Είμαι επαγγελματίας στιλίστας – αλλά εξακολουθώ να λατρεύω τα φιλανθρωπικά καταστήματα

Από τότε που ήμουν τεσσάρων, πάντα έβαζα έναν όρο φιλανθρωπίας – και το μισούσα.

Υπήρχε ένα σκληρό μπλε μάλλινο παλτό που μου σήκωνε τα χέρια και ένα ασορτί γούνινο παλτό με μπουμπούκια δεμένα κάτω από το πηγούνι μου, από ένα κατάστημα που λεγόταν Good News, δεν είχα τίποτα άλλο.

Αυτή ήταν η δεκαετία του 1970 – οπότε όταν όλοι οι άλλοι ήταν συνθετικά γκέι, έμοιαζα με μια μικρή κυβέρνηση του Εδουάρδου. Η μαμά μου σκέφτηκε ότι ήταν χαριτωμένο και μετά φειδωλό, έβαζε τον γιο της με ένα φόρεμα που δεν μοιάζει με κανέναν άλλον, αλλά με έκανε να στριμώξω από ντροπή.

Καθώς μεγάλωναν, και τα ρούχα έγιναν λίγο πιο προσιτά, οι αγορές από φιλανθρωπικό κατάστημα, ευτυχώς, έγιναν πιο σποραδικές. Ωστόσο, δεν θα ξεχάσω ποτέ να παρακολουθώ το τέλος του δημοτικού σχολείου με ένα μπλε μάλλινο μεταχειρισμένο φόρεμα με πολικό λαιμό M&S – ενώ το άλλο είχε μπουμπούκια και φούστες ra-ra μεταξύ των νεοσσών.

Fast forward πέντε δεκαετίες και τώρα είμαι προσωπικός στυλίστας και αναλυτής χρωμάτων. Και ενώ δεν το πίστευα ποτέ αυτό όταν ήμουν τεσσάρων ετών, τα φιλανθρωπικά καταστήματα βρίσκονται στο επίκεντρο της δουλειάς μου. και την γκαρνταρόμπα μου.

Γιατί δεν μπορούσα χωρίς αυτούς. Πάνω από το 50% της γκαρνταρόμπας μου είναι μεταχειρισμένη.

Συμφώνησα σε μια μορφή κυνηγετικής τέχνης.

Μέρος της αγάπης μου για τα second hand shopping βρίσκεται στο DNA μου. Μισούσα αυτό το πρώτο παλτό, αλλά από δεύτερο χέρι λάτρευα τα κουκλίστικα ρούχα της Σίντι και το άλογο του ανθρώπου της δράσης.

Αλλά όταν τα παιδιά μου ήταν μικρά, ερωτεύτηκα πραγματικά τα φιλανθρωπικά καταστήματα. Σιγά-σιγά, οι κεντρικοί δρόμοι του Ηνωμένου Βασιλείου άνοιξαν με την υπόσχεση δελεαστικών συμφωνιών – και πάντα υπήρχε κάτι για όλους μας. Ένα φόρεμα ή ένα πορτοφόλι για μένα. βιβλία ή παιχνίδια για παιδιά.

Δεν υπάρχει στοιχείο χωρίς ενοχές. Μια αγορά από το τοπικό St. Francis Hospice ή το British Heart Foundation είναι απείρως καλύτερη από το να γεμίσετε ένα καλάθι στο Westfield. Δεν δηλώνω ότι είμαι άγιος, αλλά τουλάχιστον η συνήθεια του αργού ψώνιου βοηθάει κάποιον.

Και πάνω από όλα η «συγκίνηση του κυνηγιού». όταν βρεις εκείνη την ηλεκτρική στιγμή μέρος.

Χρειάστηκαν χρόνια για να βελτιώσω τις δεξιότητές μου στα μεταχειρισμένα ψώνια και μερικές αμφίβολες αγορές στην πορεία. Σφιχτό παντελόνι, διακριτικά μπλουζάκια της δεκαετίας του ’90 και φορέματα με μανίκια από μούμι από τσάι.

Δεν είμαι μόνος εδώ. Όταν βοηθάω τους πελάτες μου να βελτιώσουν τα ρούχα τους, υπάρχει σχεδόν πάντα ένα λυπητερό πουλόβερ – με ατυχές στάμπα ή βρώμικο ύφασμα – που μαραζώνει, δεν φοριέται, στο πίσω μέρος της ντουλάπας. «Ήταν μια τέτοια συμφωνία», θρηνούσε.

Αυτές τις μέρες ψωνίζω πολύ περισσότερο. Αυτό είναι να εξετάζω πάντα μερικά πράγματα: πρώτον, αν το σχήμα του σώματός μου είναι σωστό. Έχω μια φιγούρα κλεψύδρας, οπότε οτιδήποτε σαν φόρεμα αλλαγής που έχει ριζικά σχήμα σαν ορθογώνιο δεν μου ταιριάζει.

Δεύτερον, σκέφτομαι αν το χρώμα θα με ελκύσει. Ως Color Analyst, ξέρω πλέον ότι προτιμώ τα έντονα, έντονα χρώματα, οπότε δεν αγγίζω τίποτα σε μαύρο, μπεζ ή χακί.

Τέλος, ας έχει μια μικρή θέση στην καρδιά μου. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχει θέση στην γκαρνταρόμπα μου. Για να αγοράσω κάτι, πρέπει να μπορώ να φανταστώ και πότε θα το φορέσω και τι θέλω να το φορέσω. Αν δεν μπορώ να σκεφτώ μια καλή απάντηση σε καμία από τις δύο ερωτήσεις, παραμένει κλειστή.

Για κάποιο λόγο, τα μεταχειρισμένα ψώνια έχουν γίνει απόλαυση και όχι πηγή αμφισβητήσιμων αγορών – και τώρα παίρνω ένα φιλανθρωπικό κατάστημα στον κεντρικό δρόμο κάθε φορά.

Τα καλύτερα ευρήματά μου περιλαμβάνουν μια vintage χάντρα από το Loughton, ένα νέο φόρεμα Zara για πεντάρα στο Ντέβον και ένα ζευγάρι μπότες που δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήταν τόσο άνετες.

Τώρα θέλω να μεταδώσω τη χαρά των αγορών στους πελάτες μου. που, κατά ειρωνικό τρόπο, συνήθως περιλαμβάνει την απαλλαγή από μεταχειρισμένα ρούχα.

Ως στυλίστρια, οι άνθρωποι έρχονται σε μένα επειδή αισθάνονται ότι τους κρατάει πίσω – προσωπικά ή επαγγελματικά – αυτό που φοράει. Χρειάζονται ένα χέρι βοηθείας για να κάνουν τα χρώματα και τα στυλ να λάμπουν. και αρχίζουν πάντα βοηθώντας τους να έχουν περισσότερα στοιχεία.

Οι περισσότεροι από εμάς βρίσκουμε περίπου το 20% αυτού που πραγματικά κατέχουμε, κοσκίνοντας ατελείωτα τα υπόλοιπα – όταν η αληθινή ευτυχία μπορεί να βρεθεί στο να ανοίξεις την γκαρνταρόμπα σου και να αγαπήσεις τα πάντα μέσα σε αυτήν.