση βλέπει κύτταρα παρόμοια με αυτά στην επένδυση της μήτρας να αναπτύσσονται σε άλλα μέρη του σώματος, προκαλώντας μια σειρά συμπτωμάτων.

Χρειάζονται κατά μέσο όρο περισσότερα από οκτώ χρόνια για να διαγνωστεί, σύμφωνα με το Endometriosis UK, ενώ μια έρευνα της Holland & Barrett ανέφερε ότι περισσότερες από το ένα τρίτο των γυναικών με συμπτώματα εμμήνου ρύσεως απολύθηκαν από επαγγελματία υγείας. Ωστόσο, ένας από τους γιατρούς της Laura ήταν ειδικός στην ενδομητρίωση και μόλις την είδε να φουσκώνει -συχνά γνωστή ως ενδοκοιλιά- προέβλεψε σωστά την κατάστασή της.

«Ήμουν τόσο ανακουφισμένος που πήρα τη διάγνωση γιατί τόσοι πολλοί επαγγελματίες του ιατρικού τομέα νόμιζαν ότι ήμουν δραματικός ή το έκανα», θυμάται.

«Άκουσα πολλά: «Α, είναι μια κακή στιγμή. Θα μεγαλώσεις από αυτό. Γύρνα πίσω σε ένα χρόνο, να δεις πώς τα πας.» Και: «Θα το κάνεις, θα πας σχολείο, θα πας στο κολέγιο, θα δουλέψεις. Δεν μπορεί να είναι τόσο κακό».

Την ίδια χρονιά, η Λόρα έκανε την πρώτη της επέμβαση για να αφαιρέσει κάποια ενδομητρίωση, η οποία έδωσε ανακούφιση για μερικούς μήνες. Στη συνέχεια, ένα χρόνο αργότερα της χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή για να σταματήσει την περίοδο της, η οποία την ανάγκασε σε τεχνητή εμμηνόπαυση και της έπεσαν τα μαλλιά. Κι εκείνη την προβλημάτισε η ανάμνηση των αγώνων και ο υπερβολικός θυμός.

«Σηκώθηκα ένα πρωί, πήρα μια σκούπα και μόλις άρχισα να χτυπάω το μπόιλερ. Δεν ξέρω γιατί. Δεν υπάρχει έναυσμα. Απλώς ένιωσα θυμό όπως ποτέ άλλοτε», θυμάται η Λόρα.

Τελικά παράτησε αυτό το φάρμακο και έκανε έξι επεμβάσεις για να προσπαθήσει να αφαιρέσει περισσότερο από την ενδομητρίωση.

Η πάθηση σημαίνει ότι η Laura πάσχει επίσης από ενδομητριώματα, τα οποία σχηματίζουν τις ωοθήκες και μπορεί να σπάσουν ξαφνικά. Γεμάτο με παχύρρευστο και παλιό αίμα, μπορεί να είναι οδυνηρό, λέει η Laura, αναπολώντας μια φορά την ημέρα της αποφοίτησής της, όταν ήταν 21 ετών.

Στεκόμενος στη σκηνή, ένιωθα το αίμα μέχρι τα πόδια μου. Έπρεπε να τρίψω τα πόδια μου μεταξύ τους για να το εξομαλύνω ώστε να μην αγγίζει το πάτωμα, εξηγεί. «Όλοι νόμιζαν ότι είχα τρομοκρατηθεί, αλλά το φόρεμά μου και η αποφοίτησή μου ήταν γεμάτα αίμα». Ήταν πραγματικά άβολο.

Αντί να γιορτάσει με τους φίλους της, η Λάουρα πήρε ένα ταξί για το σπίτι, πήρε μερικά χάπια και πήγε για ύπνο κλαίγοντας. Δεν ήξερε εκείνη τη στιγμή ότι είχε πάει στο γιατρό, ότι η ρήξη θα μπορούσε να προκαλέσει βλάβη.

Μετά τη διάγνωσή της, η Laura δημοσίευσε στο Instagram ότι ζει με την πάθηση ως @endometriosisandme. Εξηγεί πώς μπορεί να επιτεθεί στα νεύρα, τους μύες, τις δομές, τον έλεγχο της ουροδόχου κύστης και του εντέρου.

«Έμεινα ακράτεια στα 21 μου και ακράτεια δύο φορές στα 26 μου», λέει. Και στην αρχή υπήρχε συχνότητα, μετά επείγουσα ανάγκη στο στάζει.

