Αγκαλιάζω τον μεγαλύτερο φόβο μου να ξεπεράσω την ταυτότητά μου

Η νοσοκόμα γλίστρησε τη βελόνα στο δέρμα χωρίς αντίσταση.

Πονούσε στην είσοδο, αλλά δεν σταμάτησα.

Ακολούθησε μια άλλη νοσοκόμα, μετά μια άλλη, που μου γέμισε ευσυνείδητα το χέρι. Μέχρι τον τέταρτο και τελευταίο σωλήνα, η νοσοκόμα ξεκαθάρισε τα πάντα, λέγοντας ότι ήμουν αισθητά κρύος γύρω από τη βελόνα. Απλώς γέλασα.

Ήταν εύκολο να το αγνοήσω εκείνη τη στιγμή, αλλά ήταν αδύνατο να ξέρω τι μεγάλη υπόθεση ήταν για μένα από ό,τι πραγματικά ήμουν στο παρελθόν.

Ένιωθα περήφανος για το πόσο μακριά είχα φτάσει και πώς είχα φτάσει εκεί. Από παιδί φοβόμουν τις βελόνες. Η σκέψη ότι ένα απότομο τρύπημα στο δέρμα μου με τρόμαξε και χρειάστηκε να με επιπλήξουν οδοντίατροι και νοσοκόμες για ενέσεις πολλές φορές.

Κοιτάζοντας πίσω, δεν φοβάμαι να ζηλέψω. Είναι λογικό και κατανοητό. Αλλά για τα τρανς άτομα, όταν η φοβία με τη βελόνα σημαίνει ξαφνικά ότι δεν μπορείτε να γίνετε το άτομο που γνωρίζετε ότι είστε, γίνεται κάτι που ξέρετε ότι πρέπει να ξεπεράσετε.

Η μετάβαση του φύλου μου ξεκίνησε το 2020. Η πανδημία μου είχε αφήσει πολύ χρόνο για να σκεφτώ και μετά από μια εβδομάδα που ανησυχούσα για τη βόλτα μου στο δωμάτιο, κοίταξα την τότε κοπέλα μου, την Κάρα* και ξεστόμισα: «Νομίζω ότι είμαι τρανς».

Αυτή η πρόταση έφτασε μετά από δύο εβδομάδες έντονης σκέψης στις εφημερίδες. Ποτέ δεν σκέφτηκα τους τύπους δυσφορίας που με επηρεάζουν επειδή οι εμπειρίες μου δεν ήταν τόσο «προφανείς» όσο οι φίλοι μου και οι προσωπικότητες που ακολούθησα στο διαδίκτυο.

Απλώς έζησα τη ζωή μου σκεπτόμενος αυτό μερικοί Το επίπεδο δυσφορίας με το φύλο μου ήταν φυσιολογικό και αποδεκτό, αυτό ήταν το μόνο που ήξερα.

Μόλις βυθίστηκα σε μια ομάδα ανθρώπων που επίσης αμφισβητούσαν την ταυτότητά τους, συνειδητοποίησα ότι ένιωθα την ενόχληση του ασυνήθιστου αισθήματος στην τάξη μου.

Όταν σκέφτηκα τη διασταύρωση της παιδικής μου εμπειρίας και της ενηλικίωσής μου, τα πράγματα ενώθηκαν για μένα.

Η Cara ήταν πολύ ανοιχτή στο να αλλάξω την κατάστασή μου και φρόντισε πολύ να με υποστηρίξει σε αυτό. Αυτός ο πυλώνας ήταν πάντα στη ζωή μου και πάντα ήθελα να μάθω περισσότερα.

Στην αρχή μπερδεύτηκα για τα συγκεκριμένα. Δεν ήταν ακόμη σίγουροι για πράγματα όπως το χρονοδιάγραμμα της μετάβασης των σκέψεων και αν θα ήθελα χειρουργική επέμβαση. Ωστόσο, είμαι σίγουρος ότι θα το επιδιώξω.

Εκείνη την εποχή, δεν ήξερα ότι ήθελα να ξεπεράσω έναν από τους μεγαλύτερους φόβους μου – αλλά χαίρομαι που το έκανα.

Η μετάβασή μου με κάνει να νιώθω αρκετά τυχερός – τόσοι πολλοί τρανς άνθρωποι υποβάλλονται σε αφόρητη σκληρότητα και κρίση μόνο και μόνο για να υπάρχουν. Με πονάει να πιστεύω ότι η θετική μου εμπειρία είναι ασυνήθιστη.

Μίλησα με τον γιατρό μου μόλις συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να απαλλαγώ από την ενόχληση χωρίς συνταγή για οιστρογόνα.

