Έκανα λάθος για τον γιο του συντρόφου μου – όντως είμαι η γυναίκα του

Έχοντας διαλέξει προσεκτικά μερικά ρούχα, η γυναίκα μου και εγώ κατευθυνθήκαμε προς την ντουλάπα, όταν ένας υπηρέτης μας σταμάτησε στα ίχνη μας.

«Πόσων χρονών είναι ο γιος σου;» Ο πωλητής ρώτησε απότομα τη γυναίκα μου. Εκείνος έμεινε άναυδος, αλλά εγώ όχι.

Στα σχεδόν 40 χρόνια μου σε αυτόν τον πλανήτη, έχω κάνει λάθος περισσότερες φορές από όσες θέλω να μετρήσω. Ήταν απλώς το τελευταίο σε μια μακρά σειρά ξεφουσκωτικών, άβολων και πέρα ​​από άβολων αγώνων.

Αλλά εδώ είναι το θέμα: είμαι γυναίκα. Το φύλο και η φυλή μου δεν έχουν αλλάξει από τη γέννησή μου και όμως, επειδή δεν φοράμε ρούχα, φούστες ή μακιγιάζ, μας φέρονται διαφορετικά.

Ειλικρινά, με βαράει. Οι γυναίκες έρχονται σε όλα τα σχήματα και μεγέθη, γιατί να δικαιολογώ τον εαυτό μου για το πώς μοιάζει μια γυναίκα;

Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου είχα αρνητικά σχόλια για την εμφάνισή μου.

Μια από τις πρώτες μου αναμνήσεις ήταν όταν ήμουν περίπου 14 ετών. Πήγα σε ένα οικογενειακό πάρτι και αποφάσισα να πειραματιστώ φορώντας λίγο μακιγιάζ και styling στα μακριά μαλλιά μου.

Όταν βγήκα από το σπίτι με τζιν και τοπ, είχα αυτοπεποίθηση, γυναίκα – όπως είδα στο δρόμο η κοπέλα «υπέθεσε».

Αλλά όταν περνούσα μπροστά από ένα έφηβο αγόρι που φώναζε «Ε, αγόρι! Γιατί το φοράς;». αυτή η εμπιστοσύνη διαλύθηκε αμέσως.

Ξαφνικά ένιωσα ότι δεν ήμουν αρκετά καλός για το σύνταγμα. Ότι εγώ ο ίδιος συγγενείς.

Αφού τελικά έφτασα στο πάρτι, ένιωθα άβολα όλη την ώρα. Για να νιώθουν όλοι το ίδιο. Αυτόν τον δρόμο τον απέφυγα στην επιστροφή μου – και στο εξής.

Δεν ήταν μόνο οι ξένοι που έκαναν αυτά τα σχόλια. Λίγα χρόνια αργότερα, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1999, είχα έναν οικογενειακό φίλο που με ρωτούσε συχνά αν είμαι αγόρι ή κορίτσι.

Για το πλαίσιο, θα διάλεγα ένα μαύρο tailored κοστούμι με μπλούζα και γραβάτα για να γιορτάσω τη χιλιετία. Άρχισα να νιώθω ξανά τον εαυτό μου, σαν τον πόνο της βραδιάς, αλλά και την άνεση μιας γυναίκας, αλλά όλες οι λέξεις είχαν χαθεί.

Ολόκληρη η βραδιά μου τελείωσε με αυτό το μοναδικό σχόλιο και η 17χρονη γεννήθηκα για να πιστεύω ότι ποτέ δεν θα ήμουν αρκετά καλή για τα πρότυπα της γυναικείας κοινωνίας.

Δεν επαναστάτησα μετά από αυτό, αλλά επίσης δεν επιδίωξα να «συμμορφωθώ» πια. Σίγουρα αποφάσισα να μείνω ο εαυτός μου: φορώντας μόνο ό,τι με έκανε να νιώθω καλά, με ρούχα που πίστευα ότι ήταν άνετα και λειτουργικά.

Αλήθεια, αυτό σήμαινε ότι ψώνιζα ως επί το πλείστον από το ανδρικό τμήμα, αλλά το καλύτερο με αυτά είναι ότι αξίζει να τα δεις (τα μεγέθη των γυναικείων ενδυμάτων είναι συγκρίσιμα), έχουν τις ίδιες τιράντες και γενικά ταιριάζουν σωστά στο δικό μου εξελισσόμενο στυλ.

Κατά καιρούς έλεγαν και τα μαλλιά πιο κοντά, όπως τα προτιμώ, και σπάνια με το παραμικρό καμένο μάτι.

Αλλά όλες αυτές οι κρίσεις σήμαιναν ότι η εμπειρία μου ως γυναίκα δεν ήταν ευχάριστη.

