Είχαμε ένα τέλειο πρώτο ραντεβού – ένα κείμενο άλλαξε τα πάντα

Ήμουν στην πρώτη μέρα και καλά στο τρίτο ημίχρονο όταν είδα το κείμενο: “Νομίζω ότι είσαι ήδη στο αεροδρόμιο, ασφαλή ταξίδια!”

γούρλωσα τα μάτια μου.

Αυτό ήταν χαρακτηριστικό για τη φίλη μου την Άμπι*: Περίμενε πάντα να φτάσουν όλοι στο αεροδρόμιο τουλάχιστον τρεις ώρες πριν φύγει η πτήση τους. Ήξερα ότι είχα αρκετό χρόνο.

Αλλά μετά κοίταξα τους αριθμούς στην οθόνη του τηλεφώνου μου και έσκασε: 18:03.

Ω αγαπητέ

Το αεροπλάνο μου επρόκειτο να φύγει σε λιγότερο από μία ώρα, που σημαίνει ότι είχα περίπου 55 λεπτά για να πάρω το υπόλοιπο Guinness μου, να ταξιδέψω στο Στάνστεντ από το κέντρο του Λονδίνου, να περάσω από την ασφάλεια και να επιβιβαστώ στο αεροπλάνο μου. Αν δεν μπορούσα ξαφνικά να τηλεμεταφέρω, δεν θα το έκανα.

Αυτή η πρώτη μέρα υποτίθεται ότι ήταν απλώς ένα γρήγορο ποτό, και τώρα έχανα την πτήση μου.

Και πάλι – το είδα πραγματικά να έρχεται.

Συζητούσα με τον Sam* στο Tinder για μερικές εβδομάδες, έμενα αργά το βράδυ στο Εδιμβούργο για να ανταλλάξω σκέψεις σχετικά με τη μεταπτυχιακή μου διατριβή και τις αγαπημένες μου ταινίες.

Ήταν ένας τολμηρός και ενδιαφέρον συνδυασμός: περίεργοι για τα πάθη μου, αλλά και το να μοιράζομαι πολλά δικά τους.

Η συζήτηση ήταν εύκολη και, σύντομα, μεταβήκαμε στο κείμενο.

Αλλά όταν με ρώτησαν, πρότειναν ένα ποτό στον ναύαρχο Ντάνκαν για «ιστορικούς λόγους». Ανασήκωσα τα φρύδια μου. Ο Captain Duncan είναι ο πιο διάσημος άνδρας της παμπ στο Λονδίνο. «Δεν ξέρω αν είναι η φρουρά του Εδιμβούργου», αναρωτήθηκα.

Κοιτάζοντας πίσω στις συνομιλίες μας στο Tinder, δεν αναφέραμε ποτέ τη ζωή σε διαφορετικές πόλεις, εγώ σε μια πόλη της Σκωτίας, μια αγγλική – αλλά όταν ξανακοίταξα τα προφίλ τους, οι υποψίες μου επιβεβαιώθηκαν: «Απόσταση: 534 χιλιόμετρα».

Δεν ήξερα γιατί η εφαρμογή είχε κάνει τόσο λανθασμένες τις συντεταγμένες μου, αλλά ο λόγος για αυτό το γεωγραφικό δόντι με μπέρδεψε: δεν βούιζε (ψηφιακά) με κανέναν τέτοια στιγμή.

Πράγματι, οι συνομιλίες μας χάλασαν όταν συνειδητοποιήσαμε ότι υπήρχαν εκατοντάδες μίλια ανάμεσά μας: οποιοδήποτε μέλλον, ακόμη και ένα ατύχημα, φαινόταν πιθανό.

Αυτό ήταν μέχρι που έμαθα ότι είχα μια συνέντευξη σε έναν διαδικτυακό ρόλο στο γραφείο του Λονδίνου.

Η ευκαιρία φαινόταν τέλεια να κανονίσω κάτι επιτέλους με τον Σαμ προσωπικά: ωστόσο, αν η ομιλία μου πετύχει, θα εξαρτώμαι πλήρως από το Λονδίνο.

Η κράτηση μιας πτήσης γρήγορης επιστροφής ήταν ένα κλάσμα του κόστους του τρένου. και έτσι βρέθηκα σε ένα κατ ‘αποκοπή ταξίδι μεταξύ Σκωτίας και Αγγλίας, με το στομάχι μου γέμισε πεταλούδες από ένα βαρύ μείγμα από τρεμούλιασμα, ρομαντικά νεύρα και ήπιες αναταράξεις.

Ήμουν δύο ώρες αργότερα, και έφυγα από τη συνέντευξη με ανεβασμένη διάθεση. Το καρφίτσωσα και ανυπομονούσα να δω τον Sam στο δρόμο μας – το πρώτο από αυτά που ήλπιζα ότι θα ήταν πολλά.

Μας επέτρεψαν να πραγματοποιήσουμε τη συνάντησή μας στο χώρο του ναύαρχου Ντάνκαν. Όταν γύρισα, άργησα λίγο να δω τον Σαμ να περιμένει έξω με δύο εξάρι και ένα μεγάλο χαμόγελο.

