Η Κούβα συνεχίζει να χορεύει παρά τον πετρελαϊκό αποκλεισμό του Τραμπ

Αβάνα- Η ηλεκτροδότηση άρχισε να αποκαθίσταται σε τμήματα της Αβάνας το απόγευμα της Κυριακής, αφού η Κούβα υπέστη νέο μπλακ άουτ σε όλη τη χώρα. Όταν επανήλθε η κάλυψη του κινητού τηλεφώνου, το τηλέφωνο του Alberto Gonzalez συνέχιζε να βούιζε από μηνύματα.

“Είναι ανοιχτό σήμερα;”

“Έχει δύναμη;”

“Καλημέρα, αδερφέ. Κανείς χορό;”

Μέχρι τώρα, αυτή δεν ήταν μια ερώτηση που έπρεπε να κάνουν οι άνθρωποι. Και φυσικά χορός.

Για δεκαετίες, ο Γκονζάλες και η σύζυγός του, Mercedes Cruz, φιλοξένησαν μια δημοφιλή εβδομαδιαία βραδιά χορού στην ιστορική αίθουσα κοινωνικής δικτύωσης σε μια από τις παλαιότερες γειτονιές της Αβάνας, λίγα τετράγωνα από την Καραϊβική. Και τα δύο 72, αποκαλούν το γεγονός Los Tradicionales – «The Traditional» – επειδή στόχος τους είναι να βοηθήσουν στη διατήρηση της πλούσιας χορευτικής κληρονομιάς της Κούβας, από τη ρούμπα μέχρι την τίμπα και το προγονικό καζίνο της σάλσα.

Τους τελευταίους μήνες, συνέχισαν να κάνουν πάρτι εν μέσω διακοπών ρεύματος και έλλειψης τροφίμων και νερού, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες επέβαλαν σχεδόν ολοκληρωτικό αποκλεισμό στις αποστολές πετρελαίου προς την Κούβα.

Πολλοί άνθρωποι εδώ δεν έχουν νερό για να κάνουν μπάνιο και να ξεπλένουν τις τουαλέτες. Έχουν συνηθίσει να σηκώνονται από το κρεβάτι για να μαγειρέψουν και να πλύνουν όποτε ανάβει το ρεύμα. Το πάρτι ήταν ένα διάλειμμα από όλα αυτά και από τις συνεχείς ανησυχίες του Προέδρου Τραμπ για τα σχέδιά του για το νησί (προειδοποίησε, μετά τον βομβαρδισμό του Ιράν, ότι «η Κούβα είναι η επόμενη»).

«Εδώ, δεν το σκέφτεσαι», είπε ο Κρουζ για τη συγκέντρωση. «Χορεύεις».

Δεν υπήρχε ανεμιστήρας στο σπίτι για να νικήσει τη ζέστη ή τα κουνούπια, και μετά βίας κοιμόταν. Μόλις όμως αποφάσισε να ηλεκτριστεί, έφτιαξε τα ξανθά της μαλλιά και φόρεσε ένα λουλουδάτο φόρεμα, ενώ ο Γκονζάλες κάλεσε το καστ του «Legacy»: τον μαέστρο, τον κομψό ντετζέι, τον άνθρωπο που η μόνη του δουλειά είναι να βγάζει ποπ κορν από μια κομψή μηχανή.

Στη συνέχεια, το ζευγάρι περπάτησε σε μια διάσημη λεωφόρο που πήρε το όνομά του από τον José Martí, τον πατέρα της κουβανικής ανεξαρτησίας, στο παλιό κτίριο που στεγάζει το κέντρο της αραβοκουβανικής κοινότητας της Αβάνας. Όπως πολλά μέρη εδώ, ο χώρος έχει μια αίσθηση ρετρό, με παλιά δάπεδα από πλακάκια και ξεθωριασμένες φωτογραφίες του αείμνηστου Παλαιστίνιου ηγέτη Γιάσερ Αραφάτ που επισκέπτεται την Κούβα κρεμασμένες στους τοίχους.

