Η Πάρις Χίλτον αποκαλύπτει τι έκανε την εποχή των μέσων ενημέρωσης της δεκαετίας του 2000 «Τόσο εξαιρετικά επώδυνη»

Πάρις Χίλτον αντιλαμβάνεται την ψυχική της υγεία, και αυτή τη φορά, θέτει στο προσκήνιο μια πλευρά της ΔΕΠΥ που λέει ότι ήταν «τόσο, τόσο πολύ επώδυνο» να ζήσει. Σε ένα επερχόμενο επεισόδιο του podcast Dear Media των Lauryn και Michael Bosstick “The Him & Her Show”, η Hilton κάθισε για μια ευρεία συζήτηση που εμβαθύνει στην εμπειρία της όταν μεγάλωνε με τη ΔΕΠ-Υ και πώς την επηρέασε πολύ πριν βρει όνομα για αυτό. Το επεισόδιο πρόκειται να προβληθεί στις 26 Ιανουαρίου και η Πάρις Χίλτον αποκάλυψε ότι δεν διαγνώστηκε επίσημα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας των 20, που σημαίνει ότι πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας και της πρώιμης ενηλικίωσης της προσπαθώντας να περιηγηθεί στα συμπτώματα που δεν καταλάβαινε πλήρως.

Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας, η σταρ του “Simple Life” μίλησε για τη δυσφορία ευαίσθητη στην απόρριψη, γνωστή και ως RSD, την οποία περιέγραψε ως μια κοινή εμπειρία για άτομα που ζουν με ΔΕΠΥ. Η δυσφορία ευαισθησίας απόρριψης είναι όταν κάποιος αισθάνεται «έντονο συναισθηματικό πόνο που σχετίζεται με την απόρριψη» και η Hilton παραδέχτηκε ότι έχει πολεμήσει από πρώτο χέρι αυτή τη συναισθηματική σπείρα.

Η Hilton είπε ότι αντιμετώπιζε συμπτώματα RSD, τα οποία περιέγραψε ως «σχεδόν σαν δαίμονας στο μυαλό σου που είναι σαν να σου λέει αρνητική αυτοσυζήτηση». Παραδέχτηκε επίσης ότι δεν είχε καν συνειδητοποιήσει τι βίωνε μέχρι αργότερα, λέγοντας ότι «δεν ήξερε καν τι ήταν το (RSD) πριν», αλλά αφού μίλησε σε «τόσα πολλά άτομα» με ΔΕΠΥ, έμαθε ότι και άλλοι αντιμετωπίζουν τους ίδιους αγώνες.

Η Hilton εξήγησε ότι η σύνδεση με άτομα που μοιράζονται παρόμοιες εμπειρίες ήταν «χρήσιμη», ειδικά αφού έζησε τα πιο δημόσια χρόνια της υπό συνεχή έλεγχο. «Έχω περάσει τόσα πολλά πράγματα στη ζωή μου, και ειδικά στη δεκαετία του 2000, όλα όσα περνούσα με τα μέσα ενημέρωσης και υπέφερα από αυτό το RSD με ΔΕΠΥ, ήταν έτσι, τόσο εξαιρετικά οδυνηρό», είπε.

Τα τελευταία σχόλια της Hilton δεν είναι η πρώτη φορά που μιλά ανοιχτά για τη ΔΕΠΥ. Στην πραγματικότητα, κλίνει σε αυτό όλο και περισσότερο, και μάλιστα το επαναπλαισιώνει ως κάτι που βοήθησε να διαμορφώσει το άτομο που είναι σήμερα. «Δεν θα ήμουν ο άνθρωπος που είμαι σήμερα χωρίς αυτό», είπε η Hilton στο PEOPLE σε μια συνέντευξη τον Οκτώβριο του 2025.

Εκείνη την εποχή, το Hilton συνεργάστηκε με τους ειδικούς Sarah Greenberg και τον Dr. Andrew Kahn για μια σειρά YouTube με τίτλο “Inclusive by Design”, η οποία επικεντρώθηκε στη δημιουργία προσβασιμότητας στο σπίτι και στον χώρο εργασίας για άτομα με ΔΕΠΥ. Η Hilton είπε ότι ήθελε η σειρά να είναι πρακτική, αλλά και προσωπική και να βοηθά τους άλλους να αισθάνονται λιγότερο μόνοι.

«Ήθελα πραγματικά να μοιραστώ στρατηγικές και διαφορετικά πράγματα που έμαθα από τη διαχείριση της ΔΕΠΥ μου, τόσο στην προσωπική όσο και στην επαγγελματική μου ζωή, και πραγματικά ελπίζω ότι με το να μοιραστώ τις εμπειρίες μου μπορεί να μειώσει το στίγμα της ΔΕΠΥ και να κάνει τη νευροποικιλομορφία συγγενή», είπε η Hilton. «Μόλις είδα πώς τόσοι πολλοί άνθρωποι που σκέφτονται διαφορετικά αισθάνονται τόσο μόνοι, οπότε ήθελα πραγματικά να δημιουργήσω χώρο και απλώς να δείξω πώς αγκαλιάζω και εκμεταλλεύομαι τη ΔΕΠΥ μου, και μπορούν επίσης».

Η Χίλτον περιέγραψε επίσης πόσο απομονωμένο ένιωθε να βιώνει συμπτώματα ΔΕΠΥ ως παιδί, ειδικά στο σχολείο, και πώς συχνά το εσωτερίκευε ως κάτι «λάθος» μαζί της. «Για μένα που μεγάλωνα, σαν να μην μιλούσε κανείς για ΔΕΠΥ», είπε η Hilton, εξηγώντας το όταν ήταν στο σχολείο. «Ήταν τόσο δύσκολο για μένα να θυμάμαι πράγματα. Έχανα συνεχώς τα μαθήματά μου και είχα προβλήματα με τους δασκάλους».

«Απλώς ένιωθα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με εμένα και θα ήμουν απλώς λυπημένος, αλλά μετά θα μάσκαρα ή θα προσπαθούσα να συμπεριφέρομαι σαν να μην συμβαίνει τίποτα εσωτερικά», συνέχισε. “Απλώς περνούσα τόσα πολλά συναισθήματα και αφού μίλησα σε τόσους πολλούς άλλους με ΔΕΠΥ, μπορώ να το καταλάβω απόλυτα τώρα. Είναι εξουθενωτικό να πρέπει να το κάνω αυτό και να νιώθω έτσι.”

Ενώ η Hilton κατέστησε σαφές ότι η συναισθηματική πλευρά της ΔΕΠ-Υ την επηρέασε σημαντικά, λέει επίσης ότι επιτέλους έφτασε σε ένα σημείο όπου μπορεί να κατανοήσει καλύτερα τον εαυτό της και ακόμη και να αγκαλιάσει αυτό που την κάνει διαφορετική.

Τώρα, λέει, “Μαθαίνω τόσα πολλά και θα ήθελα απλώς να ήξερα όλα όσα ξέρω τώρα, όταν ήμουν παιδί που μεγάλωνα στο σχολείο, αλλά το κάνω για το κοριτσάκι μέσα μου… τώρα το βλέπω ως υπερδύναμη και δεν θα ήμουν ο άνθρωπος που είμαι σήμερα χωρίς αυτό. Είμαι τόσο δημιουργός. Σκέφτομαι συνεχώς νέες ιδέες.”