Άκουσε την περίπτωσή μου και ήταν πολύ ευγενικός στις περιστάσεις. Μετά από ένα χρόνο θεραπείας ορμονικής υποκατάστασης (HRT) με χρήση οιστρογόνων από το στόμα, παρατήρησε ότι θα μπορούσα να έχω καλύτερα φυσιολογικά αποτελέσματα αν άλλαζα σε εβδομαδιαίες ενέσεις.

Ανακουφίστηκα, το λιγότερο. Συζητήσαμε τις εναλλακτικές λύσεις και σταθμίσαμε τα οφέλη έναντι των προφανών μειονεκτημάτων και μόνο απρόθυμα αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε τις ενέσεις. Το ενδιαφέρον μου για μια ομαλή ιατρική μετάβαση υπερτερεί του φόβου μου για οξύ πόνο.

Έκανα την πρώτη μου ένεση αφού έλαβα τις οδηγίες του γιατρού μου και κρατούσα άφθονες σημειώσεις για κάθε βήμα. Ήταν ελαφρώς τρομακτικό. Η Κάρα δικαιολογήθηκε από το δωμάτιο επειδή ήταν ανήσυχη και δεν ήθελε να το κάνει πιο δύσκολο για μένα – ήταν μια λογική απόφαση, γιατί ήμουν πολύ ανήσυχη και το να με κοιτάξουν περισσότερο δεν βελτίωνε τα πράγματα.

Το πρώτο πλαίσιο ήταν ασταθές. Ήμουν απίστευτος τότε, κάτι που επιδείνωσε τον πόνο, αλλά στο τέλος τον έπαθα. Ήμουν κάπως περήφανος για την επιτυχία μου, αλλά φοβόμουν ότι αυτό ήταν το προβλέψιμο μέλλον.

Οι επόμενοι μήνες ήταν δύσκολοι. Μερικές φορές ένιωθα πολύ ανήσυχος και φοβόμουν να ολοκληρώσω τις ενέσεις μου, αφήνοντας μέρος της δόσης μου στη σύριγγα.

Ωστόσο, ένιωθα πιο ελεύθερη σε σχέση με όταν ήμουν παιδί, είχα την επιλογή να σταματήσω όταν ήθελα και μπορούσα να νιώσω το μυαλό μου να αναπτύσσεται.

Τα περισσότερα από τα πρώτα πράγματα που δεν είδα να έρχονται ήταν δυσάρεστα.

Χτύπησα το πρώτο σύμπλεγμα νεύρων (απερίγραπτα επώδυνο). Την πρώτη φορά έφτασα σε ένα αόρατο αιμοφόρο αγγείο και πέρασα τα επόμενα δέκα λεπτά στάζοντας μια σταγόνα αίματος που αρνιόταν να πήξει. Έκανα κατά λάθος την πρώτη ένεση σε ένα μέρος που εξακολουθούσε να θεραπεύεται την περασμένη εβδομάδα – γεια

Η διαδικασία ήταν αναμφίβολα προκλητική, αλλά με την πάροδο του χρόνου, όλες οι στιγμές δυσφορίας έγιναν μια μικρογραφία της ευρύτερης μετάβασής μου: δυσάρεστες αλλά αξέχαστες στιγμές μάθησης που συνέβαλαν στην ανάπτυξή μου.

Το να κάνω τις ενέσεις μου έδωσε ένα νέο σώμα μαμάς που είδα να ανθίζει με τα οιστρογόνα. Οι αλλαγές που έχω παρατηρήσει στον εαυτό μου γίνονται ξεκάθαρα αληθινές όταν περιορίζονται στην ενόχληση της ένεσης.

Αν αυτή η εμπειρία μου έχει διδάξει κάτι, είναι ότι τα μακροπρόθεσμα προβλήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν με προβλέψιμους τρόπους.

Οι απαντήσεις δεν θα είναι πάντα εύκολες, αλλά αν το προσεγγίσω με ανοιχτό μυαλό, πάντα θα ανακαλύπτω νέα και υπέροχα πράγματα για τον εαυτό μου και για το τι είμαι ικανός.

*Τα ονόματα έχουν αλλάξει.

Έχετε κάποια ιστορία που θα θέλατε να μοιραστείτε; Επικοινωνήστε στέλνοντας email στο jessica.aureli@metro.co.uk.

Μοιραστείτε τις απόψεις σας στα σχόλια παρακάτω.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: «Πήγα στη φυλακή 5 φορές – τώρα θα χτίσω μια ζωή για άλλους επιζώντες του εγκλήματος»

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Έχω μια εξουθενωτική κατάσταση – δεν είναι “υπερδύναμη”

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Θέλω σύντροφο ζωής – αλλά όχι σεξουαλική σχέση