«Δεν φοβήθηκα να το χρησιμοποιήσω»

Έτοιμος να γίνει ξανά μπασκετμπολίστας, αντί για φίλαθλος (και προπονητής) του μπάσκετ, ο Νίκολα Γιόκιτς.

Αυτοί οι 16 αγώνες με τραυματισμό στο γόνατο; Δεν ήταν τόσο ψυχικά αναζωογονητικά όσο νομίζεις.

«Το να παρακολουθώ μόνο ένα παιχνίδι μου πήρε τόση πολλή ενέργεια», είπε κατά την πρώτη του παρουσία στα μέσα μετά από περισσότερο από ένα μήνα. “Φώναζα στην τηλεόραση όταν έμενα στο Ντένβερ και κατά τη διάρκεια των αγώνων (που παρακολούθησα) ήμουν τόσο συναισθηματικά στραγγισμένος μετά τους αγώνες. Και μετά αποφάσισα ότι στα δύο τελευταία παιχνίδια θα προσπαθούσα απλώς να χαλαρώσω και να παρακολουθήσω το παιχνίδι.”

Ο Γιόκιτς επέστρεψε θριαμβευτικά στο γήπεδο στο Ball Arena την Παρασκευή, οδηγώντας τους Νάγκετς στη νίκη με 122-109 επί των καυτό Κλίπερς. Δέχτηκε όρθιους χειροκροτητές με δύο λεπτά να απομένουν και τελείωσε με 31 πόντους, 12 ριμπάουντ, πέντε ασίστ και τρία κλεψίματα σε 24 λεπτά. Σκόραρε όλους τους πόντους του Ντένβερ κατά τη διάρκεια ενός σερί 8-2 για να απομακρυνθεί αργά στο τέταρτο δεκάλεπτο, στη συνέχεια σημείωσε τη νύχτα του με μια πάσα πίσω από την πλάτη στον Πέιτον Γουάτσον για ένα dunk.

Ο Γιόκιτς έγινε ο πρώτος παίκτης στην ιστορία του ΝΒΑ που συγκέντρωσε 30 πόντους, 10 ριμπάουντ και πέντε ασίστ σε λιγότερο από 25 λεπτά. Ο προπονητής των Νάγκετς, Ντέιβιντ Άντελμαν, είπε ότι θα μπορούσε να παίξει «το πολύ» για άλλα τρία λεπτά, αλλά αυτό δεν ήταν απαραίτητο. Τα προβλήματα φάουλ βοήθησαν επίσης στον περιορισμό των τριών λεπτών του MVP.

“Σου λείπει να παίζεις. Σου λείπει η πίεση. Σου λείπει η αδρεναλίνη. Απλά να είσαι εκεί έξω με τα παιδιά και να προσπαθείς να κερδίσεις ένα παιχνίδι”, είπε ο Jokic. “Είναι μια συλλογικότητα που μου έχει λείψει. Αυτό μάλλον δεν μου έχει συμβεί ποτέ στην καριέρα μου. Άρα ήταν ένα ενδιαφέρον συναίσθημα.”

Πράγματι, αυτή ήταν η μεγαλύτερη σειρά αγώνων που έχει χάσει ποτέ ο Jokic στο ΝΒΑ. Στις 29 Δεκεμβρίου στο Μαϊάμι, υπερέκτασε το αριστερό του γόνατο, προκαλώντας ένα μώλωπα στα κόκαλα που τον κράτησε εκτός έδρας μέχρι τον τελευταίο αγώνα των Νάγκετς τον Ιανουάριο.

Χωρίς αυτόν πήγαν 10-6: 8-2 σε παιχνίδια που απαιτούσαν χρόνο συμπλέκτη, 2-4 σε παιχνίδια χωρίς συμπλέκτη. Αρκετό άγχος για τον Γιόκιτς από τα πλάγια ή από τον πάγκο. Στο μεταξύ, πέρασε από διαδικασία αποκατάστασης για άγνωστα σε αυτόν τραυματισμούς.

“Ήταν καινούργιο για μένα, οπότε είχα νευριάσει. Όχι νευρικός. Ναι, νευρικός. Επειδή δεν ήξερα τα βήματα”, είπε. “Δεν ήξερα τι να κάνω, τι να νιώσω. Άρα ήταν ένα διαφορετικό είδος νευρικότητας. Ήταν μια διαδικασία μάθησης για μένα και ήμουν χαρούμενος που η ομάδα έπαιξε πολύ καλά”.

Ο Jokic εξήγησε ότι όταν έφτασε στο τέλος της διαδικασίας εκκίνησης του, είχε την επιλογή να περιμένει λίγο περισσότερο και να δοκιμάσει το γόνατο σε επαναλήψεις 5-on-5 προπόνησης πριν επιστρέψει. Όμως ένιωθε έτοιμος.

«Δεν φοβήθηκα να το χρησιμοποιήσω», είπε. «Δεν το σκέφτηκα ενώ έτρεχα, ενώ έπαιζα, οπότε νομίζω ότι αυτό είναι ένα καλό σημάδι ότι είμαι έτοιμος».

Για να μην αναφέρουμε ότι «η προπόνηση με τον Felipe (Eichenberger) δεν είναι πραγματικά μια ευχάριστη δουλειά», πρόσθεσε, αναφερόμενος στον επικεφαλής δύναμης και προετοιμασίας των Nuggets. «Και επιτάχυνα λίγο τη διαδικασία γιατί δεν ήθελα να προπονούμαι πια μαζί του».

Ένα πράγμα δεν έχασε ο Jokic όσο έλειπε: οι συμβατικές του υποχρεώσεις στα ΜΜΕ. Αλλά ήταν ευτυχής να επαναφέρει την κωμική ρουτίνα του κατά του Φελίπε, βασικό στοιχείο των προηγούμενων συλλογισμών τραυματισμών.

Αυτό θα μπορούσε να ήταν πολύ χειρότερο, με βάση τον αρχικό φόβο των Nuggets να δουν τον ακρογωνιαίο λίθο του franchise τους να στριφογυρίζει από τον πόνο. Ο Τζαμάλ Μάρεϊ έσπευσε να επισημάνει στο Μαϊάμι ότι ήλπιζε να μην ήταν ο ίδιος τραυματισμός που του κόστισε δύο σερί πλέι οφ το 2021 και το 2022: ένα σχισμένο ACL. Ο Γιόκιτς έφυγε από το γήπεδο για να κάνει μαγνητική τομογραφία με κάποιο φόβο ότι η διάγνωσή του θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της σεζόν; Η απάντησή του, φυσικά, απευθύνθηκε τόσο στην επιστήμη όσο και στη θρησκεία.