Κρυμμένος στο Fairfax στη λεωφόρο Beverly κοντά στο Pan Pacific Park, κάλεσα ένα μέτριο αλλά αγαπημένο πανασιατικό εστιατόριο Buddha’s Belly. Περισσότερο από ένα μέρος για φαγητό, ήταν ένας χώρος συγκέντρωσης όπου η ομάδα μας και οι πιστοί μας θαμώνες δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα ζεστασιάς και κοινότητας. Κάθε μέρα ανταλλάσσαμε ιστορίες για τους καλεσμένους μας, τις γενναιόδωρες, γενναίες, ευγενικές ψυχές των οποίων τα χαμόγελα φωτίζουν τη μικρή μας γωνιά του LA.
Για πέντε χρόνια ξεχώριζε κανείς από τα συνηθισμένα. Η κοιλιά του Βούδα την αποκαλούσε «Θεό». Είχε αυτό το γνώριμο και όμορφο πρόσωπο και λάτρευε τα shao bing finger σάντουιτς και το pad Thai. Τα τελευταία πέντε χρόνια, το μόνο που του έλεγα ήταν: “Πώς είναι το ταϊλανδέζικο pad σου;”, “Χαίρομαι που σε βλέπω” και “Ευχαριστώ που ήρθες!” Το φιλικό του χαμόγελο και η παρουσία του ήταν τα κυριότερα σημεία των καθημερινών μας αλληλεπιδράσεων.
Τότε ένα ταραχώδες απόγευμα άλλαξε τα πάντα. Καθώς έτρεξα στη συνάντηση και πήδηξα στο αυτοκίνητό μου, είδα τη Lynda να κάθεται στο τραπέζι 64, να μου χαμογελάει στην αυλή μας με επένδυση από μπαμπού (γνωστή και ως “δάσος μπαμπού”). Γεια, ήρθα γρήγορα να πω.
“Ποιος είναι ο κωδικός της Ταϊλάνδης;” Ρώτησα και μετά έφυγα.
Δύο μπαρ από το εστιατόριο, με εντυπωσίασε η αίσθηση ότι η σύντομη συνάντησή μας ήταν διαφορετική αυτή τη φορά. Υπήρχε μια σπίθα – δείτε στο μάτι. Έκανα κάτι από συνήθεια: Κάλεσα τον διευθυντή στο γραφείο και του ζήτησα να πάει στο τραπέζι 64, θέση 3, και να ζητήσει τον αριθμό.
Την επόμενη μέρα βρήκα μια επαγγελματική κάρτα στο γραφείο μου με τον αριθμό του κινητού της Lynda. Είπε μέσα! Αυτή η μικρή χειρονομία σηματοδοτεί την αρχή για κάτι εξαιρετικό.
Θέλοντας να αδράξω τη στιγμή, της τηλεφώνησα και την κάλεσα να περάσουμε το Σαββατοκύριακο. Ωστόσο, ήταν ο μήνας των γενεθλίων της και αυτό σήμαινε ότι το ημερολόγιό της ήταν σταθερό για τις επόμενες τρεις έως τέσσερις εβδομάδες. Μη θέλοντας να χάσω χρόνο, πρότεινα ένα απίθανο σχέδιο: να συμμετάσχω μαζί μου και έναν οκταγενή φίλο για την ετήσια βραδιά έναρξης στο Hollywood Bowl. Δεν ήξερα ότι αυτό θα ήταν εξίσου εκπληκτικό και τρομακτικό. Ο φίλος μου ήταν τόσο ενθουσιασμένος – δεν είχε φίλτρο.
Λίγο μετά το δείπνο μας στο Joan’s την τρίτη μέρα, η φίλη μου η Lynda έκανε ερωτήσεις — βασικές ερωτήσεις όπως, “από πού είσαι;” και “Τι κάνεις;” Μετά, μόλις καθίσει στο Μπολ, οι ερωτήσεις του συνεχίζονται. Τώρα όμως τα ερωτήματα ήταν πιο έντονα: «Έχει παντρευτεί ποτέ;». και “Έχεις παιδιά;”
Η Λίντα δεν έπαψε να είναι αξιοθαύμαστη και η ειλικρίνειά της, αναλλοίωτη και γοητευτική, ήταν αναζωογονητική και δελεαστική. Ήταν η φωτιά της ζωής, και ήξερε ότι όταν ήταν σε φόρμα, δεν έπρεπε να βασιστεί σε ψεύτικες προσχήσεις. Παρόλο που κατάφερα να λάβω μερικές ερωτήσεις απόψε, η μνήμη μου εξακολουθεί να με στοιχειώνει, καθισμένος αναπαυτικά, με τα πόδια τεντωμένα με ένα σημείωμα στο χέρι!
Αφού το έβαλε κάτω, δεν ήξερε αν θα έμαθε νέα, γιατί δεν ήξερε τίποτα για μένα. Αλλά δεν περίμενα τρεις μέρες για να επικοινωνήσω με τη Λίντα. Την επόμενη μέρα της τηλεφώνησα για να κάνω σχέδια να την ξαναδώ. Δεδομένου ότι ήταν ακόμα τα γενέθλιά της, της ζήτησα να έρθει μαζί μου για μια κινηματογραφική βραδιά Ένα φορ με τους καλύτερους φίλους Είπε ναι, και ήμασταν σε άλλο κεφάλαιο.
