Μια νέα φωτογραφική εκπομπή δείχνει τους ανθρώπους πίσω από τη γραμμή D του μετρό LA

Το 1985, με το σύστημα LA Metro στο αρχικό του στάδιο, ο Ken Karagozian — τότε ερασιτέχνης φωτογράφος στο εργαστήριο Owens Valley της Καλιφόρνια — βρήκε έναν τρόπο να καταγράψει τον υπόγειο γάμο μεταξύ του κέντρου του LA και του Westlake μέσω της Red Line του Metro, που τώρα ονομάζεται B Line.

Από εκεί προήλθε ένα άρθρο στο περιοδικό Life, αλλά πιο σημαντικό μια κυβερνητική αρχή: ο Καραγκοζιάν πίστευε ότι οι εργάτες οικοδομής, οι μηχανικοί και οι ηλεκτρολόγοι που υπόκεινταν στην απόφαση της πόλης για το έργο του μετρό ήταν άξιοι οικείων εγγράφων. Οι αόρατοι πολλοί που έχτισαν τις πυραμίδες και τον ορίζοντα της Νέας Υόρκης δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία, είπε, αλλά οι άνθρωποι που συνέβαλαν στην αμφιλεγόμενη ιστορική γραμμή D του μετρό από την Koreatown στο Westwood θα ήταν, αν μπορούσε να το πει.

«Όταν έκανα εργαστήρια φωτογραφίας, πάντα έλεγαν: «Κάνε ένα έργο δίπλα στο σπίτι σου», είπε ο Καραγκοζιάν σε ένα τηλεφώνημα από την κατοικία του στο Agoura Hills. «Έγραψα ένα γράμμα στο LA Metro, το οποίο έλεγε, “Πώς μπορώ να πάρω άδεια φωτογραφίας;”

Μέρες πριν από τις πυρκαγιές του Λος Άντζελες το 2025, η ιστορικός και συγγραφέας India Mandelkern από την Altadena είχε ένα τηλεφώνημα με τον Karagoziano, ο οποίος εργαζόταν σε ένα έργο γύρω από τη γραμμή D. Μετά τη δημοσίευση ενός βιβλίου που τονίζει την τέχνη του δρόμου και την πολιτική στο Λος Άντζελες, ο Mandelkern εργάστηκε στο ιστολόγιο LA Metro, ζητώντας συνεντεύξεις από τον Angelenos που φαινόταν απελπισμένος για μια γραμμή προς τα δυτικά.

Μετά την ένταξη του Mandelkern στο Karagoziano, το έργο πήρε μια σταθερή μορφή: ένα φωτογραφικό άλμπουμ, με τίτλο “Wilshire Subway: Making the D Line Subway Extension”, για την ιστορία, τις συγκρούσεις και τους ανθρώπους πίσω από τις σκηνές και υπόγεια πριν από τα εγκαίνια στις 8 Μαΐου της επέκτασης του μετρό κατά μήκος της Wilshire Boulevard. (Οι σταθμοί New Wilshire/La Brea, Wilshire/Fairfax και Wilshire/La Cienega θα προστεθούν. Οι σταθμοί ανοίγουν στο Beverly Hills, στο Century City και στο Westwood).

Μια σχετική έκθεση φωτογραφίας, “Wilshire Subway: Photographed by Ken Karagozian”, θα είναι διαθέσιμη έως τις 14 Μαΐου στη γκαλερί τέχνης 1301PE στη λεωφόρο Wilshire.

Αυτή την εβδομάδα συζητήσαμε περισσότερο με τον Karagoziano και τον Mandelkern για το έργο τους.

Αφού έγραψε ένα βιβλίο για την κοινωνική ιστορία του δρόμου ξαπλώνοντας, τι σε έφερε κάτω από τη γη;

αμύγδαλα? Λοιπόν, για δύο διαφορετικούς λόγους. Πρώτον, με ενδιαφέρει πολύ το Metro μόνο και μόνο επειδή εργάστηκα εκεί ως συντάκτης ιστολογίου και σε αυτόν τον ρόλο, ανακάλυψα τόσες πολλές διαφορετικές ιστορίες. Νόμιζα ότι η Wilshire Boulevard ήταν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μέρη, η ιστορία αυτής της φιλοδοξίας κατασκευής σιδηροδρόμων, που συνεχίστηκε για τόσα πολλά διαφορετικά χρόνια, και τι λέει για τον Αγγελένο. Δεύτερον, νομίζω ότι μιλάμε για το Λος Άντζελες ως μια οριζόντια πόλη, και αυτό είναι σίγουρα αλήθεια. Αν πάτε κάπου όπως το Τόκιο, θα δείτε αμέσως ότι αυτή είναι μια κάθετη πόλη, αλλά ήθελα να φέρω λίγη από αυτή στο Λος Άντζελες. Τόση πολλή ιστορία είναι θαμμένη κάτω από το έδαφος που φαίνεται να ξεχνάμε, και μόλις ξεκινήσει η ανασκαφή, ξέρετε ότι ήταν πάντα εκεί και δεν έχει εξαφανιστεί. Απλώς υπόκειται σε εμάς.

Από όλους τους ανθρώπους με τους οποίους μιλήσατε για αυτό το βιβλίο, καταλάβατε ότι ένας συγκεκριμένος τρόπος είναι αυτό που θα μπορούσε να κάνει η γραμμή D για την πόλη.

Καραγκοζιάν: Αυτή ήταν μια κοινή επιχείρηση μεταξύ των τριών καπεταναίων, και ο καθένας είχε τη δική του. Ήταν οι Skanska, Traylor (Bros.) και Shea. Στο Traylor’s, τα αδέρφια έκαναν τούνελ. Ο Richard McLane (Chief Mechanical Engineer of Traylor Bros.) ήταν πολύ χρήσιμος όταν μου είπε λίγα λόγια για την ιστορία της Wilshire Boulevard και την κατασκευή του τούνελ. … Όλοι αυτοί οι διαφορετικοί εργολάβοι επηρέαζαν με κάποιο τρόπο το έργο.

