Η περιστρεφόμενη πόρτα των πρωθυπουργών της Αυστραλίας την περασμένη δεκαετία – Kevin Rudd, Julia Gillard, Rudd (ξανά), Tony Abbott, Malcolm Turnbull, Scott Morrison και τέλος Anthony Albanese – μας κέρδισε τον ανεπιθύμητο αλλά όχι άδικο τίτλο της πραξικοπηματικής πρωτεύουσας του δημοκρατικού κόσμου.
Όμως, καθώς η Βρετανία κατευθύνεται για τον έκτο πρωθυπουργό της μέσα σε μόλις επτά χρόνια, ένας νέος υποψήφιος πήρε το στέμμα, με βαθιές επιπτώσεις στην αυστραλιανή πολιτική.
Μόλις δύο χρόνια από τη συντριπτική εκλογική του νίκη, ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ μοιάζει με νεκρό που περπατά στο κύκλωμα των υποψηφίων για να αντικαταστήσει τον ανυποχώρητο, χωρίς έμπνευση, ηγέτη των Εργατικών που μαστίζεται από σκάνδαλα. Πιθανοί υποψήφιοι σε οποιαδήποτε εκλογή ηγεσίας περιλαμβάνουν τον Άντι Μπέρναμ, έναν πρώην βουλευτή των Εργατικών που κέρδισε επαίνους ως δήμαρχος του Μεγάλου Μάντσεστερ, η αριστερή πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Άντζελα Ρέινερ και το πολωμένο ανερχόμενο αστέρι Γουές Στρίτινγκ, ο οποίος προτείνει τον Πωλ Κίτινγκ ως πολιτικό του ήρωα.
Όποιος βγάλει τον Στάρμερ από την Ντάουνινγκ Στριτ έχει μια δύσκολη δουλειά μπροστά του. Ένας νέος πρωθυπουργός πρέπει να θεραπεύσει ένα διχασμένο κόμμα και να κάνει τολμηρές και γρήγορες αλλαγές πολιτικής. Οι Βρετανοί αισθάνονται ότι το πολιτικό σύστημα έχει καταρρεύσει και δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη ότι η μέτρια ατζέντα των Εργατικών θα βγάλει ένα άλλοτε σπουδαίο έθνος από το βαθύ φανκ του. Όπως γράφει ο Ευρωπαίος ανταποκριτής Ντέιβιντ Κρόου, το δράμα έδωσε σε όσους ανησυχούν ότι η Βρετανία έχει σπάσει ακόμη περισσότερες αποδείξεις για την παρακμή της. Κατά τη διάρκεια μιας πρόσφατης επίσκεψης στο Μάντσεστερ, ο Κρόου βρήκε μια πόλη απογοητευμένη και διχασμένη. «Αυτό δεν αφορούσε μόνο προσωπικότητες και τίτλους των μέσων ενημέρωσης», έγραψε. «Τα νοικοκυριά έχουν αισθανθεί τις διπλές πιέσεις των χαμηλών μισθών και της αύξησης των τιμών, καθώς και της χρόνιας έλλειψης κατοικιών». Ακούγεται οικείο.
Ένας νέος πρωθυπουργός πρέπει επίσης να αντιμετωπίσει την άνοδο του Reform, του λαϊκιστικού ακροδεξιού κόμματος του οποίου ηγείται ο αρχιτέκτονας του Brexit, Nigel Farage. Η μεταρρύθμιση μόλις συνέτριψε τους Εργατικούς και τους Συντηρητικούς στις τελευταίες εκλογές για το τοπικό συμβούλιο και συγκέντρωσε τόση υποστήριξη που θα βγει από τις επόμενες γενικές εκλογές με τον μεγαλύτερο αριθμό εδρών.
Το γεγονός ότι ο Farage κάθεται σε μια τέτοια επιβλητική θέση παρά τα τόσα ελαττώματα χαρακτήρα και μια απλοϊκή, κακή πολιτική ατζέντα δείχνει το επίπεδο θυμού που κρατούν πολλοί Βρετανοί εναντίον του εκλεγμένου ηγέτη τους. Τα μεγάλα κόμματα έχουν αποτύχει στους ανθρώπους που υποτίθεται ότι υπηρετούν, και ο κόσμος αναπάντεχα κοιτάζει αλλού.
Κατά τη διάρκεια του Αγγέλλω Καταλάβετε αυτόν τον θυμό, μια κυβέρνηση συνασπισμού υπό την ηγεσία του Farage δεν θα ήταν τίποτα λιγότερο από μια καταστροφή για την Αυστραλία. Ο Φάρατζ είναι εντελώς ανεπαρκής για να ηγηθεί μιας από τις πιο σημαντικές δημοκρατίες του κόσμου και ένας από τους στενότερους συμμάχους της Καμπέρα.
Εάν οι Εργατικοί δεν καταφέρουν να τακτοποιήσουν τον εαυτό τους τους επόμενους μήνες, η πιθανότητα για μια νίκη μεταρρυθμίσεων στις επόμενες εκλογές θα αυξηθεί. Σε αυτό το σενάριο, σκεφτείτε το εξής: οι δύο άνδρες που θα έπρεπε να εμπιστευτεί η Αυστραλία για να παραδώσουν το AUKUS, να μοιραστούν τις πιο ευαίσθητες πληροφορίες μας και να εργαστούν παράλληλα με τον πόλεμο και τις οικονομικές δυσκολίες θα ήταν ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Νάιτζελ Φάρατζ. Ο Θεός να μας βοηθήσει.
Ο Jordan Baker στέλνει ένα αποκλειστικό ενημερωτικό δελτίο στους συνδρομητές κάθε εβδομάδα. Εγγραφείτε για να λάβετε τη σημείωση του συντάκτη τους.
