Ανακάλυψα τη χαρά έξω με την αρπαγή μου

Κοιτάζοντας την ανεξιχνίαστη άβυσσο των Μεγάλων Στενών με τον 22 μηνών γιο μου, βίωσα μια στιγμή στη ζωή μου που προηγουμένως πίστευα ότι ήταν αδύνατη.

Ήταν το τέλος του ταξιδιού μου 1.300.000 τριών εβδομάδων στις ΗΠΑ με τον γιο και τον σύντροφό μου και ένιωσα μια αίσθηση απορίας: τόσο για την απίστευτη ομορφιά του φαραγγιού όσο και για την ευκαιρία να το μοιραστώ με τη νεαρή οικογένειά μου.

Περάσαμε από τα χωράφια του Ιλινόις, τις πόλεις-φαντάσματα της Οκλαχόμα και τις ερήμους των βράχων της Νοτιοδυτικής Αμερικής. Θαυμάσαμε την εξαιρετική κομψότητα της Αψίδας του Σεντ Λούις, και τώρα ήμασταν εδώ στα Μεγάλα Στενά.

Ήταν ένα ταξίδι που θα έκανα όχι μόνο για τον εαυτό μου ή τον σύντροφό μου, αλλά και για τον γιο μου. Ήθελα να νιώσω τη χαρά του ταξιδιού, που είχε αλλάξει τη ζωή μου μετά το τραύμα.

Σε ηλικία 29 ετών, σε ηλικία 13 ετών πριν από αυτό το ταξίδι, δέχτηκα βίαιη επίθεση και απαγωγή από έναν έφηβο επισκέπτη ενώ περπατούσα στο πάρκο. Δεν είναι το είδος του τραύματος για το οποίο εξακολουθείτε να θέλετε να γράψετε δεκαετίες αργότερα, αλλά αυτό είναι για το τραύμα: μια σκιά σας ακολουθεί γύρω σας, και σας πέφτει κρυφά όταν δεν το περιμένετε.

Ακόμη και μετά την ανάρρωσή μου, μπορώ ακόμα να θυμάμαι τις πιο ασταθείς λεπτομέρειες της ημέρας της επίθεσής μου – και την εξουθενωτική αίσθηση ανικανότητας που συνοδεύει.

Αμέσως μετά την απαγωγή μου, άρχισε να πανικοβάλλεται μόλις μπήκε στο πάρκο μου.

Σταδιακά, όμως, μέσω της σταδιακής έκθεσης και της υποστήριξης φίλων, έγινε πιο άνετος στο εξωτερικό. Σιγά-σιγά ένιωσα ότι η ζωή μου άρχιζε να ανακτά την αγάπη μου για τα ταξίδια – και στην πορεία, άρχισα να ξαναγίνομαι εγώ.

Ενάμιση χρόνο μετά την επίθεσή μου αποφάσισα να ξεκινήσω ένα σόλο ταξίδι με σακίδιο στη Νοτιοανατολική Ασία. Ήταν μια περιπέτεια για μένα: όπου μπορούσα να πετάξω μόνος μου στην Μπανγκόκ από το Λονδίνο, νυχτερινά τρένα και επιχειρήσεις, σε αυτό το ταξίδι στο άγνωστο.

Με όλες μου τις ανησυχίες, δεν έγινε τίποτα κακό. Αλλά με τράβηξε πίσω η χαρά του ταξιδιού: Ταξίδεψα σε ναούς στην καρδιά της ζούγκλας, σκαρφάλωσα σε ηφαίστεια, πήγα σε τροπικές παραλίες και έκανα νέους φίλους.

Παρά αυτή τη νίκη, συνειδητοποίησα ότι ακόμα και πολύ καιρό αφότου πιστεύουμε ότι έχουμε συνέλθει από την άμεση βία, το τραύμα μπορεί να έχει μόνιμο αντίκτυπο σε πολλές πτυχές της ζωής μας – την αυτοεκτίμησή μας, τις σχέσεις μας, την αυτοπεποίθησή μας να περάσουμε στον κόσμο και να μπούμε σε νέα στάδια της ζωής μας.

Το έζησα αυτό όταν έγινα μητέρα πριν από πέντε χρόνια, 12 χρόνια μετά την απαγωγή μου.

Όταν γέννησα ένα αγοράκι, βρέθηκα αντιμέτωπος με μια νέα ανησυχία: Αυτόν σε έναν κόσμο όπου ο μισογυνισμός -και η προκατάληψη κατά των γυναικών και των κοριτσιών- είναι ανεξέλεγκτη.

