Το καλύτερα κρυμμένο μυστικό του Μαρόκου; Ένα υπερκόσμιο χωριό όπου η πόλη είναι τα πάντα

Η αίθουσα αφίξεων στο αεροδρόμιο του Μαρακές είναι μια επίθεση στις αισθήσεις. Κόρνες που φωνάζουν, οδηγοί που φωνάζουν, ουρές Βρετανών που φιδιάζουν στις επίπεδες πίστες, κάνουν ουρές για μια βόλτα στην «Κόκκινη Πόλη».

Το Μαρακές είναι ένας προορισμός για τους καλοφαγάδες: ένα πλήθος γοητευτικών παζών, πολυτελούς αρχιτεκτονικής και πολλών αισθητήρων. Είναι ένα μέρος που είτε αγαπάς είτε μισείς.

Αλλά αν φύγετε από το αεροδρόμιο και οδηγήσετε προς την αντίθετη κατεύθυνση, θα βρείτε το Imlil, ένα ήσυχο χωριό των Βερβέρων στους πρόποδες των βουνών High Atlantis.

Η ζωή εδώ είναι απλή. Χωρίς αλυσίδες ή μοντέρνα καφέ, μόνο φρέσκος αέρας του βουνού, πλινθόκτιστα σπίτια και κυλιόμενα χωράφια με καρυδιές και κερασιές. Η ηλεκτρική ενέργεια έφτασε μόλις το 1997.

Σκύβοντας γύρω από τους βράχους της ψηλής Ατλαντίδας, τους πορτοκαλί βραχώδεις βράχους, τα τείχη της ζέστης δίνουν τη θέση τους στα σπηλαιώδη φαράγγια και οι κορυφές πασπαλίζονται με χιόνι.

Η αλμυρή πεδιάδα που εκτείνεται σε 2.500 χλμ. σε όλη τη Βόρεια Αφρική φιλοξένησε αρχαίες ταξιδιωτικές διαδρομές που έβλεπαν σκλάβους και σκλάβους και αγαθά να μεταφέρονταν με καμήλα, από το βόρειο Μαρόκο μέσω της Σαχάρας στον Νίγηρα και το Σουδάν, μέχρι τον 19ο αιώνα.

Ο καιρός έχει περάσει, αλλά σχεδόν εξακολουθεί να στέκεται σε αυτήν την κοιλάδα που είναι η κύρια βάση για τους τουρίστες που σκαρφαλώνουν στο όρος Toukbal, την υψηλότερη κορυφή της Βόρειας Αφρικής στα 4.160 μέτρα (Μπεν Νέβις 1.345 μέτρα).

Εκεί θα δω αν το Imlil, με τους σκονισμένους δρόμους, τις ταπεινές απόψεις και τη διάσημη βερβερική φιλοξενία, θα είναι το επόμενο μεγάλο Μαρόκο – και αν οι άνθρωποι που το αποκαλούν σπίτι θέλουν πραγματικά να είναι.

Έτυχαν θερμής υποδοχής

Η πρώτη μας στάση είναι το Kasbah du Toubkal, ένα καταφύγιο αυτοβοήθειας που εξυπηρετεί πρώτα την τοπική κοινότητα και δεύτερον τους τουρίστες.

Έχει 34 καλύβες από όλες τις γειτονικές πόλεις. Τα δωμάτια χτίστηκαν χρησιμοποιώντας παραδοσιακές βερβερικές τοπικές τεχνικές και υλικά όπως λάσπη, ξύλο και πλίθα, ένα πυρίμαχο μείγμα από πηλό, λάσπη και άχυρο.

Στη ρεσεψιόν ένα μουλάρι περιμένει να μας μεταφέρει τις τσάντες.

Από έξω, οι τοίχοι από τερακότα του Kasbah, οι περίτεχνες ξύλινες πύλες και τα ανώμαλα πέτρινα μονοπάτια δένουν με το τοπίο.

My night digs, η Garden House House Suite, έξω μέσα – ένας γυάλινος τοίχος 12 μέτρων που αποτυπώνει το σαρωτικό πανόραμα του βουνού, αλλά και οροφές από μπαμπού, δρύινα έπιπλα και μπάνιο από απολιθωμένο μάρμαρο.

Σε λίγο πίνουμε πράσινο τσάι και αναπνέουμε τον καθαρό αέρα του βουνού.

Ο τουρισμός στη στήλη ένοχος

Το καταφύγιο άνοιξε το 1995 από τον Mike McHugo και τον Omar Ait Barmed (ο οδηγός βουνού του Mike στη δεκαετία του ’80), γεννημένοι στο Surrey, και είχε πάντα τον κοινοτικό τουρισμό στην καρδιά του.

«Όταν πρόκειται να κερδίσεις αυτό στο οποίο είσαι καλός σε μια άλλη χώρα, δεν μπορείς να τα κρατήσεις όλα για τον εαυτό σου», είπε ο Μάικ.

Όλοι οι επισκέπτες που μένουν στο Kasbah χρεώνονται με χρέωση 5% πάνω από τον λογαριασμό τους, η οποία πηγαίνει απευθείας στο Imlil Community Association. Τα χρήματα χρησιμοποιήθηκαν για το μοναδικό ασθενοφόρο του χωριού, το σύστημα διαχείρισης απορριμμάτων και την εκπαίδευση γυναικών και κοριτσιών.

Ο Ομάρ, ντυμένος με ένα σκούρο σμαραγδένιο τατζελαμπίτ—μια μακριά και ταιριαστή ρόμπα Βερβερίνων—κάθεται μαζί μας στο πρωινό.

