Ο συνεργάτης μου στην πορεία, σαν να αξίζει το αεροδρόμιο FastTrack

Προς ευχάριστη έκπληξή μου, οι κανονικοί δρόμοι ήταν σχεδόν άδειοι. Σάρωσα την κάρτα επιβίβασής μου, περπάτησα βιαστικά κατά μήκος της καμπύλης της ουράς και έφτασα μπροστά σε λιγότερο από ένα λεπτό.

Μετά ήρθε ο γνωστός πανικός: Δεν έβαλα τα υγρά μου σε πλαστική σακούλα. Ακόμη και ένας έμπειρος ταξιδιώτης όπως εγώ μπορεί να ξεχάσει την ενοχλητική ψησταριά.

Κοίταξα τριγύρω προσευχόμενος για ένα από τα νεότερα από τις εμφανίσεις – και πάλι, ήμουν τυχερός. Και καθώς περισσότερα αεροδρόμια συνηθίζουν σε αυτά τα νέα κομμάτια κιτ – και το όριο υγρών των 100 ml πέφτει, όπως είδαμε στο Heathrow την περασμένη εβδομάδα – νομίζω ότι η κανονική ουρά ασφαλείας θα γίνει πιο γρήγορη.

Ωστόσο, μη ρισκάροντας, αφαίρεσα ούτως ή άλλως τον εξοπλισμό κινηματογράφησης και το power bank, έχοντας απογυμνωθεί από τα προηγούμενα.

Τότε συνειδητοποίησα ότι είχα ακόμα τη ζώνη μου.

Έτρεξα, χτύπησα και τελικά πέρασα τον σαρωτή σώματος, οδηγώντας τον εαυτό μου στο πιο αγχωτικό μέρος του παιχνιδιού – περιμένοντας να δω αν τραβήχτηκε η τσάντα σας.

Περίμενα με αγωνία. Αυτή ήταν ακριβώς η στιγμή που ο Τζέιμς είχε ξεκολλήσει την τελευταία φορά που έτρεχα –στο Γκάτγουικ– όταν η τσάντα του ήταν σκορπισμένη και κατέληξε κολλημένος σε ένα τεράστιο υστέρημα για πάνω από 15 λεπτά.

Σημειώθηκαν δευτερόλεπτα. Μετά ένα πράσινο φως.

Και ο δίσκος μου γύρισε κάτω. Τόσο κοντά η νίκη, ποιος στόχος

Απάντησα, άρπαξα την τσάντα μου και μπήκα στο διάδρομο, περιμένοντας να δω τον Τζέιμς να χαμογελά θριαμβευτικά.

Δεν είχε ακόμα δύναμη.

Σκέφτηκα ότι ίσως απολάμβανα ήδη την παγίδα του δωρεάν δείγματος υπηρεσιών.

Όταν όμως πέρασα την τελευταία έξοδο ασφαλείας, τον κοίταξα από ψηλά.

Ακόμα εντός της γρήγορης διαδρομής. Τόσο για την αναβάθμιση.

Έβγαλα μια άγρια ​​κραυγή, αφού χτύπησα στον τοίχο, περίμενα τα δύο επιπλέον λεπτά που χρειάστηκαν για να αναδυθεί τελικά. Όταν είχε πεταχτεί θριαμβευτικά, είπε τα πάντα.

Και πάλι, έχασε, ανασύρθηκε για τυχαία παράβαση. Και ενώ αυτό από μόνο του δεν αθροίζει πάντα πολύ χρόνο, υπάρχει λόγος για αυτό που θα συμβεί στη συνέχεια.

Οι λωρίδες ταχείας κυκλοφορίας έχουν συχνά λιγότερο προσωπικό και λιγότερους χώρους για check-in. Εάν μπορούν να αποσυρθούν περισσότερα άτομα ταυτόχρονα, η ουρά δημιουργείται γρήγορα. Και από ό,τι έχω δει, το γρήγορο κομμάτι είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στις οικογένειες – οι οποίες έχουν φυσικά περισσότερες τσάντες, περισσότερα υγρά και περισσότερα πράγματα που μπορεί να πάνε στραβά.