“Γεια σου αγάπη μου!” Ο Κρουζ σημάδεψε τον υπάλληλο της τουαλέτας να έρθει στο καθήκον. Εκείνη και ο Γκονζάλες έφτιαξαν τον κλιματισμό, γεμίζοντας την αίθουσα με δροσερό αέρα και αφιέρωσε λίγο χρόνο για να το απολαύσει.

Το κτίριο βρίσκεται στο ίδιο δίκτυο ηλεκτροδότησης με ένα τοπικό νοσοκομείο, πράγμα που σημαίνει ότι, σε αντίθεση με το μεγαλύτερο μέρος του νησιού, το οποίο αντιμετωπίζει συνεχόμενες διακοπές ρεύματος καθημερινά, χάνει ρεύμα μόνο όταν καταρρεύσει το εθνικό δίκτυο.

Κατά τη δύση του ηλίου, υπήρχε ήδη μια μεγάλη ουρά έξω. Φορώντας ένα γαλάζιο πουκάμισο πόλο και ένα χαριτωμένο καπέλο που προτιμούσαν οι παίκτες του γκολφ τη δεκαετία του 1970, ο Γκονζάλες υποδέχτηκε τους επισκέπτες έναν προς έναν και βοήθησε αρκετές όμορφα ντυμένες ηλικιωμένες γυναίκες να ανέβουν τις απότομες μαρμάρινες σκάλες.

Το πρώτο τραγούδι ήταν απίστευτο, με το τραγούδι του Bad Bunny να αναμιγνύεται σε ρυθμό σάλσα και ο κόσμος άρχισε να έρχεται κατά πλήθος.

Ο Yaima Pacheco Muñoz, 37 ετών, ήταν ο πρώτος που άρχισε να χορεύει, μαζί με έναν φίλο του, τον Míosoti Bell Leon, 52. Καθώς το πλήθος ξέσπασε, πολλοί σταμάτησαν για να φιλήσουν τις γυναίκες στο μάγουλο.

«Είναι πραγματικά μια οικογένεια εδώ», είπε η Μπελ καθώς εκείνη και ο Πατσέκο ξαπλώθηκαν σε ένα τραπέζι καλυμμένο με ένα κόκκινο πανί.

Η οικονομολόγος Pacheco είπε ότι το σπίτι της ήταν χωρίς σταθερό ρεύμα για αρκετές ημέρες. Όπως και οι μπαταρίες του τηλεφώνου και του υπολογιστή της, ήταν εξαντλημένη.

Όταν οι δημοσιογράφοι τη ρώτησαν ποιον κατηγορεί για τα προβλήματα, η Pacheco της έκλεισε τα μάτια και κούνησε το κεφάλι της. «Όχι», είπε εκείνη. «Όχι εδώ».

Τα βράδια της Κυριακής «είναι απλώς θεραπεία», είπε. «Είναι το μόνο μέρος που μπορώ να πάω για να ανακουφίσω το άγχος».

Το κομμάτι χορού του Sean Paul άρχισε να παίζει και τράβηξε την Belle πίσω στο πάτωμα.

Ο Eugenio Leyva κάθισε μόνος σε ένα τραπέζι δίπλα στο μπαρ, πίνοντας ένα ποτήρι ουίσκι. Το αποκαλεί «ποτό του εχθρού», που είναι ένα αστείο για την Αμερική. «Μου αρέσει το ρούμι», είπε. «Αλλά προτιμώ το ουίσκι».

Ο χορός γερνάει, προσελκύοντας περίπου δύο φορές περισσότερες γυναίκες από άντρες. Ο Leiva, 74 ετών, δεν μπορεί να χορέψει, αλλά του αρέσει να παρακολουθεί.

