Μόλις αγόρασα το πρώτο μου σπίτι στα 25 μου – οι γονείς μου για 400.000 £

Είναι δυνατόν ο Τζέιμς να είναι 25 χρονών, αλλά να πάει στην άκρη του ακινήτου;

Ενώ μεγάλο μέρος της γενιάς του παλεύει με τα ενοίκια που είναι τόσο υψηλά που δεν έχουν απομείνει χρήματα για να καταθέσει μια κατάθεση, η κατάσταση του Will είναι πολύ διαφορετική. Τον Δεκέμβριο του 2025, έγινε δεκτή μια προσφορά για ένα σπίτι 1,2 εκατομμυρίων λιρών στο Νότινγκ Χιλ, με χώρο 700 πόδια και δύο υπνοδωμάτια.

Έχοντας μεγαλώσει στην περιοχή, ήθελε να μείνει ντόπιος – και μέχρι τα τέλη Μαρτίου, θα βρίσκεται στην καρδιά μιας από τις περιοχές του κύκνειου τραγουδιού του Λονδίνου, μόλις λίγα λεπτά με τα πόδια από το Holland Park.

Η διαθήκη ήταν ανοιχτή στην πραγματικότητα οι γονείς του παρενέβησαν και του έδωσαν 400.000 μίλια για να καταθέσει μια σημαντική κατάθεση για την τρίτη αγορά. Ωστόσο, πιστεύει ότι σε δύο-τρία χρόνια θα μπορούσε να έχει αποταμιεύσει όσα περισσότερα μπορούσε.

«Προηγουμένως εργαζόμουν σε μια πολύ ακριβοπληρωμένη, αλλά πολύ αγχωτική, δουλειά όπου μπορούσα να βάλω περίπου 8.000 £ το μήνα σε έναν λογαριασμό ταμιευτηρίου», μας λέει ο Will. Υπόγεια διάβαση.

«Αν είχα αγοράσει αυτά τα χρήματα για ένα σπίτι, θα τα είχα κολλήσει περισσότερο. αλλά δεν είχα τα δεδομένα, έκανα ένα διάλειμμα και πέρασα στο PR, που είναι πολύ πιο διασκεδαστικό ».

Ως ενοικιαστής, είχε βαρεθεί να πληρώνει απλώς την υποθήκη κάποιου άλλου και ήταν ιδιαίτερα πρόθυμος να αγοράσει ένα μέρος μετά από μια δύσκολη και εξαντλητική εμπειρία με συγκάτοικους σε κοινόχρηστα σπίτια.

“Εκτιμούμε την ειρήνη, την ησυχία και τη σταθερότητα” (και όχι τα υπόλοιπα όπου το έβαλα…) και έτσι φάνηκαν να αγοράζουν και να ζουν μόνο όπως φαινόταν ότι πετυχαίνουν το καλύτερο.

Αρχικά έξοδα που ήταν σίγουρα προκαταβολή, για παράδειγμα, το House of Will χρειάζεται νέο λέβητα, αφαίρεση αμιάντου, νέα δάπεδα και αναβαθμίσεις στην κουζίνα και το μπάνιο – αλλά είναι μια δαπάνη που πιστεύει ότι έχει αποπληρωθεί στην ασφάλεια στέγασης.

Και ενώ το ποσό είναι πολύ υψηλότερο από το μέσο όρο, η Gen Z δεν είναι η μόνη πρόθυμη να δεχτεί το δώρο ενός γονέα ούτε για πρώτη κατοικία. Μάλιστα, η Barclays ανέφερε πρόσφατα ότι το ένα τρίτο (34%) των πρόσφατων αγοραστών ηλικίας 18 έως 34 ετών είχαν ένα χέρι βοήθειας από την οικογένεια.

Ο σύμβουλος δημοσίων σχέσεων λέει ότι υπάρχουν πολλά ζητήματα που αντιμετωπίζει ο ίδιος και άλλοι αγοραστές για πρώτη φορά στην κατηγορία της απροσδόκητης ηλικίας του (ανεξάρτητα από το ποσό της κατάθεσης που έχουν) αυτή τη στιγμή, συγκεκριμένα «έλλειψη προσφοράς» και «πολύ υψηλές τιμές».

Αλλά αναγνωρίζει ότι μπορεί να αντέξει οικονομικά το προνόμιο να αγοράσει καθόλου, λέγοντας: «Την ημέρα που αγοράζεις ένα σπίτι για να ζήσεις, αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι η ενήλικη ζωή σου είναι φυσιολογική, εδώ και πολύ καιρό. Τώρα είναι κάτι που είναι διαθέσιμο μόνο σε αυτούς, στους πολύ καλοπληρωμένους ή σε εκείνους που είχαν επιτυχώς οικογενειακή υποστήριξη.

Έλλειψη ασφαλούς στέγασης και το πιο σημαντικό, μέρη που είναι σπίτια. Δημιουργεί πραγματική αστάθεια στη γενιά μου.