Προσθέστε το πλήρωμα και τους επιβάτες που χρειάζονται βοήθεια, πρέπει να προχωρήσετε, ξαφνικά η λωρίδα δεν κινείται γρήγορα.

Είναι μια δοκιμή

Από την εμπειρία μου, η γρήγορη διαδρομή μπορεί να αξίζει την επιπλέον χρέωση – αλλά μόνο σε περιόδους πολύ πολυάσχολες. Να σκεφτείς σχολικές αργίες, Σαββατοκύριακα και ξημερώματα. Ακόμα και τότε, υπάρχει πάντα συνειδητοποίηση ότι υπάρχει ακόμα ένα παιχνίδι.

Οι επιχειρήσεις είναι δύσκολο να προβλεφθούν. Μερικά αεροδρόμια είναι περιβόητα χειρότερα από άλλα – το Μάντσεστερ, για παράδειγμα, είναι διαβόητο για το γεγονός ότι αναλαμβάνει ουρές στους τερματικούς σταθμούς, με εκ των προτέρων εκπτώσεις σε γρήγορους ρυθμούς.

Σε πιο ήσυχα περιφερειακά αεροδρόμια ή σε ταξίδια εκτός αιχμής στα μέσα της εβδομάδας, σπάνια βρίσκω ίχνος ταχύτητας να αξίζει τον κόπο – ειδικά όταν είναι μόνος ή με ένα ζευγάρι χωρίς παιδιά.

Για μένα, έχει να κάνει λιγότερο με την εξοικονόμηση στιγμών και περισσότερο με την ανοχή. Δεκαπέντε λεπτά είναι η προσωπική μου λειτουργία ουράς. Εάν το γρήγορο κομμάτι μπορεί να μειώσει την αναμονή 30 λεπτών στα 15, ίσως αξίζει τα 6,99 £.

Αλλά αν η κανονική ουρά είναι μικρή, χαίρομαι να εξοικονομήσω χρήματα.

Αν πρόκειται να είμαι στην ηλικία μου, θα τσεκάρω συχνά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να με βοηθήσουν να δω αν έχει επιπλέον χρήματα να μοιραστεί μαζί της. Οι άνθρωποι κάνουν πολύ γρήγορα ερωτήσεις σχετικά με θέματα ασφάλειας, επομένως μια γρήγορη αναζήτηση στο Instagram ενός αεροδρομίου μπορεί να είναι μια εκπληκτική αποκάλυψη.

Το μονοπάτι έχει νόημα σε μια βιασύνη για ανήσυχους ταξιδιώτες που χρειάζονται επιπλέον υποστήριξη, οικογένειες που μετακινούν μεγάλα κομμάτια ή οποιονδήποτε δεν έχει χρόνο.

Οι πτήσεις νωρίς το πρωί ή τα ταξίδια όπου η απώλεια μιας πτήσης απλώς δεν αποτελεί επιλογή, είναι όταν θα το σκεφτόμουν ακόμα. Ως οικονομικός ταξιδιώτης, με βοηθά να εξοικονομήσω χρήματα, αλλά μπορώ επίσης να αναγνωρίσω πότε αξίζει τα τέλη αναβάθμισης.

Αλλά διαφορετικά προτιμώ να εξοικονομήσω 7 £ για τις διακοπές μου.

Εξάλλου, δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να περιμένεις αυτάρεσκα στην άλλη πλευρά της ασφάλειας, να βλέπεις τον σύντροφό σου να αναδύεται γνωρίζοντας ότι πληρώνει επιπλέον – για τίποτα.

Έχετε κάποια ιστορία που θα θέλατε να μοιραστείτε; Επικοινωνήστε στέλνοντας email στο Ross.Mccafferty@metro.co.uk.

Μοιραστείτε τις απόψεις σας στα σχόλια παρακάτω.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Ανασκόπηση Premium Economy της British Airways: «Μου θεράπευσε τον φόβο να πετάξω, αλλά ένα πράγμα έλειπε… και δεν ήταν το καύσιμο».

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Κάθισα στον κινηματογράφο δίπλα σε μια άδεια Μελάνια – να τι σκέφτηκα

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Έρευνα συντριβής της Air India «βασισμένη σε σκόπιμη πιλοτική δράση»