να σας πουν Μπορείτε να κρύψετε τον πόνο και να κάνετε πράγματα για να προσπαθήσετε να τον αποτρέψετε, αλλά είναι πολύ πιο δύσκολο να κρύψετε την ακράτεια. Με εμπόδισε να κάνω τόσα πολλά. πήγαινε στην παραλία, στην παραλία, στο δρόμο.

Ακόμα και το να πας στο εμπορικό κέντρο είναι δύσκολο, παραδέχεται η Λόρα. Οτιδήποτε περισσότερο από μισή ώρα με το αυτοκίνητο χρειάζεται προσεκτικό σχεδιασμό και όλα όσα λέγεται ότι βελτιώνουν την υγεία και την ψυχική μας υγεία – τρέξιμο, κολύμπι, περπάτημα στη φύση – είναι εκτός ορίων.

Δεδομένου ότι η Λόρα πάντα πίστευε ότι κάτι από μια σχέση θα ήταν αδύνατη λόγω της κατάστασής της, γνώρισε τον Όουεν στο διαδίκτυο σε lockdown. Το ζευγάρι ερωτεύτηκε γρήγορα και μετακόμισε μαζί μέσα σε δύο μήνες.

Ωστόσο, η σεξουαλική της κατάσταση είναι πολύ επώδυνη και ενώ θέλουν να κάνουν ένα μωρό μια μέρα, η Λόρα δεν ξέρει αν είναι δυνατό και πόσο η επέμβαση έχει επηρεάσει τη γονιμότητά της.

Παλιά μου άρεσε ο φρικτός πόνος, αλλά με τα οπιοειδή, μπορούσα να τον ανεχτώ, όχι να τον απολαμβάνω. Αλλά τα τελευταία τρία χρόνια δεν μπορώ να κάνω σεξ. Owen και κάθε φορά που προσπαθώ, είμαι σε αγωνία και πρέπει να το ελέγξω. Είναι πραγματικά κατανοητός.

Η Laura εξηγεί με λύπη ότι έχει εγκαταλείψει το όνειρό της να γίνει ψυχολόγος επειδή δεν μπορούσε να καθίσει σε μεγάλες αίθουσες στο κοινό, και παρόλο που είναι αρραβωνιασμένη με τον Owen εδώ και τρία χρόνια, δεν μπορεί να σκεφτεί γάμο μέχρι να μάθει τι θα συμβεί στο μέλλον.

Της είπαν ότι θα μπορούσε να κάνει υστερεκτομή, αλλά ότι δεν υπήρχε θεραπεία. Το επόμενο βήμα είναι να δοκιμάσει το Botox στην κύστη και τον σφιγκτήρα του ή πιθανή αφαίρεση της κύστης.

Θέλω απλώς να βγει η κύστη μου. Γιατί με πονάει πολύ. Θα έκανα χειρουργική επέμβαση τώρα αν μου έδινε καλύτερη ποιότητα ζωής», λέει η Laura.

Ο τίτλος λέγεται. Λαμβάνω αντικαταθλιπτικά από τα 15 μου και η ακράτεια επηρεάζει πραγματικά την ψυχική μου υγεία, δίνοντάς μου συνεχές άγχος και ανησυχία για την άντληση, σκέφτομαι πράγματα, αν θα μπορέσω να βγω έξω. Με κρατάει πολύ σπίτι.

«Το μόνο φως στο τέλος του τούνελ είναι ότι η χειρουργική επέμβαση θα μπορούσε να επιδιορθώσει την ουροδόχο κύστη μου – αλλά υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι, επιπλοκές και επιπλοκές αυτής της χειρουργικής επέμβασης – που μπορεί να μην έχουν καν αποτέλεσμα.

«Είναι γελοίο και άδικο για νεαρές γυναίκες να πηγαίνουν σε γιατρούς και να τις απολύουν». Αν ήταν αρσενική ασθένεια, πιστεύω ότι θα υπήρχε θεραπεία και πολύ καλύτερη βοήθεια ».

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Ο αποκλεισμός τρανς κοριτσιών από ηγέτες δεν είναι λάθος – είναι επικίνδυνο

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Ο πόνος κάτω από τα πλευρά μου έχει διαγνωστεί με καρκίνο, δεν το έχω ακούσει ποτέ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Πήραμε τη διάγνωση του συζύγου μου – πέθανε μέσα σε λίγες μέρες