«Η συνεχής μετακίνηση μεταξύ των ενοικίων είναι η μόνη οικονομικά προσιτή επιλογή στέγασης για την πλειονότητα των ανθρώπων, η οποία αισθάνομαι ότι τρώει πραγματικά τον κοινωνικό ιστό και τον καταπιέζει λίγο».

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Barclays, περισσότερο από το ένα τρίτο του Gen Z και των νεότερων millennials (ηλικίας 18-34) στοχεύουν να αγοράσουν το πρώτο τους σπίτι έως το 2026 – υπερδιπλάσιο από το ποσοστό για το Ηνωμένο Βασίλειο ως σύνολο που βρίσκεται στο 16%.

Έχοντας ήδη καταθέσει κατά μέσο όρο £ 19.442 στο κοίτασμα, η επόμενη γενιά κυνηγών αναμένεται να καταθέσει κατά μέσο όρο £ 9.000 στο πρόγραμμα σε ένα έτος φέτος.

Αλλά το να φτάσεις στη ζυγαριά σήμερα, με τον μέσο αγοραστή για πρώτη φορά που πληρώνει 61.090 £, δεν είναι σαφώς τόσο απλό όσο ήταν κάποτε.

Είμαι πολύ αυστηρός με τις δαπάνες.

Από όσο μπορούμε να θυμηθούμε, ο Χάρι ο Λευκός είναι ευπρόσδεκτος εδώ και 30 χρόνια. Και το 2026 είναι η χρονιά που τελικά ανεβαίνει στη ζυγαριά.

Όταν ήταν μικρός, μετρούσε τα γενέθλιά του και ζητούσε από τους γονείς του να τον πάνε στην τράπεζα. Με τον καιρό πήγε σε ένα, μετά άρχισε να χρησιμοποιεί κρυπτονομίσματα για να επενδύσει τα χρήματά του και τώρα είναι ένα αποταμιευτικό μέρος της μηνιαίας οικονομικής ρουτίνας του.

Ο σχεδιαστής, που ζει στο Hove, λέει Υπόγεια διάβαση: Είμαι πιο αυστηρός με τις δαπάνες μου. Πληρώνω 150 £ την εβδομάδα, 100 £ το μήνα για διακοπές και 80 £ για έκτακτες ανάγκες.

«Είμαστε λίγο πολύ φειδωλοί. Δεν έχουμε προϋπολογισμό και πηγαίνουμε στο μπακάλικο κάθε εβδομάδα και γράφουμε τα σχέδιά μας για το δείπνο ».

Για τον Χάρι και τη σύντροφό του, το ξεσκαρτάρισμα σημαίνει να αγοράζουν φανταχτερό λάδι, αλάτι ή κρέας από τα μάλλινα –όχι τουρνουά ή παζάρια εδώ–, επομένως είναι λογικό ότι κατάφεραν να εξασφαλίσουν μια κατάθεση 50.000 λιρών. Ωστόσο, ελπίζουν να χρησιμοποιήσουν μόνο το μισό περίπου από αυτό το αυγό φωλιάς, έτσι ώστε ένα σημαντικό δίχτυ να διατηρηθεί ασφαλές.

Τούτου λεχθέντος, ο Χάρι εξακολουθούσε να ανησυχεί σχετικά με το να γίνει ιδιοκτήτης σπιτιού, συγκρίνοντάς το με το να βρίσκεται «στο βάθος ενός μεγάλου λόφου, αναλαμβάνοντας βουνά χρέους και ευθύνης».

Στην ομάδα φιλίας, λέει, υπάρχει ένα «περίεργο, θρησκευτικό συναίσθημα» ότι δεν ξέρουμε πώς να αποκτήσουμε ο ένας τον άλλον. Και παράλληλα με ερωτήσεις σχετικά με καταθέσεις, κληρονομιές και μισθούς που κρέμονται στον αέρα, συνεχίζει να φαίνεται ότι η «κούρσα» είναι κάπου εκεί έξω και κάνει τη δουλειά της.

Αλλά ο Χάρι αναγκάστηκε να απομακρυνθεί από την ενοικίαση για να έχει την ελευθερία να διακοσμήσει το ακίνητό του χωρίς να ανησυχεί για την κατάθεση του ενοικιαστή – και τελικά σε ένα μέρος όπου το σπίτι του είχε εξοφληθεί πλήρως.

«Θέλω να πάω στο υψηλότερο επίπεδο πλούτου», προσθέτει. «Και μια μέρα, θέλω να έχω μια υποθήκη».

Έχετε κάποια ιστορία να μοιραστείτε;

Επικοινωνήστε στέλνοντας email στο MetroLifestyleTeam@Metro.co.uk.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Οι αγοραστές κατοικιών στο Λονδίνο συρρέουν σε αυτόν τον προσιτό και προσβάσιμο δήμο, αλλά οι τιμές ανεβαίνουν γρήγορα

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Νόμιζα ότι είχα απλώς πιο βαριές περιόδους, αλλά η μήτρα μου είχε χωριστεί στα δύο

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Τα πράγματα πήγαν καλά – μετά προσπάθησα να ρουφήξω τα δάχτυλά μου