Άρχισε να δουλεύει πάνω στα στοιχεία του Zoom – ήμουν γυμνός πίσω του

«Έχω μια κλήση σε δύο λεπτά, οπότε πρέπει να φύγεις», τον παρότρυνε Αδάμ*.

Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που έβλεπα – και ήμουν γεμάτος τρόμο καθώς συνειδητοποίησα ότι είχα κάνει καλή εμφάνιση.

Δεν ήταν σαν να ήθελα να περιμένω για πρωινό στο κρεβάτι το πρωί μετά την πρώτη μέρα. Αλλά η θέα του στο γραφείο του μόνο με το μπλουζάκι και το παντελόνι του δεν ήταν ακριβώς αυτό που νόμιζα ότι ήταν μια ρομαντική στιγμή.

Δεν καταλάβαινα γιατί με είχε ξυπνήσει νωρίτερα. Ο φόβος μου αναρωτήθηκε αν όντως απάντησε στην κλήση ζουμ με γυμνό στο κρεβάτι του πίσω του – και μόλις κατάλαβα πού δεν μπορούσα να τον βρω.

Στα 21 μου δεν είχα μεγάλη εμπειρία. Είχα χωρίσει πρόσφατα με το αγόρι μου από τα 16 μου και τώρα ως πρωτοετής φοιτητής στο Λονδίνο εξερευνούσα εφαρμογές και έβλεπα τι μου έλειπε.

Μέσα από το Bumble βρήκα τον Adam – ο οποίος ήταν 28 ετών με μακριά, καστανά μαλλιά και ισπανική προφορά. Είχε μια επιχείρηση ενηλίκων στα οικονομικά και ήταν τραγουδιστής σε μια εισηγμένη μπάντα, μυστηριώδης και αβίαστα κουλ.

Πριν από λίγο καιρό κανονίσαμε να συναντηθούμε.

Βρίσκουμε λίγο κρασί σε μια τοπική παμπ που μοιράζεται η μαμά Arts – εγώ γράφω, αυτός παίζει μουσική. Ήταν δυνατός, λιγομίλητος τύπος, αλλά όταν μιλούσε είχε τη σοφία και τη μη υπερβολή ενός πέτρινου γέρου.

Ανεξήγητα, ο Άνταμ ήταν ευχαριστημένος με τη βρετανική γοητεία και την απλότητά μου. Γέλασε καθώς του πρότεινε, “Ίσως σε συναντήσω μια μέρα που θα γίνω δημοσιογράφος!”

Μου είπε ότι μπορούσε να δει μέσω του ομαδικού του λογαριασμού στο Spotify ότι θα γίνω ένας από τους κορυφαίους ακροατές του. Γέλασα νευρικά.

Όταν κατά λάθος χτύπησα τον τρίτο καθρέφτη, ο Άνταμ χαμογέλασε και είπε: «Τώρα ας πάμε πίσω στον δικό μου. Μπορώ να σου δείξω την κιθάρα μου.

Δεν ήμουν τόσο αδαής που δεν ήξερα ποιος ήταν ο κώδικας, αλλά ήθελα πολύ να δω τις κιθάρες. Για όλο το δεκάλεπτο περπάτημα στο χωράφι του, γέμισα με πεταλούδες ενθουσιασμού.

Βλέποντας το δωμάτιό του ήταν η πρώτη κόκκινη σημαία. Οποιαδήποτε ιδέα ότι κάποιος ήταν λιθοβολημένος ενήλικας διαλύθηκε αμέσως όταν τοποθετήθηκε ένα στρώμα στο πάτωμα και ένας τεράστιος επιτραπέζιος υπολογιστής τοποθετήθηκε στον κατά τα άλλα γυμνό χώρο. Α, και η κιθάρα είναι μπλοκαρισμένη στη γωνία.

οι πεταλούδες στο στομάχι μου έγιναν νευρικές από συναρπαστικές. Ωστόσο, μη προσπαθώντας να κρίνω ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του, αποφάσισα να μείνω.

Πρόσφερε ένα ή δύο τραγούδια πριν τον τρυπήσουν και κάθισε δίπλα μου στο στρώμα. Συνέχισα άβολα με τα γόνατά μου στο στήθος, αλλά δεν αναγνώρισε την έλλειψη σώματος του κρεβατιού.

‘Εδώ λοιπόν απομνημονεύετε όλα τα τραγούδια σας;’ ρώτησα.

«Μμ», μουρμούρισε ο Άνταμ πριν σκύψει να με φιλήσει. Έχω βαρεθεί τις ερωτήσεις συνεντεύξεων.

Στο τέλος της βραδιάς, έβαλε το χέρι του γύρω μου και καθώς έφευγα ένιωσα ζεστό και ρομαντικό. Ίσως το μαλακό κέντρο να έχει σκουπιστεί κάτω από τα πάντα.

Αλλά το πρωί ο αλλαγμένος αέρας είναι εκπληκτικός.

Μετά βίας με ξύπνησε από τον ύπνο μου το κρασί μου, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να προσπαθήσει απεγνωσμένα να με βγάλει από το αεροπλάνο πριν από τη δουλειά.

πρέπει να φύγεις Όπως προέτρεψε τώρα ο Αδάμ.

Χαμηλός στο πάτωμα στο στρώμα, και νευρικός στη θέα της webcam του, άρχισα να γυρίζω με το στομάχι μου για να πιάσω τα ρούχα μου σκορπισμένα στο δωμάτιο.

Αλλά δεν μπορούσα για όλη μου τη ζωή να βρω πού. Μεγάλωσα τρελή, πετούσα τον εαυτό μου από το στρώμα και ζητούσα συγγνώμη ξανά και ξανά. Όση αξιοπρέπεια του είχε απομείνει εξαφανίστηκε, κοιτάζοντας τον Αδάμ, με τα φρύδια και τα μάτια του βουρκωμένα στο ρολόι.

«Συγγνώμη, αλλά πραγματικά», είπε, «Λυπάμαι που τηλεφωνώ σε αυτόν».

Το είδα στην οθόνη. Ο Ζουμ ήταν έτοιμος να πάει. Οποιαδήποτε στιγμή τώρα θα συμμετείχε στην κλήση και θα ήμουν ακριβώς εκεί, στα τέσσερα.

Τότε επιτέλους τους είδα -κάτω που κάθονταν στην πιο απατηλή καρέκλα τους. Σέρνοντας στα χέρια και στα γόνατά μου μπόρεσα να τα ανακτήσω και να τα τραβήξω ακριβώς στην ώρα τους.