αμύγδαλα? Πάντα λέω ότι ο Ken είναι ένας από τους καλύτερους φωτογράφους κατασκευών εκεί έξω, αλλά η ειδικότητά του είναι πραγματικά οι άνθρωποι. Όταν άφησα μερικούς από αυτούς τους μεμονωμένους εργάτες, η όλη ιστορία ήρθε στο φως και συνειδητοποίησα ότι πολλοί από αυτούς τους εργάτες ήρθαν στο Λος Άντζελες, ξεκίνησαν από το κάτω μέρος ολόκληρου του πόλου και ανέβηκαν στις τάξεις, πήραν προαγωγές, έγιναν ηγέτες και τα παιδιά τους τώρα εργάζονται στις κατασκευές. … Είναι τόσο εκπληκτικό που τόσα πολλά από αυτά τα άτομα κάνουν όλη αυτή τη δουλειά στα παρασκήνια που δημιουργούν την υποδομή που μας συνδέει όλους.

Υπάρχουν πολλές εικόνες στο βιβλίο για τους κατασκευαστές που δημιούργησαν τη γραμμή D. Η Ινδία συγκρίνεται με τη σύντομη διάρκεια ζωής των εργαζομένων για τις εκπληκτικές κατασκευές που έχουν συγκριθεί με την εφευρετικότητα: Είναι σκόπιμα ότι το μεγαλύτερο μέρος της οπτικής ιστορίας της γραμμής D έχει κατασκευαστεί από ανθρώπους;

Καραγκοζιάν: Όταν κατέβηκα υπόγεια και αφού ολοκληρώθηκαν οι σταθμοί, ο κόσμος έφτιαξε για να μου πει. Δεν θέλω μόνο ένα σουτ από πίσω. Μου αρέσει πολύ να φωτογραφίζω τα πρόσωπά τους. … Όταν φωτογράφισα τους εργάτες από την κόκκινη γραμμή, μερικοί από αυτούς τους εργάτες από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 εξακολουθούν να εργάζονται στη μωβ γραμμή. Τους ξέρω χρόνια, και τώρα τα παιδιά τους εργάζονται στη δουλειά. γίνεται οικείο θέμα. … Το να κατεβαίνω και να φωτογραφίζω τα τούνελ με αυτό το φως στο βάθος ήταν πάντα τόσο ενδιαφέρον.

αμύγδαλα? Μόλις μου θύμισες ένα από τα αποσπάσματα του βιβλίου για τον John Ven, ο οποίος είναι ο αντιπρόεδρος των επιχειρήσεων στη Skanska. Είπε, «Ασχολούμαστε με την κατασκευή». Πάντα μου φαινόταν πολύ ενδιαφέρον ότι, καθώς κατασκευάζουμε, το όλο θέμα φαίνεται να εξαφανίζεται. Μου θύμισε ένα από τα αγαπημένα μου αποφθέγματα στο ημερολόγιο, όταν ο James (Rojas) γράφει (αυτά) όταν οι σταθμοί θα είναι ανοιχτοί, θα είναι φωτεινοί και νέοι, αλλά κάτι τέτοιο θα σβήσει όλες τις αναμνήσεις και όλη τη δουλειά των ανθρώπων που το έκαναν όλο αυτό το διάστημα. Αυτό το βιβλίο έχει γίνει πραγματικά ένας τρόπος για να θυμόμαστε όλους αυτούς τους διαφορετικούς ανθρώπους που εργάστηκαν σε αυτά τα έργα για δεκαετίες και δεκαετίες, ακόμα κι αν δεν θυμούνται πραγματικά στην επίσημη μνήμη.

Καθώς η γραμμή D ετοιμάζεται να ανοίξει, μοιάζει με κάποιο τρόπο σαν το τέλος του δρόμου;

αμύγδαλα? Αυτό μόλις (ξεκίνησε) πολλά άλλα πράγματα για μένα. Αργότερα, αποφάσισα ότι ήθελα πολύ να μάθω για τη γεωλογία του Λος Άντζελες, και βρήκα ενδιαφέρον και για την παλαιοντολογία. Ελπίζω με οποιοδήποτε βιβλίο με αυτόν τον τρόπο να κάνει τους ανθρώπους να περιεργάζονται και να τους κάνουν να αρχίσουν να κάνουν ερωτήσεις. Νομίζω ότι κάνει το «Wilshire Subway». Το LA είναι αυτό το μπολ με όλα αυτά τα διαφορετικά στρώματα σαλάτας, και καθώς σκαλίζουμε μέσα, μαθαίνουμε όλο και περισσότερα για την ιστορία μας.

Καραγκοζιάν: Ένα μικρό πράγμα. Δεδομένου ότι στις 8 Μαΐου είναι τα εγκαίνια, και οι σταθμοί είναι γεμάτοι και τα τρένα δοκιμάζουν υπόγεια, μοιάζει σχεδόν με την ώρα της αποφοίτησης. Ώρα να γιορτάσουμε το σχολείο, το κολέγιο, οτιδήποτε. Εξακολουθώ να πηγαίνω στη φωτογραφία (η προέκταση της μωβ γραμμής), που είναι ο σταθμός Rodeo ή Beverly (Hills) … Τώρα είναι τέλειο για να γιορτάσω όλη τη δουλειά που έβαλα σε αυτό το έργο και κατεβαίνω σχεδόν μια φορά την εβδομάδα και η διαδικασία έχει κλίση τόσα χρόνια.