«Όποτε το Εργατικό Κόμμα στεναχωριέται λίγο», είπε ένας στενός παρατηρητής της τρέχουσας κυβέρνησης μιλώντας πριν από λίγους μήνες, «ανοίγει τον Εντ Μίλιμπαντ για να μιλήσει για ηλιακή ενέργεια στον τελευταίο όροφο».
Μπορεί να μην ήταν κυριολεκτικά αλήθεια, αλλά κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Keir Starmer φαινόταν συχνά σαν να είχε φέρει τον ήλιο ο υπουργός Ενέργειας Miliband. Αδιαμφισβήτητα αισιόδοξος, με ένα απλό μήνυμα που μπορούσαν να καταλάβουν οι ψηφοφόροι, είχε μια σαφή αποστολή – να απελευθερώσει τον ενεργειακό τομέα του Ηνωμένου Βασιλείου έως το 2030 – η οποία θεωρήθηκε ότι επιτεύχθηκε γρήγορα.
Ενώ το Υπουργείο Οικονομικών πάλευε με την αδύναμη ανάπτυξη και τις πολιτικές γκάφες όπως οι χειμερινοί λογαριασμοί καυσίμων, το NHS διαταράχθηκε από τις απεργίες των γιατρών και η εκπαίδευση υπέφερε από ερειπωμένα σχολεία και αποθαρρυμένους δασκάλους, το τμήμα του Miliband φαινόταν να κάνει τα πράγματα με ασυνήθιστη ταχύτητα.
«Οι επικριτές του μισούν να το παραδεχτούν, αλλά ο Μίλιμπαντ ήταν ο πιο επιτυχημένος υπουργός υπό την κυβέρνηση Στάρμερ», λέει ο Εντ Μάθιου, διευθυντής της δεξαμενής σκέψης E3G στο Ηνωμένο Βασίλειο. «Ίσως γι’ αυτό του επιτέθηκαν τόσο άγρια».
Δημοσιεύτηκε στα δεξιά μέσα ενημέρωσης Συχνά editorial που επιτίθενται στον Milibandαποκαλώντας τον «φανατικό μηδενικών αποτελεσμάτων» με «μεσιανική» αφοσίωση στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής. Παρόλο που τρεις μεγάλοι καύσωνες έπληξαν αυτό το καλοκαίρι και οι πυροσβέστες έδωσαν μάχη με τις πυρκαγιές σε ολόκληρη τη χώρα, οι εκκλήσεις για αυξημένες γεωτρήσεις για ορυκτά καύσιμα που τροφοδοτούν τα ακραία καιρικά φαινόμενα έχουν γίνει πιο δυνατές.
Η βιομηχανία ορυκτών καυσίμων, μαζί με τους Συντηρητικούς, το Μεταρρυθμιστικό Βρετανικό Κόμμα και παραρτήματα του Εργατικού Κόμματος, άσκησαν πιέσεις στον Άντι Μπέρνχαμ, τον νέο πρωθυπουργό, για να δώσει το πράσινο φως στο κοίτασμα αερίου Jackdaw, ανατολικά του Αμπερντίν και στο Rosebank, ένα κοίτασμα πετρελαίου δυτικά του Σέτλαντ. Σύμφωνα με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, ο Μπέρναμ ετοιμαζόταν να ανακοινώσει νέα γεώτρηση στη Βόρεια Θάλασσα λίγο μετά την είσοδο του στο πηγάδι Νο. 10.
Ο Miliband μπορεί να απογοητευτεί προσωπικά αν το κάνει ο Burnham, αφού προηγουμένως είχε αποκαλέσει τη Rosebank “κλιματικό βανδαλισμό”. Ο Miliband ήταν επίσης πίσω από την απόρριψη νέων αδειών ως μανιφέστο.
Αλλά το να δοθεί το πράσινο φως στη Galka ή τη Rosebank δεν θα παραβίαζε τεχνικά την απαγόρευση του μανιφέστου, η οποία αφήνει ένα κενό για τη χορήγηση αδειών που ήταν ήδη στο σύστημα σχεδιασμού.