Κάθε φορά που μπαίνω σε ένα χώρο για single-sex – είτε είναι αποδυτήριο είτε ιδιωτικό δωμάτιο – πιάνω τον εαυτό μου να κρατάω την ανάσα μου, φοβούμενος ότι κάποιος θα με προκαλέσει επιθετικά.

Τα πράγματα για να ψωνίσετε πρόσφατα ήταν μια τέτοια ευκαιρία. Αλλά παρόλο που η γυναίκα μου μου είπε πολύ ξεκάθαρα ότι ήμουν βοηθός αποδυτηρίων. η γυναίκα τουΉταν σχεδόν 40 και όμως δεν το μετάνιωσε.

Της είπε απλώς ότι αν ήμουν άνω των 14 (φαντάζομαι ότι άκουγε), θα έπρεπε να πάω σε ένα ανδρικό αποδυτήριο. Απλώς επαναλήφθηκε πιο έντονα, παραδώσαμε τα πράγματά μας και φύγαμε.

Έπειτα, υπάρχει το γεγονός ότι, κάποτε, ήμουν απογοητευμένος με την πρόσβαση στην τουαλέτα. Είχα επίσης την ικανοποίηση να απομακρυνθώ από αυτές τις εγκαταστάσεις πολλές φορές και έπρεπε να αμφισβητήσω το δικαίωμά μου να βρίσκομαι σε αυτούς τους χώρους.

Και τουλάχιστον τις μισές φορές, όταν η γυναίκα μου και εγώ θέλαμε να πάμε σε μπαρ και εστιατόρια, ρωτούσα: “Τι μπορώ να κάνω για εσάς, κύριε;” ή “Έχετε επιλέξει κοκτέιλ κύριε;” Τα περισσότερα από αυτά σκουπίζονται, αλλά κάθε χρήση στραγγίζει και προσβάλλει.

Και αν δεν είμαι ασφαλής ή δεν με βλέπουν ως γυναίκα cisgender, τι ελπίδα υπάρχει να περάσω;

Αυτή η αντίληψη πρέπει να αφαιρεθεί από το τι είναι γυναίκα. Δεν επιτρέπεται να κοιτάζω πώς μερικοί πιστεύουν ότι είναι μια γυναίκα, αλλά μην ακυρώνετε την εμπειρία μου ή τη φωνή μου.

Γι’ αυτό είμαι τόσο περήφανος που συμμετέχω στην καμπάνια του LGBT ιδρύματος «Έτσι μοιάζει μια γυναίκα». Υπάρχει μια διαφημιστική πινακίδα που προωθεί τη γυναικεία διαφορετικότητα, όπου μια ομάδα από εμάς – συμπεριλαμβανομένης της γυναίκας μου και εγώ – είχαμε μια φωτογράφιση.

Σε μια εποχή που οι γυναίκες συγκρίνονται συχνά μεταξύ τους, ειδικά για να μειώσουν τις τρανς γυναίκες σε λιγότερο από ιδανικά, είναι καταπληκτικό να συγκεντρωνόμαστε και να γιορτάζουμε όλους τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να είμαστε πραγματικά ο εαυτός μας.

Η ανταπόκριση του κοινού ήταν ανάμεικτη, με πολλή θετικότητα, αλλά και μερικές πραγματικά τρομακτικές απαντήσεις, συμπεριλαμβανομένων των εικόνων μας να τρέχουμε μέσω προγραμμάτων τεχνητής νοημοσύνης για να προσδιορίσουμε το «πραγματικό» φύλο μας.

Ελπίζω όταν δουν αυτές τις εικόνες να σταματήσουν για μια στιγμή και να σκεφτούν.

Όλες οι γυναίκες αξίζουν να μπορούν να υπάρχουν με ασφάλεια σε δημόσιους χώρους και θέλουμε οι άνθρωποι να γνωρίζουν ότι το να περιμένουμε από τις γυναίκες να πληρούν ένα σύνολο κανόνων είναι επιβλαβές για όλους μας.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά τον Αύγουστο του 2025.

Έχετε κάποια ιστορία που θα θέλατε να μοιραστείτε; Επικοινωνήστε στέλνοντας email στο Ross.Mccafferty@metro.co.uk.

Μοιραστείτε τις σκέψεις σας στα σχόλια παρακάτω.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Σκέφτηκα τον φίλο μου – μετά περπατούσα μέσα με τον φίλο μου

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Το μόνο που ήθελε ο γιος μου ήταν η συνταγή του – πέθανε την επόμενη μέρα

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Πώς μια στρίπερ που ονομάζεται Savannah έσωσε τη χειρότερη μέρα μου;