Είδαμε ότι ζώντας μια απλή ζωή – παραλίγο να μας σπάσει

Δεν θέλω να το κάνω άλλο αυτό. Αυτός ο τρόπος ζωής δεν είναι για μένα. Η γυναίκα μου, η Saskia, μου είπε ότι ηττήθηκε.

Υπέθεσε ότι έκανα λάθος ή θυμωμένος, αλλά το μόνο που μπορούσα να πω ήταν: “Ω, δόξα τω Θεώ!”

Είμαι εκστασιασμένος. Σύντομα συνήθιζε να τον τρόμαζε ένας εφιάλτης. Το ιδεαλιστικό «εκτός δικτύου» ζωντανό όνειρό μας μετατράπηκε σε ένα τοπίο κόλασης που παραλίγο να μας σπάσει.

Ήταν το 2017 και τις τελευταίες τρεις εβδομάδες ζούσαμε σε μια απομακρυσμένη φάρμα (σκεφτείτε: χωρίς μεταφορά και χωρίς 5G, μόνο wifi) στο Klein Karoo, Νότια Αφρική, ως μέρος της δουλειάς μου.

Το σχέδιο για το βράδυ ήταν παρόμοιο: δείπνο και ένα μπουκάλι ντόπιο κρασί για να χαλαρώσετε από τη δουλειά της άλλης μέρας.

Ο καιρός ήταν αμείλικτος μέχρι στιγμής, καταπιεστικά ζεστός, αλλά επιτέλους κρύωσε και νιώσαμε το ζεστό ντους (το πρώτο που ήρθε από αυτό) στα κόκαλά μας.

Ανάψαμε τα ξύλα για να ζεστάνουν το ζεστό νερό και επιστρέψαμε στη βεράντα. μετά από λίγο ακούσαμε ένα βουητό και ένα σφύριγμα. Κοίταξα έξω και συνειδητοποίησα ότι ένας σωλήνας είχε σκάσει – και ένας χείμαρρος κυλούσε από το παράθυρό μας.

Φυσικά τώρα ξέρουμε ότι απλά δεν απελευθερώσαμε καμία σημαντική βαλβίδα πίεσης, αλλά εκείνη τη στιγμή ένιωσα ανυπέρβλητο. Έπρεπε να βασιστούμε στον οικοδεσπότη του εξοχικού σπιτιού, τον Pieter, που εργαζόταν πολύ μέχρι τη νύχτα για να επιλύσουμε το πρόβλημα.

Μπορεί να μην φαίνεται σαν διακοπή – είναι μόνο νερό, τελικά, και ήταν ένας από τους πολλούς λόξυγγκας που είχαμε ήδη αντιμετωπίσει κατά τη σύντομη πτώση – αλλά μας ώθησε στα άκρα.

Παρά τα μεγάλα μας σχέδια και φιλοδοξίες, η Saskia και εγώ έπρεπε να παραδεχτούμε ότι η επιβίωση της εκτός σεζόν απλά δεν ήταν για εμάς.

Τα προβλήματα ξεκίνησαν από αυτόν. Κάποτε άφησα τον εύκαμπτο σωλήνα να λειτουργεί για τέσσερις ώρες στο δρόμο για την πόλη, και ένα βράδυ χάσαμε την πλήρη ισχύ λόγω καμένης ασφάλειας. Τα κοτόπουλα αρνήθηκαν να απελευθερώσουν τα αυγά που είχαν υποσχεθεί στους γείτονές τους.

Η σχέση μας ήταν δυνατή. Όμως οι συνεχείς προκλήσεις μας επιβαρύνουν και δεν αργεί να αμφισβητήσουμε το όνειρό μας.

Η Saskia και εγώ πρωτογνωριστήκαμε στο Γιοχάνεσμπουργκ στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα, αλλά παντρεύτηκα μόλις μια δεκαετία αργότερα. Παρά το γεγονός ότι ήμασταν απελπιστικά ερωτευμένοι, μας πήρε ταραχώδη πέντε ή έξι χρόνια για να βρούμε το αυλάκι μας.

Η οικογένεια της Saskia αποδέχεται πλήρως τη σχέση μας εδώ και αρκετό καιρό, αλλά οι περισσότεροι από τους αγώνες μας οφείλονται στα συναισθηματικά εμπόδια που έχουμε ο καθένας μας: παλιά πρότυπα, παράλογες προσδοκίες, την ανάγκη να είμαστε κατάλληλοι με οποιονδήποτε τρόπο.

Ένα πράγμα που είχαμε πάντα με τη Saskia είναι η ρομαντική ιδέα της απλότητας. Ονειρευόμασταν μια μικρή ζωή και μας άρεσε η ιδέα να ζήσουμε μια ζωή που ήταν ακόμα ακαλλιέργητη.

Το 2017 ξεκινήσαμε να μένουμε σε μόνιμες κατοικίες, δεν είχαμε συγκεκριμένο νόημα και μετακομίσαμε ανάμεσα σε σπίτια άλλων. Το είδαμε ως ένα αποτελεσματικό μέσο διατήρησης εισοδήματος και παροχών και αποφασίσαμε να το κάνουμε για μερικά χρόνια για να δημιουργήσουμε τα σχέδιά μας εκτός έδρας.