Μέσα σε λίγους μήνες κατέστη σαφές ότι ένας τέτοιος συμβιβασμός μπορεί να ήταν απαραίτητος, και τέθηκε το σκηνικό γι’ αυτόν. Ένας στενός παρατηρητής της κοινωνίας των πολιτών, ο οποίος θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του, είπε: «Δεν είναι αυτό που θέλαμε, αλλά θα πρέπει να κάνουμε τα υπόλοιπα ό,τι είναι απαραίτητο».
Αυτή η ευρύτερη εικόνα ονομάζεται «ενεργειακή επανάσταση», μια τροχιά που δεν μπορεί να σταματήσει ανεξάρτητα από τις μεταβαλλόμενες πολιτικές καιρικές συνθήκες.
Ο Matthew είπε: “Ο καθορισμός ενός στόχου καθαρής ενέργειας μέχρι το 2030 δεν ήταν να πετύχουμε τον στόχο και περισσότερο να βάλουμε τους υπερσυμπιεστές στην καθαρή οικονομία για να ξεκινήσουμε – κάτι που (η Miliband) πέτυχε με επίπεδα ρεκόρ συμβάσεων ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και μεταρρυθμίσεις για μαζική επιτάχυνση της απορρόφησης. είναι πλέον αναπόφευκτη και καμία γκρίνια από πολιτικούς και βαρόνους των μέσων ενημέρωσης που χρηματοδοτούνται από συμφέροντα ορυκτών καυσίμων δεν μπορεί να την ανατρέψει».
Τώρα ο Μίλιμπαντ έχει μετακινηθεί πέρα από το Υπουργείο Ενέργειας και στο Υπουργείο Εξωτερικών. Πάντα παρακολουθούσε τις παγκόσμιες πτυχές αυτής της μετάβασης, λειτουργώντας ως ισχυρή φωνή στις συνόδους κορυφής για το κλίμα και συνηγορώντας για αλλαγή. Θα φέρει γνώση του κλίματος και αναμφισβήτητη ενέργεια στον ρόλο.
Τελικά, μέσα σε 72 ώρες από την ανάληψη της θέσης του στο Υπουργείο Ενέργειας τον Ιούλιο του 2024, ο Miliband άρει την απαγόρευση των χερσαίων αιολικών πάρκων και ξεκίνησε τη διαδικασία συμφωνίας για υπεράκτια αιολικά και ηλιακά πάρκα, ενώ αναμόρφωσε την προηγουμένως χαοτική ουρά σύνδεσης στο δίκτυο. Οι δημοπρασίες παραγωγής χαμηλών εκπομπών άνθρακα έχουν εξασφαλίσει αρκετή ενέργεια για την τροφοδοσία περίπου 23 εκατομμυρίων σπιτιών, ενώ τα σχέδια για εγκατάσταση μόνωσης, αντλιών θερμότητας και καθαρής ενέργειας σε θερμότερα σπίτια πρόκειται να βοηθήσουν στην απελευθέρωση περίπου 1 εκατομμυρίου νοικοκυριών από τη φτώχεια καυσίμων. Ένα νέο πυρηνικό πρόγραμμα μικρών αρθρωτών αντιδραστήρων υλοποιείται επίσης.
Τον περασμένο μήνα η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι ο ιδιωτικός τομέας είχε δεσμεύσει σχεδόν 100 δισεκατομμύρια λίρες στον τομέα καθαρής τεχνολογίας του Ηνωμένου Βασιλείου. Παράλληλα, υπάρχει ένα σχέδιο υποστήριξης 400.000 ατόμων σε θέσεις εργασίας χαμηλών εκπομπών άνθρακα – υπερδιπλάσιος από τον αριθμό που απασχολείται στη λεκάνη της Βόρειας Θάλασσας που συρρικνώνεται ταχέως.
Είναι περίεργο γιατί ο Μίλιμπαντ, ο πρώην ηγέτης των Εργατικών που έχασε από τους Συντηρητικούς το 2015, έχει γίνει επίσης στόχος αδιάκοπων εσωτερικών αρνητικών ενημερώσεων. Αυτό οφείλεται εν μέρει στη μακρά ιστορία του, που χρονολογείται από τον ρόλο του ως προστατευόμενου του πρώην πρωθυπουργού Γκόρντον Μπράουν στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Στο θέμα όμως παρενέβησαν και άλλες παρατάξεις.