«Το Kasbah δεν είναι χρήματα», εξηγεί. «Για τον λαό». Τόσο αυτοί που κάνουν το ταξίδι εδώ, όσο και οι άνθρωποι του Imlil ».

Όταν ένας καταστροφικός σεισμός έπληξε την κοιλάδα τον Σεπτέμβριο του 2023, τα κτίρια καταστράφηκαν, συμπεριλαμβανομένου του Kasbah. Ο Ομάρ και ο Μάικ το ξαναέχτισαν καθώς και ένα τοπικό σχολείο και ένα σπίτι εργαζομένων.

Ένας από αυτούς ήταν ο Μαχομέτ, ο αρχηγός μας των Βερβέρων, που γνωρίζει την υπερυψωμένη γη και μπορεί να δει τα προειδοποιητικά σημάδια.

«Πριν από πέντε χρόνια είχαμε πολύ λιγότερο χιόνι. Με αυτόν τον τρόπο βασιζόμαστε περισσότερο στον τουρισμό, γιατί υπάρχουν λιγότερες καλλιέργειες ».

Τι διαμονή στο Imlil

Ενώ το Imlil έχει ένα εκπληκτικά καλό σήμα τηλεφώνου, τουλάχιστον στο Kasbah, δεν υπάρχουν τηλεοράσεις και WiFi.

Η πεζοπορία έξω – το μεγαλύτερο χαρτί για την περιοχή – είναι άφθονη.

Περιηγηθείτε στα αυθεντικά καταστήματα στην πόλη Imlil, δείτε τους καταρράκτες Imlil που ξεχειλίζουν που μπορείτε να ακούσετε από το ξενοδοχείο ή, το πιο βολικό, κανονίστε μια επίσκεψη σε ένα σπίτι των Βερβέρων.

Εξαιτίας αυτού, πεζοπορήσαμε στο οπλισμένο, μεγαλύτερο και ψηλότερο χωριό Imlil (2.000 μέτρα), όπου ζουν 1.800 από τους 6.000 ανθρώπους.

Δίπλα είναι το Arghen, ένα μικρό χωριό όπου ο Sayeed και η Fatima – 13 μέρες από τις 100 – μας καλωσόρισαν στο πέτρινο σπίτι τους.

Η Fatima δεν μιλά αγγλικά, μόνο τη γλώσσα των Βερβερίνων Amazigh, αλλά τα κυπαρισσί της χέρια μιλάνε καθώς μας δείχνει πώς να φτιάχνουμε τατζίν και το παραδοσιακό ψωμί Tafarnout.

Την ίδια μέρα θα πάει στο επόμενο χωριό. Ο αρχηγός μας Μωάμεθ εξηγεί: Όταν πεθάνει ένα άτομο στο Ιμλίλ, άνθρωποι από όλα τα χωριά θα θρηνήσουν. Εδώ, η ζωή είναι αργή ».

Μια περίπλοκη ιστορία

Ο τουρισμός του Μαρόκου βρισκόταν σε άνοδο το 1999, όταν ο βασιλιάς Μωάμεθ ΣΤ’ ανέλαβε την εξουσία και μεταμόρφωσε τη βιομηχανία, επενδύοντας σε νέα παραθαλάσσια θέρετρα, αναβαθμίζοντας αεροδρόμια και επεκτείνοντας τα δίκτυα μεταφορών.

Σε ορισμένα μέρη, η χώρα έχει γίνει θύμα της δικής της επιτυχίας.

Σε μια έκθεση του 2024, το Μαρακές θεωρήθηκε ένα από τα πιο υπερπλήρη hotspots στον κόσμο, χειρότερο κατά κεφαλήν από το Παρίσι και τη Ρώμη.

Η ταχεία ανάπτυξη έχει προκαλέσει αύξηση της ρύπανσης, της λειψυδρίας και της ανάπτυξης στις παράκτιες και αστικές περιοχές. Η εισροή μαζικού τουρισμού συχνά αποτυγχάνει να ωφελήσει τις τοπικές κοινωνίες, μειώνοντας το εισόδημα και διώχνοντας τους κατοίκους.

Στο Imlil, ωστόσο, η στάση απέναντι στον τουρισμό φαίνεται πολύ θετική.

Εκτός από τα χρήματα που φέρνει, ο Μοχάμεντ εξηγεί ότι ολόκληρη η παράδοση των Βερβέρων είναι πιο φιλόξενη. Οι άνθρωποι εδώ, λέει, θέλουν να μοιραστούν τον πολιτισμό και την ιστορία.

Κατεβαίνοντας το βουνό, ο Μωάμεθ έπιασε το χέρι μου. Ίσως για μένα η σπουδαιότερη στιγμή του ταξιδιού ήταν όταν -κάποτε- έχασε τα πατήματά του και «με έσωσες» γέλασε.

Αυτό αφαίρεσα από το Imlil: την κοινή λογική. Είναι αξιοθαύμαστο και εμπνευσμένο.

Αν είστε πολύ τυχεροί για να σας πιάσουν, μην αφήσετε τίποτα παρά μόνο ίχνη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Τέσσερις μέρες στη Βόρεια Κορέα: χωρίς τζιν, «ψεύτικα εστιατόρια» και πολλή Celine Dion

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Νέος αερομεταφορέας αξίας 3.500.000.000 λιρών που συνδέει τη Σκωτία με τη Γαλλία θα μπορούσε τελικά να αποπλεύσει

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Ο «ωραίος» προορισμός διακοπών της Ιταλίας που είναι 8 φορές φθηνότερος από τη Σαρδηνία