Ανοίξαμε τα πράγματα με μια σταθερή αγκαλιά και κολλήσαμε αμέσως στη συζήτηση: για τη ζωή, τη δουλειά, τους πρώην. Μόνο μια κουβέντα κυλούσε

Σύντομα θα κάνω δεύτερο γύρο. Στη συνέχεια, με τις στροφές περισσότερο ποτό.

Ύστερα ξαφνικά βρέθηκα εκεί: έκπληκτος και έκπληκτος, και όχι λίγο απογοητευμένος που με καλωσόρισαν τόσο βασιλικά στη Σκωτία.

Επικοινώνησα με τη Ryanair για να βρω τη φθηνότερη πτήση που έφευγε το επόμενο πρωί (ήταν ενοχλητικά νωρίς στις 6.30 π.μ.) και γούρλωσα τα μάτια μου μέσα στη σύγχυσή μου.

Όταν έκανα ξανά κράτηση για την πτήση μου, ψάχνοντας για διαμονή κάτω των 90 λιρών, άρχισα να ψάχνω μανιωδώς: έβγαζα ήδη πάρα πολλά μετρητά, απλώς έπρεπε να κλείσω άλλο αεροπλάνο.

Ωστόσο, παρατηρώντας τη γραμμή του άγχους που προέκυψε ανάμεσα στα φρύδια, ο Sam προσφέρθηκε να με αφήσει να μείνω μαζί τους, δηλώνοντας ότι δεν υπήρχε καμία προσδοκία για τίποτα φυσικό: ήθελαν μόνο να με βοηθήσουν.

Καθώς ζύγιζα τις επιλογές μου, συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν το καλύτερο πράγμα που επρόκειτο να κάνω, γι’ αυτό πηδήθηκα σε αυτό, ακόμα κι αν η έννοια του κάτι άβολο ήταν καταστροφική.

Εκείνο το βράδυ, μετά από έναν ή δύο γύρους, μοιραστήκαμε το λεωφορείο πίσω στο Sam’s στο Ανατολικό Λονδίνο. Φάγαμε μερικά γρήγορα ζυμαρικά πέστο και γελάσαμε για την έλλειψη μαγειρικών του δεξιοτήτων προτού μου δανείσει ένα μεγάλο μπλουζάκι για να κοιμηθώ.

Δεδομένης της επιλογής μεταξύ του κοινού καναπέ στο σαλόνι ή του κρεβατιού του Σαμ, επέλεξα αυτά και γρήγορα αποκοιμήθηκα, αν και υποψιάζομαι ότι συνέχισα τον Σαμ να ροχαλίζει.

Ξυπνώντας με το επόμενο πρωί στις 4 το πρωί, εξεπλάγην όταν ο Σαμ ήταν επίσης ξύπνιος: μου έφτιαξε ένα φλιτζάνι στιγμιαίο καφέ και με φίλησε στο μάγουλο. Με πήγαν ακόμη και στον σταθμό μου και με σήκωσαν: Έχω μια ξεχωριστή ανάμνηση να κοιτάζω, λουσμένος στο φως των λαμπτήρων του δρόμου, από το επάνω κατάστρωμα ενός λεωφορείου.

Στις 11 το πρωί εκείνης της ημέρας επέστρεψα στο αεροπλάνο του Εδιμβούργου και όλη η συνάντηση φαινόταν σχεδόν σαν όνειρο – εκτός από το βαθούλωμα που έμεινε στον τραπεζικό μου λογαριασμό.

Λίγες μέρες αργότερα άκουσα από τη δουλειά: με ήθελαν και θα ξεκινούσα σε δύο εβδομάδες.

Μια εβδομάδα περίπου αφότου μετακόμισε στο Λονδίνο, έστειλα μήνυμα στον Sam για να δω αν πίστευαν ότι θα συναντηθούμε ξανά, αλλά μου είπαν ότι είχε αρχίσει πρόσφατα να βγαίνει με κάποιον άλλο.

Ένιωσα σαν ένα χτύπημα. αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι ενώ ένιωθα ότι ο χρόνος ήταν τέλειος, έπρεπε απλώς να προσαρμοστώ. Ένα μειονέκτημα του να είσαι στην queer κοινότητα είναι ότι νομίζεις ότι είσαι κάποιος ξεχωριστός, ενώ είσαι πολύ καλός.

Δεν θα στείλω ποτέ ξανά μήνυμα στον Sam, αλλά μερικές φορές μπορώ να δω την υπερηφάνεια των πραγμάτων από μακριά. Πάντα με κάνει να χαμογελάω.

* Το όνομα έχει αλλάξει

Έχετε κάποια ιστορία που θα θέλατε να μοιραστείτε; Επικοινωνήστε στέλνοντας email στο jessica.aureli@metro.co.uk.

Μοιραστείτε τις απόψεις σας στα σχόλια παρακάτω.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Το σεξ με μια τρανς σύντροφο με κατέβαλε για μια ζωή

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Είχα μια χημική εγκυμοσύνη – αλλά το μωρό εξακολουθεί να μετράει

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Ο Zack Polanski, όχι ο Wes Streeting, θα πρέπει να είναι ο πρώτος ομοφυλόφιλος πρωθυπουργός της Βρετανίας