Αυτός δημοφιλής μεταξύ των μελών του Εργατικού Κόμματοςπου μπορεί να εκνευρίσει κάποιους. «Σε μια εποχή που πολλοί άνθρωποι θέλουν να πουν «πανούκλα σε όλα σας τα σπίτια» για τους πολιτικούς, ο Miliband ξεχωρίζει ως ένα σπάνιο παράδειγμα κάποιου που έχει κάνει πραγματική διαφορά», λέει ο Craig Bennett, διευθύνων σύμβουλος της Wildlife Trusts. «Πολλά από αυτά οφείλονταν στη γνήσια ηγεσία του και στην πραγματική αίσθηση του σκοπού και του οράματος πίσω από αυτό και στην αποφασιστικότητα να πετύχει ακόμη και ενόψει εξαιρετικά γελοίων επιθέσεων από ορισμένα μέρη του πολιτικού φάσματος».
Οι επιθέσεις στον Miliband από άλλα πολιτικά κόμματα ήταν εξίσου προσβλητικές, με τον οποίο υποστηρίζει μόνο τον Starmer και πιθανώς την καγκελάριο Rachel Reeves ως έναν από τους βασικούς στόχους του Kemi Badenoch, του ηγέτη των Tory. Ο Νάιτζελ Φάρατζ και το Μεταρρυθμιστικό Κόμμα του έχουν δεσμευτεί να επιτύχουν καθαρό μηδενικό εισόδημα στο «επόμενο Brexit». Και δύο μεγάλα συνδικάτα, η Unite και η GMB, ξεκίνησε μια μανιώδη εκστρατεία ενάντια στην προτεινόμενη προαγωγή του στη θέση του Υπουργού Οικονομικών, αν και άλλα συνδικάτα τον υποστήριξαν.
μετά την προώθηση του ενημερωτικού δελτίου
Η Ami McCarthy, επικεφαλής της πολιτικής της Greenpeace UK, επισημαίνει τις βαθιές τσέπες κεκτημένων συμφερόντων και τη δύναμη της βιομηχανίας ορυκτών καυσίμων. «Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι μια ατζέντα που αμφισβητεί τα κέρδη μεγάλων εταιρειών πετρελαίου τον έχει καταστήσει στόχο συντονισμένων επιθέσεων συκοφαντικής δυσφήμισης από τη βιομηχανία και τους συμμάχους της, συμπεριλαμβανομένων των τελευταίων επιθέσεων που είδαμε αυτόν τον μήνα», λένε.
Οι επιχειρήσεις με επικεφαλής το CBI σημείωσαν ότι οι υψηλές τιμές της ενέργειας στο Ηνωμένο Βασίλειο – περίπου 45% πάνω από τη μέση τιμή της G7 – πλήττουν τις επιχειρήσεις και επιβραδύνουν την ανάπτυξη, καθώς και αυξάνουν το κόστος ζωής.
Όμως, όπως έχει καταστήσει σαφές το CBI, το καθαρό μηδέν δεν είναι ο ένοχος. Στην πραγματικότητα, χωρίς τις ενέργειες της Miliband, οι τιμές της ενέργειας θα ήταν πολύ υψηλότερες. Οι μεταρρυθμίσεις του θα δουν τη μέση οικογένεια να λάβει περίπου 150 £ σε εκπτώσεις, ενώ περίπου 6 εκατομμύρια νοικοκυριά χαμηλού εισοδήματος θα λάβουν περίπου 150 £ περισσότερα μέσω της Έκπτωσης για τα ζεστά σπίτια.