Άλλωστε, το αγόρι μου συγγραφέας, 15 ετών, και σε μια σύντομη ζωή, είχε μάθει με κάποιο τρόπο να ασκεί βία και να βλάπτει τις ζωές των άλλων. Πρόσφατα στατιστικά στοιχεία του Ηνωμένου Βασιλείου δείχνουν αύξηση κατά 47% των καταδικασμένων σεξουαλικών παραβατών από παιδιά Μέχρι την ηλικία των πέντε ετών, τα έφηβα αγόρια είναι η πλειοψηφία των εγκληματιών.

Αλλά επειδή ένα παιδί έχει γίνει βίαιος δράστης, δεν θα το κάνουν όλα τα παιδιά.

Κάνετε αυτό που μπορώ να διδάξω στον γιο μου να είναι διακριτικός με τους άλλους, να είναι διακριτικός και να ζητά συγχώρεση. Ελπίζω ότι μπορεί να βγάλει το καλό στους ανθρώπους και να βλέπει πάντα χαρά και θαύματα στον κόσμο. Δεν θέλω να μεγαλώσω ένα παιδί με ανησυχία ή φόβο – γιατί θα μπορούσα εύκολα να του περάσω μετά την επίθεσή μου.

Γι’ αυτό πήγα τον 22 μηνών γιο μου στις ΗΠΑ σε ένα ταξίδι σε οκτώ πολιτείες. Ενώ η πρόκληση ήταν να διασφαλίσουμε ότι το σύνολο μας θα εγκατασταθεί σε διαφορετικό μοτέλ κάθε βράδυ την ώρα του ύπνου, τα αξιοθέατα που βλέπαμε στο δρόμο κατέληξαν να αγαπούν.

Απολάμβανε την ιδιόμορφη γοητεία της διαδρομής 66, τα απολιθώματα δεινοσαύρων στο Απολιθωμένο Δάσος της Αριζόνα και την πληροφορική. κολοκύθες που μαζεύτηκαν στα χωράφια της Σάντα Φε, Νέο Μεξικό.

Κάθε νέα απαγόρευση του προσφέρεται γιατί ανακαλύπτεται κάτι νέο.

Ακόμη και ο σύντροφός μου και εγώ βρήκαμε μια αίσθηση περιπέτειας όπως αυτή εκτάριο είναι δυνατό, και πάντα θα αξίζει τον κόπο αν μπορέσετε να ξεπεράσετε τον αρχικό φόβο και το άγχος.

Ο γιος μου είναι τώρα πέντε και αγκαλιάζει τον κόσμο με ένα είδος περίεργης απορίας που θέλω ακόμα να έχουν οι ενήλικες. Θα ήθελα να πιστεύω ότι πήρε μερικά από αυτά από εμένα – δούλεψα σκληρά για να αναζωπυρώσω την αγάπη μου για τα ταξίδια μετά την απαγωγή και να μεταδώσω την ίδια αγάπη στο παιδί μου.

Ελπίζω ο γιος μου να δει τον κόσμο ως ένα υπέροχο μέρος που αξίζει να εξερευνήσετε, όχι γεμάτο κινδύνους.

Δεν ήταν όμως εύκολο. Η γνώση της πιθανής βίας στοιχειώνει πάντα τις επιλογές μου, αμφισβητώντας αν περιπλανώ αλόγιστα τόσο μακριά από την ασφάλεια και την οικειότητα.

Το τραύμα μας αφήνει με ένα αόρατο στρώμα άγχους που μπορεί να σκληρύνει γύρω μας, περιορίζοντας τον κόσμο και την ικανότητά μας να τολμήσουμε σε αυτόν.

Θέλω το παιδί μου να είναι όσο το δυνατόν πιο ελεύθερο.

Και αυτό σημαίνει να διαμορφώσουμε μια ζωή στην οποία μπορούμε να περπατήσουμε στον κόσμο, έχοντας επίγνωση των καλών πραγμάτων που πρέπει να βρούμε, αντί του φόβου ή του παρελθόντος.

Αυτή η χαρά του ταξιδιού είναι αυτό που ελπίζω ότι οι αναγνώστες μπορούν να αφαιρέσουν από το νέο μου βιβλίο – και μια μέρα, τον αγαπημένο μου γιο.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στις 9 Νοεμβρίου 2025

Έχετε κάποια ιστορία που θα θέλατε να μοιραστείτε; Επικοινωνήστε στέλνοντας email στο Ross.Mccafferty@metro.co.uk.

Μοιραστείτε τις απόψεις σας στα σχόλια παρακάτω.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: «Έδωσα το νεφρό μου για να σώσω έναν άγνωστο – είχα χειρότερη βαρύτητα».

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Η γυναίκα μου παρατήρησε τις νέες αντωνυμίες – η απάντησή της με έβαλε σε κλάματα

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Η ψηλότερη πρωτεύουσα της Ευρώπης δεν έχει αεροδρόμιο ή τρένα και θα μπορούσε να χωρέσει στο Λονδίνο 121 φορές

Προσθήκη ως προτιμώμενη πηγή