Ως συγγραφέας, ερεύνησε πολιτιστικά θέματα για την κομμουνιστική κυβέρνηση της Κούβας πριν μεταναστεύσει. Πρόσφατα επέστρεψε από την Ισπανία και δήλωσε σοκαρισμένος από την κατάσταση, την οποία κατηγόρησε εν μέρει τις κυρώσεις των ΗΠΑ και εν μέρει την κακοδιαχείριση της κυβέρνησης. Όλα εκτός από ένα από τα πέντε παιδιά του έφυγαν από το νησί γιατί δεν έβλεπαν μέλλον εκεί.

Ο χορός, είπε η Λέιβα, «είναι ένα από τα λίγα πράγματα που δεν μας αφαίρεσαν».

Ο Λέιβα, ο οποίος εργάζεται στη βιβλιοθήκη του κοινοτικού κέντρου μία μέρα την εβδομάδα, είπε ότι ο χορός του θυμίζει ότι οι Κουβανοί στρέφονται ο ένας στον άλλον για υποστήριξη ακόμη και σε δύσκολες στιγμές. Λέει ότι οι γείτονές του του παρέχουν φαγητό κάθε μέρα, ακόμα κι αν δεν έχουν αρκετά να φάνε. Τις νύχτες συσκότισης, οι Κουβανοί μαζεύονται στους δρόμους για να παίξουν ντόμινο ή να τραγουδήσουν κλασικά a cappella.

«Βρισκόμαστε στη χειρότερη κρίση», είπε. «Αλλά είμαστε ενωμένοι».

Ο Roberto Rodríguez, 48 ετών, είναι ένας από τους πιο ικανούς χορευτές. Μετά από κάθε τραγούδι, η άλλη γυναίκα τον κοιτούσε ανυπόμονα, ελπίζοντας ότι θα ήταν η σειρά της να γυρίσει στο πάτωμα. Εργάζεται επτά μέρες την εβδομάδα ως οικοδόμος αλλά βγαίνει για χορό κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή.

«Χορεύω, πίνω μπύρες, μιλάω με τους φίλους μου και μετά είμαι έτοιμος για οτιδήποτε συμβεί αυτή την εβδομάδα», είπε.

Μερικές από τις πρώτες αναμνήσεις του είναι από το χορό σε οικογενειακά πάρτι γενεθλίων ή μεγάλες δημόσιες εκδηλώσεις καρναβαλιού όπου έπαιζαν οι κορυφαίες ορχήστρες της χώρας. Παίζει συχνά μουσική σάλσα στο σπίτι, ώστε οι γιοι του, ηλικίας 14 και 16 ετών, να ξέρουν πώς να ακολουθούν τη μουσική. «Ο χορός είναι μια γλώσσα», είπε. «Αυτή είναι η μητρική μας γλώσσα».

Στις 9 μ.μ., ο Γκονζάλες συγκέντρωσε τακτικά άτομα που είχαν πρόσφατα γιορτάσει γενέθλια, ώστε το κοινό να τους κάνει σερενά.

Στη συνέχεια ηγείται μιας μεγάλης ομάδας στον «κύκλο του καζίνο», έναν λάτιν τετράγωνο χορό που ξεκίνησε στην Αβάνα τη δεκαετία του 1950. Το χαμογελαστό ζευγάρι χόρευε τα ίδια βήματα την ίδια στιγμή, αλλάζοντας σύντροφο κάθε λίγους ρυθμούς.

Για τον Κρουζ, είναι σύμβολο της σύνδεσης των Κουβανών με την ιστορία τους και της αφοσίωσης στην κοινότητά τους. Είναι κάτι που της λείπει όταν ταξιδεύει στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου μένουν τα εγγόνια της.

Ο Γκονζάλες έριξε το μικρόφωνο και κάποιος έσβησε τα φώτα. ένας τμήμα Το κομμάτι αρχίζει να παίζει – μια κουβανέζικη εκδοχή του reggaeton. Ο Γκονζάλες πήγε μέχρι τη σύζυγό του για πενήντα χρόνια, και για πρώτη φορά όλη τη νύχτα έκαναν αυτό που ήρθαν να κάνουν: να χορέψουν.