Το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι δεν βλέπουν αποτελέσματα στις τσέπες τους επειδή οι τιμές των ορυκτών καυσίμων έχουν αυξηθεί ακόμη πιο γρήγορα λόγω των περίπλοκων κραδασμών που προκλήθηκαν από την εισβολή στην Ουκρανία και τον πόλεμο στο Ιράν, που έχουν εκτοξεύσει τις τιμές του φυσικού αερίου και του πετρελαίου στα ύψη. Σε αυτό προστίθενται οι κληρονομημένοι κανόνες του Εργατικού Κόμματος για τη λειτουργία της ιδιωτικοποιημένης αγοράς ενέργειας του Ηνωμένου Βασιλείου, που σημαίνει ότι η τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας καθορίζεται από σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής που λειτουργούν με φυσικό αέριο, κάτι που μπορεί να είναι πολύ κερδοφόρο για αυτούς, αλλά καταστροφικό για τους καταναλωτές.
Η Miliband προσπαθεί να απογαλακτίσει το Ηνωμένο Βασίλειο από τα ορυκτά καύσιμα και προς τη φθηνή, ανανεώσιμη ενέργεια. Αυτό θα απαιτήσει περισσότερες επενδύσεις, ειδικά στο ηλεκτρικό δίκτυο. Η κυβέρνηση σκοπεύει να διαχωρίσει τις τιμές του φυσικού αερίου και του ρεύματος, αλλά αυτό αποδεικνύεται μια δύσκολη και αργή διαδικασία.
Αν διοριζόταν καγκελάριος, όπως φημολογούνταν κάποτε, ο Μίλιμπαντ θα μπορούσε να ασχοληθεί με το θέμα. Αλλά ο John Healey, ο οποίος υπηρέτησε στο παρελθόν ως υπουργός Άμυνας, μπορεί να είναι λιγότερο ενθουσιώδης για τον αγώνα.
Η μετακίνησή του στο Φόρεϊν Όφις θα αποτρέψει τον Μίλιμπαντ από το να συνεχίσει το έργο και μένει να δούμε αν ο διάδοχός του, Μιάτα Φανμπούλ, θα το επιδιώξει με τέτοιο ενθουσιασμό. Αλλά θα χαροποιήσει πολλούς από τους διεθνείς συμμάχους του. Ο αγώνας για τον περιορισμό της κλιματικής κρίσης είναι παγκόσμιος και η απόσυρση των ΗΠΑ από το πεδίο της μάχης, σε συνδυασμό με την αβεβαιότητα στην Ευρώπη και τις προσεγγίσεις της Κίνας και της Ινδίας στη Ρωσία, έχει αφήσει ένα ηγετικό κενό.
Ο Mohamed Adow, διευθυντής της δεξαμενής σκέψης Power Shift Africa, λέει: “Στη διεθνή σκηνή, ο Miliband θεωρείται ως κάποιος που κατανοεί ότι η φιλόδοξη δράση για το κλίμα και η οικονομική ανανέωση μπορούν να πάνε χέρι-χέρι. Η διπλωματία για το κλίμα βασίζεται στις σχέσεις, την εμπιστοσύνη και την επιμονή και οι χώρες παρατηρούν όταν οι ανώτεροι υπουργοί είναι πρόθυμοι να εμπλακούν άμεσα.
Η Teresa Ribera, η αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αρμόδια για την πράσινη μετάβαση, είναι στενός σύμμαχος από τότε που ο Miliband ξεκίνησε την πρώτη του θητεία ως υπουργός Ενέργειας το 2008. ηγέτες επιχειρήσεων και της κοινωνίας των πολιτών», είπε στον Guardian.
Αυτό θα βοηθήσει τη Βρετανία και τον κόσμο στο νέο της ρόλο. «Δεν έχω καμία απολύτως αμφιβολία ότι έχει όλα τα προσόντα που απαιτούνται για να είναι ένας εξαιρετικός υπουργός Εξωτερικών», λέει ο Ριμπέρα. «Η εμπειρία του από τις διεθνείς διαπραγματεύσεις για το κλίμα, η κατανόησή του για τις οικονομικές και κοινωνικές διαστάσεις της ενεργειακής μετάβασης και η ακλόνητη δέσμευσή του για δικαιοσύνη και κοινωνική δικαιοσύνη τον καθιστούν μια από τις πιο πολύτιμες προσωπικότητες όχι μόνο στη βρετανική πολιτική, αλλά και στην παγκόσμια δημόσια ηγεσία».