Την τρίτη μέρα ήμασταν επιτέλους μόνοι. Τολμήσαμε με αγάπη να ονομάσουμε αυτό το υπόγειο στολίδι εστιατόριο “The Plate Runner”. Κρυμμένο στη λεωφόρο Pico πίσω από καμία εμφανή πινακίδα, και διακρίνεται από ψησταριές τζαμιών με κουκούλα και υγρά κιβώτια κρασιού, το μέρος αποπνέει μυστική γοητεία. Μοιράζοντας ένα μπουκάλι κρασί με τον ιδιοκτήτη, η συζήτησή μας βάθυνε και ο ηλεκτρισμός ανάμεσα στη Λίντα και εμένα έγινε αισθητός.
Η ιστορία μας πήρε άλλη τροπή όταν άνοιξα ένα νέο μπαρ με το όνομα Copa d’Oro (ή Κύπελλο Χρυσού) στη Σάντα Μόνικα που ήταν παρόμοιο με ένα μπαρ κάτω από το δρόμο που ονομαζόταν Barcopa. Ο κ. Barcopa με κάλεσε να αποφασίσω αν η ιδέα του θα ήταν πολύ παρόμοια. Καθώς περιμέναμε στο κατάμεστο δωμάτιο, έβαλα ενστικτωδώς το χέρι μου γύρω από τη μικρή πλάτη της Lynda για να μας σταθεροποιήσει από το πλήθος ανθρώπων που μας πλησίαζε και υποχωρούσε. Η ένταση της εγγύτητας και της ενέργειάς μας μεταξύ μας ήταν αισθητή και σύντομα βρεθήκαμε σε ένα πιο ήσυχο μπαρ που ονομάζεται Schatzi’s στο Main, όπου είχαμε το πρώτο μας φιλί.
Η αυλή μας συνεχίζεται, και ορίζεται από τον ελεύθερο χρόνο και τη χάρη. Δεν υπήρχαν παιχνίδια ή υπολογισμοί στο μυαλό. Ο ένας από εμάς θα ρωτούσε αν ο άλλος ήταν ελεύθερος, και ήταν εύκολο. Η επιθυμία μας ήταν μία.
Θυμάμαι ότι ήμουν σε ένα Fatburger’s όχι μακριά από το μέρος όπου ζούσε η Lynda και τη ρώτησα στο τηλέφωνο αν ήθελε να καθίσει μαζί μου καθώς κατέβασα έναν διπλό βασιλιά με πουρέ και ένα αυγό (yum) και μου είπε ναι. Μέχρι να φτάσει, ήμουν στη μέση να φάω ένα σάντουιτς. Αλλά εξασκούσα έναν νέο τρόπο να τρώω ένα burger που μου έμαθε ο αδερφός μου. Γιατί πρέπει να σκουπίζετε συνεχώς το στόμα σας όταν πρόκειται να μπλέξετε με την επόμενη μπουκιά; Για να εξοικονομήσετε χρόνο και ενέργεια, σκουπίστε το στόμα σας μία φορά στο τέλος.
Άσκησα αυτή τη νέα τέχνη με τη σάλτσα στο πρόσωπό μου, και δεν έκανε ούτε λίγο. Μπορούσα μόνο να φανταστώ πώς ήταν αυτός ο εσωτερικός μονόλογος!
Μετά από έξι μήνες αβίαστης συντροφιάς, ζήτησα από τη Lynda να φύγει και ένα χρόνο αργότερα, ενώ βρισκόμουν στον πάγκο του Zephyr, ένα γαλήνιο και άνετο σημείο πεζοπορίας στα βουνά Santa Monica πίσω από το Bel-Air, της ζήτησα να με παντρευτεί.
Τώρα, περισσότερα από 17 χρόνια μετά, με δύο πανέμορφα παιδιά και την πανδημία του σκύλου μας να περιμένει, μπορώ να πω ότι βρέθηκα εδώ στο γοητευτικό χάος του Λος Άντζελες.
Ο συγγραφέας ζει στη Σάντα Μόνικα με τη γυναίκα του και τα δύο του παιδιά. Έρχονται στο Hollywood Bowl κάθε ευκαιρία που μπορούν. Καταφέρνει ακόμη και να μπει στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες.
LA Business εξιστορεί την αναζήτηση της ρομαντικής αγάπης σε όλες τις ένδοξες εκφράσεις της στην περιοχή του Λος Άντζελες και θέλουμε να ακούσουμε την αληθινή σας ιστορία. Πληρώνουμε 400 $ ανά δημοσιευμένο άρθρο. E-mail LAAffairs@latimes.com. Μπορείτε να βρείτε τις οδηγίες υποβολής εδώ”. Εκτός από τις στήλες μπορείτε να βρείτε εδώ”.