Και έτσι, αφού ο σκύλος μας άρχισε να κάθεται μπροστά στο λιμάνι στο Oudtshoorn, μια μικρή πόλη στη Νότια Αφρική, είχαμε έναν μήνα.

Με τη βοήθεια του ιδιοκτήτη του σκύλου, βρήκαμε αγρότες να κατευθύνονται στην Ιταλία για ένα μήνα για να πάρουν λουριά για ανθρώπους που έχουν ανάγκη.

Είπαμε στους εαυτούς μας ότι θα ήταν μια απαλή εισαγωγή στην απλή ζωή, τόσο εξιδανικευμένη. Συνολικά, παίρνουμε κοτόπουλα, καθαρό αέρα και κρασί το ηλιοβασίλεμα.

Λανθασμένος. Ήταν μια μεγάλη πορεία στη γεωργία και την επιβίωση.

Υπήρχε ένας τεράστιος κήπος με λαχανικά για να περιποιηθείς, ένας ελαιώνας μεγέθους στρέμματος για νερό και μια δεξαμενή αλμυρού νερού για να στραγγίζει, να τρίβει και να ξαναγεμίζει κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, και ήταν κάτι παραπάνω από απασχολημένος με τη λειτουργία του εξοχικού σπιτιού. Και έτυχε να υπενθυμιστεί στους ιδιοκτήτες των «φώτα της θάλασσας» ότι ο καθένας μετακινούσε τους καρπούς στα δέντρα για να τους πάρουν τα πουλιά.

Για τρεις ημέρες, το κέλυφος είχε κατακαθίσει και από τη στιγμή που έσκασε ο σωλήνας σε τρεις εβδομάδες, ένιωθε συμβολικό. Όχι μόνο ήμασταν έξω από τα βάθη μας, αλλά πνιγόμασταν -σχεδόν κυριολεκτικά.

Έχουμε παρατηρήσει ότι το να αγαπάς έναν τρόπο ζωής δεν είναι το ίδιο με το να είσαι fit. Τελειώσαμε τις τελευταίες μέρες – ήμασταν πραγματικά ταπεινωμένοι, αλλά και πάλι νιώθαμε δικαιωμένοι.

Ο κήπος φαινόταν ακόμα πιο χαρούμενος από όταν ήρθαμε, λόγω της δουλειάς μας, έτσι ώστε να μην ήταν μια πλήρης καταστροφή.

Τώρα είμαστε πολύ πιο ξεκάθαροι σχετικά με τη διαφορά ανάμεσα στο να ρομαντικοποιούμε την απλότητα και να την βιώνουμε πραγματικά.

Περιττό να πούμε ότι έχασαν τα σπίτια τους. Μετά το χωριό ήμασταν πολύ χαρούμενοι που ζήσαμε ξανά στο Κέιπ Τάουν. Ακόμα κυκλοφορούμε πολύ ανάμεσα στα διάφορα προάστια της πόλης, αλλά πάντα σε κοντινή απόσταση από ένα υπέροχο σούπερ μάρκετ και καλό καφέ.

Το 2022 προσθέσαμε μια γάτα στην οικογένειά μας και όλα άλλαξαν. Βοηθά έναν μεγαλύτερο Milo, περίπου 10, που θέλει πολύ προσοχή και μένει μόνος του για περισσότερες από λίγες ώρες. Δεν περιμέναμε να γίνουμε θηλυκές γάτες, αλλά ήδη το κυλιόμαστε. Αφού δεν έμεινε πουθενά περισσότερο από ένα χρόνο, ο Μάιλς μας έπεισε με επιτυχία να παρατείνουμε τη διαμονή του στον κήπο του εξοχικού μας για άλλους 12 μήνες.

Θα ξεκινήσω ξανά το ταξίδι αργότερα, αλλά τόσο αυτός όσο και η Saskia παραμένουν ενθουσιώδεις για τρίτη χρονιά.

Παρά τις καταστροφές, εξακολουθούμε να πιστεύουμε στη νόμιμη ζωή και σκεφτόμαστε το van-life ή την επένδυση στο χωράφι και την κατασκευή ενός μικρού σπιτιού. Και τα δύο είναι εφικτά, αλλά υπάρχουν πολλά που πρέπει να ληφθούν υπόψη. Θέλουμε να αποφύγουμε να βάζουμε τους εαυτούς μας, και ειδικά τον Milo.

Η εμπειρία δεν μπορούσε να μας μετατρέψει σε ευαγγελιστές εκτός χρόνου. Μας υπενθύμισε όμως γιατί δουλεύουμε σε ζευγάρια.

Σκεφτόμαστε μεγάλα, στο πρώτο άλμα, και όταν όλα χτυπούν, σφίγγουμε μαζί.

Έχετε κάποια ιστορία που θα θέλατε να μοιραστείτε; Επικοινωνήστε στέλνοντας email στο jessica.aureli@metro.co.uk.

Μοιραστείτε τις σκέψεις σας στα σχόλια παρακάτω.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Νόμιζα ότι με έπιασε ο άνεμος – η A&E είπε ότι μπορεί να χαθώ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Μας ακολούθησαν οι μεθυσμένες μέρες μου από εκεί – αλλά έμεινα σε άλλο ποτό

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Δεν ήξερα ότι το δέρμα μου με φαγούρα ήταν μια θανατηφόρα ασθένεια